12/10/2026
این غزل را ۱۸ سنبله ۱۳۹۲ خورشیدی سروده بودم؛ امروز به درخواست یکی از دوستان عزیزم دوباره به آن رجوع کردم تا واژگانی که روزگاری از حال و هوای دلم برخاسته بودند، بار دیگر خوانده شوند.
باز چون گل تو به دیدار چمن می آیی؟
یا چو آهـوی رمیـده به دَمن می آیی؟
هر قدر دیـر کنی در رهی تو منتظرم
صبرِ ایوب کنم دیدن من می آیی؟
بسملم خون دگر نیست رود از چشمم
چون نفس در تن و چون روح به بدن می آیی؟
ز معمــای لبت از چه سبب نیست پیام
در ادبـگاه معانی بـه سخن می آیی؟
لعل داغ و نمکین ات به من آتش افروخت
شعله در بستر این سوخته تن می آیی؟
آسمان دور و زمین سخت و غم از حد بیرون
ای همه داروی این درد و محن می آیی؟
در ی این دل به رخُت تــا به ابد بـــاز بُوَد
سوی منزلگه ات ای عهد شکن می آیی؟
جلوه ی نه فلک است در قدمت پای انداز
سیر این گلشن ِ زیبای وطن می آیی؟
زنده گی هر نفس اش دعوی غـربت دارد
کــاروان میـرود ای سـرو سمن می آیی؟
کاش آشفته شوی یادی ز محمـود کنی
راه گـم کرده تو ای یار کهـن می آیی؟
———————————————–
دوشنبه 18 سنبله 1392 هجری خورشیدی
که برابر می شود به 09 سپتامبر 2013 میلادی
سرودم
احمد محمود امپراطور
fans #غزل
