06/05/2026
រឿង បេះដូងរោងចាំស្នេហ៍
“បងលាងរបួសអោយនាងរួចហើយ”
សម្លេងបុរសជាទីស្រឡាញ់ទន់ភ្លន់បានលាន់ឮឡើងក្នុងបន្ទប់ដ៏ស្ងាត់។
“បងដេរ៉ូ… តើបងមិននៅមើលខ្ញុំបន្តិចទៀតទេឬ?” ស្រីតូចយកដៃទៅអង្អែលទ្រូងរាងក្រាសថ្នមៗ សម្លេងរបស់នាងលាយឡំនឹងភាពអៀនខ្មាស។
“បងដេរ៉ូ… បងនិយាយទៅថា ពេលព្រានព្រៃធ្លាក់អន្លុងស្នេហ៍សត្វដែលគេកំពុងប្រម៉ាញ់ តើទីបញ្ចប់នឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើងទៅ? អូន…” រាងក្រាស់របស់ដេរ៉ូ ក៏ទាញស្រីតូចមកថើប ថ្ពាល់យ៉ាងទន់ភ្លន់…
ដេរ៉ូញញឹមបន្តិច ខណៈដែលម្រាមដៃរឹងមាំរបស់គេអង្អែលថ្នមៗលើសក់របស់នាង។ សម្លេងដង្ហើមរបស់គេស្រាល ប៉ុន្តែបង្កប់ដោយភាពច្បាស់លាស់ដែលធ្វើឱ្យបេះដូងស្រីតូចលោតញាប់ស្ទើរតែគ្រប់ពេល។
«ពេលព្រានព្រៃធ្លាក់អន្លុងស្នេហ៍សត្វដែលខ្លួនកំពុងប្រម៉ាញ់… នោះមិនមែនហៅថាការប្រម៉ាញ់ទៀតឡើយ» គេខ្សឹបក្បែរត្រចៀកនាង សម្លេងស្អកៗដែលធ្វើឱ្យនាងរឹតតែញ័រទ្រូង។
«វាគឺជាការចុះចាញ់ ព្រានព្រៃនឹងបោះបង់ចោលអាវុទ្ធ ហើយសុខចិត្តក្លាយជាអ្នកបម្រើឱ្យសត្វតូចដែលគេ ស្រឡាញ់ពេញមួយជីវិត…»
ដៃរាងក្រាស់ចាប់ផ្ដើមអោបក្រសោបចង្កេះនាងកាន់តែណែន ដោយមិនឱ្យ មានឱកាសរើបម្រាស់ឡើយ។ គេសម្លឹងមើលភ្នែកនាងដោយក្តីស្រឡាញ់ ជ្រាលជ្រៅបំផុត រួចបន្តថា៖
«អូនដឹងទេ… សម្រាប់បង ឈុតឆាកប្រម៉ាញ់នេះបានបញ្ចប់តាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលបងបានជួបអូនមកម្ល៉េះ ពេលនេះ បងមិនមែនជាព្រានព្រៃទេ ប៉ុន្តែជាអ្នកការពារ ដែលនឹងនៅក្បែរអូន ទោះបីជាត្រូវបោះបង់ពិភពលោកទាំងមូលក៏ដោយ»
គេឱនចុះថើបថ្ងាសនាងថ្នមៗ រួចបន្លឺសម្លេងតិចៗ៖
«ដូច្នេះ… តើសត្វតូចរបស់បង ព្រមទទួលយកការចុះចាញ់របស់ព្រានព្រៃម្នាក់នេះទេ?»
…
ស្រីតូចដកដង្ហើមវែងៗដើម្បីរំងាប់អារម្មណ៍ដែលកំពុងតែញាប់ញ័រ។ សំឡេងរថយន្តដែលធ្វើចរាចរណ៍ខ្វាត់ខ្វែងនៅតាមដងផ្លូវ ហាក់ដូច ទាញព្រលឹងរបស់នាងឱ្យវិលត្រឡប់មកកាន់ពិភពពិតវិញ បន្ទាប់ពីនាងបានលិចលង់ក្នុងអន្លង់សុបិនដ៏ចម្លែកអម្បាញ់មិញ។
នាងលើកដៃស្រឡូនវែកសក់ដែលធ្លាក់មកបាំងមុខយកទៅស៊កនឹងត្រចៀកថ្នមៗ រួចបែរទៅសម្លឹងមើលទេសភាពខាងក្រៅបង្អួចតាក់ស៊ីដែលកំពុងរំកិលខ្លួនទៅមុខយឺតៗ។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតដែលទើបតែងើបពីសុបិន្តអាក្រក់លាយឡំនឹងភាពស្រពេចស្រពិល បានប្រែជាពណ៌ទៅជាផ្កាឈូកតិចៗដោយសារភាពភ្ញាក់ផ្អើលដែលនៅសេសសល់។ សក់ខ្មៅរលោងវែងអន្លាយរបស់នាងបានធ្លាក់ចុះមកបិទបាំងថ្ពាល់ម្ខាង បន្ថែមនូវមន្តស្នេហ៍ដ៏ទន់ភ្លន់ បើទោះបីជានាងស្ថិតក្នុងសភាពមិនទាន់ដឹងខ្លួនស្រួលបួលក៏ដោយ។
ក្រមុំរូបស្រស់លូកដៃទៅអង្អែលទ្រូងខាងឆ្វេងតិចៗ ដើម្បីបន្ធូរភាពភ័យស្លុតដោយសារការជាន់ប្រាំងយ៉ាងខ្លាំងរបស់តាក់ស៊ី ដែលធ្វើឱ្យរាងកាយតូចច្រឡឹងរបស់នាងស្ទើរតែផ្លោងទៅបុកនឹងកៅអីខាងមុខ។ នាងលួចរអ៊ូក្នុងចិត្តទាំងអៀនប្រៀន៖
“ហ៊ឹស... ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំយល់សប្តិបែបនេះទៀតហើយ? តាំងពីតូចដល់ធំ ខ្ញុំធ្លាប់មានមិត្តប្រុសតែម្នាក់គត់ ហើយពួកយើងគ្រាន់តែចាប់ដៃគ្នាធម្មតា សូម្បីតែឱបក៏មិនដែលផង ចុះហេតុអ្វីបានជាក្នុងសុបិន ខ្ញុំបែរជាគិតរឿងឆ្កួតៗដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទៅវិញ? ហើយបុរសអាថ៌កំបាំងម្នាក់នោះ... តើគេជាអ្នកណា? តើគេមានរូបរាងពិតនៅលើលោកនេះដែរឬទេ?”
