27/05/2026
നമ്മുടെ പൂർവ്വികരുടെ കാലത്ത് ബലിപെരുന്നാൾ അഥവാ വലിയ പെരുന്നാൾ കേവലം ഒരു ആഘോഷമായിരുന്നില്ല; അത് ഗ്രാമങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വലിയ ഒത്തുചേരലായിരുന്നു. മലബാറിലെ പഴയകാല ഗ്രാമങ്ങളിൽ പെരുന്നാൾ ആഘോഷങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. ലാളിത്യവും അടിയുറച്ച വിശ്വാസവും പരസ്പര സ്നേഹവുമായിരുന്നു അന്നത്തെ പെരുന്നാളിന്റെ മുഖമുദ്ര.
പഴയ പെരുന്നാൾ പ്രഭാതം
പള്ളികളിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന തക്ബീർ ധ്വനികളോടെയാണ് പെരുന്നാൾ രാവ് അവസാനിക്കുന്നത്. വെളുത്ത മുണ്ടും ഷർട്ടുമണിഞ്ഞ് ഗ്രാമത്തിലെ പുരുഷന്മാർ ഒത്തുകൂടി ഈദ്ഗാഹുകളിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്ന കാഴ്ച ഒരു മനോഹരമായ ഓർമ്മയാണ്. തിരക്കുകളില്ലാത്ത, മനസ്സ് നിറഞ്ഞ ഒരു അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു അന്നത്തേത്. ഗ്രാമം മുഴുവൻ ഒരു വലിയ കുടുംബത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു അന്ന് ജീവിച്ചിരുന്നത്.
പങ്കിടലിന്റെ മഹത്വം
അന്നത്തെ ആഘോഷങ്ങളുടെ കാതൽ 'ബലി' തന്നെയായിരുന്നു. അതൊരു ചടങ്ങായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വിനയത്തിന്റെ പാഠമായിരുന്നു. ബലി നൽകിയ മാംസം കൃത്യമായി മൂന്നായി വിഭജിച്ച്, ഒരു ഭാഗം കുടുംബത്തിനും, ഒരു ഭാഗം അയൽക്കാർക്കും ബന്ധുക്കൾക്കും, ശേഷിക്കുന്ന ഭാഗം പാവപ്പെട്ടവർക്കും എത്തിച്ചു നൽകുന്നതിൽ അന്നത്തെ ആളുകൾ വലിയ ശ്രദ്ധ കാണിച്ചു. പെരുന്നാൾ ദിനത്തിൽ ഗ്രാമത്തിൽ ആരും പട്ടിണി കിടക്കരുത് എന്നത് എല്ലാവരുടെയും ഉറപ്പായിരുന്നു. തേങ്ങയരച്ച മാംസക്കറിയുടെ മണം അടുക്കളകളിൽ നിന്ന് ഉയരുമ്പോൾ, അത് അയൽവീടുകളിലേക്കും പങ്കുവെക്കുന്ന രീതി അന്നത്തെ സൗഹൃദത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു.
കാലാതീതമായ പാഠം
ഇന്ന് നമുക്ക് ആധുനിക സൗകര്യങ്ങൾ ഏറെയുണ്ട്. എങ്കിലും, പഴയകാല പെരുന്നാൾ ഓർമ്മകൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഒന്നുമാത്രമാണ്: ബലിപെരുന്നാൾ എന്നാൽ 'പങ്കിടലാണ്'. അത് ഒരു മൃഗത്തിന്റെ ബലിയല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ അഹംഭാവത്തിന്റെ ബലി കൂടിയാണ്. വീടുകളും ഹൃദയങ്ങളും തുറന്നിട്ട് സമൂഹത്തെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പെരുന്നാൾ.
In the golden days of our ancestors, Bakrid—or Valiya Perunnal—was not just a festival; it was a grand community event that connected hearts. In the villages of Malabar, the celebration felt different. It was defined by simplicity, profound faith, and an overwhelming sense of togetherness.
The Simple Beginnings
The morning began with the rhythmic sounds of Takbeer echoing from local mosques. Men dressed in traditional white mundu and shirts would walk together to the Eidgahs. Unlike today’s rapid pace, the day was slow and deliberate. It was a time when the whole village felt like one big family.
The Spirit of Sharing
The heart of the old-time celebration was the Qurbani. It wasn't just a ritual; it was a lesson in humility. The meat was meticulously divided into three parts: one for the family, one for relatives and neighbors, and one for the poor. In those days, no one in the village went hungry on Perunnal. The rich aroma of coconut-infused meat curries would drift from every kitchen, and it was customary to share these dishes even with non-Muslim neighbors, fostering an incredible bond of communal harmony.
A Timeless Legacy
While we have modern luxuries today, those old days remind us that the true essence of Bakrid lies in "giving." It was about sacrifice, not just of the animal, but of the ego. It was about opening our homes and our hearts to the community.
