13/06/2026
ජීවිතය කියන්නේ සමහර වෙලාවට හරිම අසමතුලිත, දරුණු සටන් බිමකට. ඒත් ඒ හැම දරුණු සටනක්ම පරද්දන්න පුළුවන් එකම එක මහා බලවේගයක් මේ ලෝකේ තියෙනවා. ඒ තමයි තාත්තා කෙනෙක්ගේ ආදරය! 👨👧✨
මේක හදවතක් තියෙන ඕනෑම කෙනෙක්ගේ ඇස්වලට කඳුළු උනන, ඒ වගේම ජීවිතය ගැන අලුත් බලාපොරොත්තුවක් දෙන සැබෑ ආදරයක කතාවක්. එකම එක මොහොතක් වෙනුවෙන්, තමන්ගේ දුවගේ හීනයක් වෙනුවෙන් සටන් කරපු වීර තාත්තා කෙනෙක්ගේ කතාවක්. 🥺
💔 ඇමරිකාවේ ඇලබාමා (Alabama) ප්රාන්තයේ ජීවත් වුණු බ්රෙට් යැන්සි (Brett Yancey) කියන්නේ වයස අවුරුදු 47ක ආදරණීය පියෙක්. පෙනුමෙන් හරිම ශක්තිමත්, හිනාවෙන් පිරුණු මේ මිනිසාගේ ජීවිතය උඩුයටිකුරු වෙන්න වැඩි කාලයක් ගියේ නැහැ. මීට අවුරුදු හයකට කලින් ඔහුව සසල කරපු ඒ අමිහිරි ආරංචිය ඔහුට ලැබෙනවා.
🩺 Stage 4 Metastatic Esophageal Cancer (සිව්වන අදියරේ පවතින, ශරීරය පුරා පැතිර යන අන්නස්රෝතරෝගය)
හතරවැනි අදියරට ආවට පස්සේ ජීවිතය ගැන තියෙන බලාපොරොත්තු දවසින් දවස දියවෙලා යන රෝගයක්. බ්රෙට්ගේ ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වුණා. පසුගිය අවුරුදු හය තිස්සේම ඔහුගේ දිනචරියාව වුණේ රෝහල් කාමර, කටුක කීමෝ තෙරපි සත්කාර, දරාගන්න බැරි වේදනාකාරී ඖෂධ සහ ශල්යකර්ම. 🏥🩹
මේ දරුණු අසනීපය නිසා බ්රෙට්ට තමන්ගේ ආදරණීය දූවරුන්ගේ ජීවිතවල තිබුණු ගොඩක් වටිනා අවස්ථා මගහැරුණා. දුවලගේ ඉස්කෝලේ උත්සව, උපන්දින සාද, යාළුවෝ එක්ක ගත කරපු සතුටුදායක මොහොතවල් වගේ හැම දේකටම සහභාගි වෙන්න බ්රෙට්ගේ දුර්වල ශරීරය ඉඩ දුන්නේ නැහැ. 😔
ඔහු රෝහල් ඇඳක් මත වේදනාවෙන් කෙඳිරිගාද්දී, ඔහුගේ හදවත හැමතිස්සෙම ඇඬුවේ තමන්ගේ දරුවෝ ළඟින් ඉන්න බැරි වුණු එක ගැනයි. ඒත්, ඔහු තමන්ගේ හිත ඇතුළෙන් හැමදාම එක දෙයක් ප්රාර්ථනා කළා.
"කොහොම හරි මගේ දුවලා වෙනුවෙන් මට පුළුවන් හැම වෙලාවකම මං මගේ උපරිමයෙන් ඉන්නවා..." 💪❤️
⚡ කාලය කෙමෙන් කෙමෙන් ගෙවිලා ගියා. බ්රෙට්ගේ බාල දුව, 17 හැවිරිදි සාරා කේට් (Sara Kate) ඉගෙනගත්තේ සවුත්සයිඩ් උසස් විද්යාලයේ (Southside High School). ඇගේ පාසල් ජීවිතයේ තියෙන ලොකුම සහ ලස්සනම උත්සවය තමයි හෝම්කමිං (Homecoming) උත්සවය. මේ උත්සවයේදී පාසලේ දක්ෂතම, ජනප්රියම වගේම හැමෝගෙම ආදරය දිනාගත්ත ශිෂ්යාවට 'හෝම්කමිං ක්වීන්' (පාසල් රජිණිය) කියන කිරුළ හිමිවෙනවා. 👑
මේක සාරාගේ ජීවිතයේ ලොකුම හීනයක්. ඒ වගේම සම්ප්රදායක් විදියට මේ උත්සවයේදී කිරුළ පළඳින්න්න දුවව පිට්ටනිය මැදින් කැඳවාගෙන එන්න ඕනේ ඇගේ ආදරණීය තාත්තා.
හැබැයි, මේ උත්සවයට දවස් කිහිපයකට කලින් දෛවය නැවතත් බ්රෙට්ට දරුණු විදියට සරදම් කළා. ඔහුගේ තත්ත්වය උත්සන්න වෙලා, එකපාරටම දරුණු වලිප්පු තත්ත්වයක් ඇති වුණා. ඒ විතරක් නෙවෙයි, ඒකේ ප්රතිඵලයක් විදියට ඔහුගේ එක කකුලක් අර්ධ වශයෙන් පණ නැති වුණා. 😰
ඇවිදින්න තබා කෙලින් හිටගන්නවත් බැරි තරමට බ්රෙට් දුර්වල වුණා. ඔහුට හුස්ම ගන්න පවා ඔක්සිජන් ටැංකියක සහය ඕන වුණා. වටපිට හිටපු හැමෝම හිතුවේ, බ්රෙට්ගේ පවුලේ අය පවා හිතුවේ සාරාගේ ජීවිතයේ මේ ලස්සනම මොහොතට තාත්තාට සහභාගි වෙන්න ලැබෙන්නේ නැහැ කියලා. මොකද, ඇඳෙන් නැගිටින්නවත් පණක් නැති මනුස්සයෙක් කොහොමද පාසල් ක්රීඩාංගණයක් මැදට යන්නේ? 🤔
🚫 හෝම්කමිං දවස උදා වුණා. මුළු පාසලම ලස්සනට සරසලා. සිසුන්, ගුරුවරුන්, දෙමාපියන් දහස් ගණනක් ක්රීඩාංගණය වටා පිරිලා ඉන්නවා. බ්රෙට්ව ක්රීඩාංගණයට රැගෙන ආවේ රෝද පුටුවකින්. ඔහුගේ තත්ත්වය දැකපු පාසල් බලධාරීන් හරිම කාරුණිකව බ්රෙට්ට යෝජනාවක් කළා.
"මිස්ටර් බ්රෙට්, ඔබට ඇවිදින්න අමාරුයි. ඒ නිසා අපි ඔබට විශේෂ Golf Cart එකක් ලෑස්ති කරලා දෙන්නම්. ඒකෙන් ඔබට පුළුවන් දුවත් එක්ක පිට්ටනිය මැදට යන්න."
ඕනෑම කෙනෙක් ඒ වගේ වෙලාවක ඒ උදව්ව බාරගන්නවා. මොකද එක අඩියක් තියන්නත් පණ නැතිව, හුස්ම ගන්නත් මැෂින් එකක් ඕන වෙලා තියෙන වෙලාවක ඇවිදිනවා කියන්නේ වගේ වැඩක්.
ඒත්... බ්රෙට් ඒ ඉල්ලීම එකහෙළාම ප්රතික්ෂේප කළා! 🙅♂️
ඔහු තමන්ගේ බිරිඳ කැරී (Carrie) දිහා බලලා, වෙව්ලන හඬින්, ඒත් නොසැලෙන අධිෂ්ඨානයකින් මෙන්න මෙහෙම කිව්වා:
"I'm going to walk my baby across that field." 🥺
(මොනවා වුණත් කමක් නැහැ, මං මගේ රත්තරන් පැටියව මගේ මේ කකුල් දෙකෙන්ම ඒ පිට්ටනිය මැදින් කැඳවාගෙන යනවා...)
✨ සැප්තැම්බර් 29 වැනිදා. වේලාව පැමිණියා. මුළු මීදුම බර සන්ධ්යාවම එකම නිශ්ශබ්දතාවයක ගිලුණා.
මයික්රෆෝනයෙන් සාරා කේට්ගේ නම ඇහුණා. හැමෝගෙම ඇස් යොමු වුණේ පිට්ටනියේ කෙළවරට. එතන හිටියේ තමන්ගේ ලස්සන ගවුම ඇඳගත්ත 17 හැවිරිදි දියණිය සාරා සහ ඇගේ දකුණු අතින් අල්ලාගෙන ඉන්න ඇගේ තාත්තා බ්රෙට්. බ්රෙට්ගේ වම් අතේ තිබුණේ ඔහුගේ ජීවිතය රඳවාගෙන ඉන්න ඔක්සිජන් ටැංකිය! 🛢️🚶♂️
ඔහු එක අඩියක් පෙරට තැබුවා. මුළු ශරීරයම වේදනාවෙන් වෙව්ලනවා. පණ නැති වුණු කකුල බිම ඇදගෙන, මුළු ශක්තියම යොදවලා ඔහු පළමු පියවර තැබුවා. දුව සාරා, තමන්ගේ තාත්තා වැටෙන්න නොදී හරිම ආදරයෙන්, තදින් අල්ලගත්තා. 🤝
මීටර් 45කට ආසන්න දුරක්. සාමාන්ය කෙනෙකුට තත්පර කිහිපයකින් ඇවිදින්න පුළුවන් මේ දුර, බ්රෙට්ට දැනුනේ මහා හිමාල කන්දක් තරම් උස වගකීමක් වගේ. හැබැයි ඔහු අධෛර්යමත් වුණේ නැහැ. තමන්ගේ පෙනහළුවලට ඔක්සිජන් මදි වෙද්දී, කකුල් කඩාවැටෙන්න හදද්දී, ඔහු දුවගේ මුහුණ දිහා බැලුවා. ඇගේ ඇස්වල තිබුණු සතුට සහ ආඩම්බරය බ්රෙට්ට දහස් වාරයක් ජීවය දුන්නා. 😍
සෙමින් සෙමින්, වේදනාව පරද්දමින්, මේ තාත්තා තමන්ගේ දුවව පිට්ටනිය මැදටම කැඳවාගෙන ආවා. මුළු ක්රීඩාංගණයම එකවරම අත්පොඩි හඬින් සහ කෑගැසීම්වලින් ගිගුම් දුන්නා! 👏🎉
සාරා කේට්, ඒ වසරේ පාසල් රජිණිය ලෙස කිරුළ පැළඳුවා. කිරුළ හිස මත තබන ඒ උත්කර්ෂවත් මොහොතේ, ඇගේ අසලින්ම හිටියේ ඇගේ සැබෑ වීරයා... ඇගේ තාත්තා! 👑❤️
😭 මෙම සංවේදී දර්ශනය දකිද්දී ක්රීඩාංගණයේ හිටපු සිසුන්, ගුරුවරුන්, ආගන්තුකයන් වගේම බ්රෙට්ගේ බිරිඳ කැරී (Carrie) පවා හඬන්න පටන් ගත්තා. ඒ කඳුළු දුකට ආපු කඳුළු නෙවෙයි, ආදරයේ ශක්තිය දැකලා හදවත උතුරා ගියපු නිසා ආපු කඳුළු.
පසුව මාධ්ය වෙත අදහස් දක්වමින් බ්රෙට්ගේ බිරිඳ කැරී ඒ අමතක නොවන මොහොත ගැන මෙහෙම කිව්වා:
"There wasn't a dry eye in the house..."
(එදා ඒ පිට්ටනියේ හිටපු එකම කෙනෙක්ගේවත් ඇස්වල කඳුළු නැතිවුණේ නැහැ. හැමෝම ඇඬුවා. ඒක කවදාවත් ජීවිතයට අමතක නොවන, දේවදූතයෙක් බිමට බැස්සා වගේ ආශ්චර්යමත් මොහොතක්..."
බ්රෙට් මුළු ලෝකයටම ඔප්පු කරලා පෙන්නුවා, තාත්තා කෙනෙක්ගේ හදවත ඇතුළේ තියෙන සැබෑ ආදරය විනාශ කරන්න මේ ලෝකේ කිසිම ලෙඩකට බැහැ කියලා! 🏹❤️
✨ මේ ලෝකේ ඉන්න හැම ආදරණීය, වීර තාත්තලා වෙනුවෙන්ම මේ සටහන උපහාරයක් වේවා! 🥺👇
