Ape Rata - අපේ රට

18/06/2026

මේ පුංචි දරුවගේ හිතේ තියෙන ධෛර්යය..❤️‍🩹

සහන් කියන්නේ ගමේ පාසලේ තුන වසරේ ඉගෙන ගන්න, ඉගෙනීමට හරිම දක්ෂ, හැබැයි දැඩි ආර්ථික අපහසුතා මැද ජීවත් වුණු පුංචි පිරිමි ළමයෙක්. එයාගේ පවුලේ අම්මටයි තාත්තටයි එදිනෙදා කුලී වැඩක් කරලා ලැබෙන සුළු මුදලෙන් වේල් තුන පියවා ගන්න එකත් ලොකු අභියෝගයක් වෙලා තිබුණේ. නව වාරය ආරම්භ වෙද්දී සහන්ට ලොකු ආසාවක් තිබුණා තමන්ගේ පන්තියේ අනිත් යාළුවෝ වගේ ලස්සන අලුත් පාසල් බෑග් එකක්, පාට පාට පෑන් සහ චිත්‍ර අඳින්න ලොකු පොත්පත් ගොඩක් ගන්න. හැබැයි තමන්ගේ දෙමව්පියන් විඳින දුක හොඳින්ම දන්නා මේ කුඩා දරුවා, තමන්ගේ ආශාවන් කියා ඔවුන්ව අපහසුතාවයට පත් කරන්න පොඩ්ඩක්වත් කැමති වුණේ නැහැ.

සහන් තමන්ගේ හීනය සැබෑ කරගන්න අපූරු ක්‍රමයක් කල්පනා කළා. එයා හැමදාම තමන්ගේ මාමා කෙනෙක් හෝ නෑදෑයෙක් ගෙදරට ආපු වෙලාවක දෙන රුපියල් දහය විස්ස, නැත්නම් පාරේ තිබී හමුවන පුංචි කාසි එකතු කරලා, පරණ මැටි කැටයකට දාලා රහසින්ම තමන්ගේ ඇඳ යට සඟවා තැබුවා. එයා ඒ කැටයට ආදරයෙන් නමක් තැබුවා "මගේ හීන පොකුණ" කියලා. හැමදාම රෑට නිදාගන්න කලින් සහන් ඒ කැටය අතට අරන් හොලවලා බලලා සතුටු වුණේ, තමන්ට අලුත් වාරයේදී ලස්සනට ඉස්කෝලේ යන්න පුළුවන් වෙයි කියා සිතුණු නිසයි.

මාස කිහිපයක් ගෙවී ගොස් අලුත් පන්ති ආරම්භ වීමට තවත් තිබුණේ දින කිහිපයක් පමණයි. සහන් එදා රෑ තමන්ගේ අම්මාවත් ළඟින් වාඩි කරවාගෙන හරිම ආඩම්බරයෙන් සහ සතුටින් මේ මැටි කැටය පොළොවේ ගසා කඩා දැමුවා. හැබැයි කැටය බිඳී විසිරී ගිය වෙලාවේ සහන් විතරක් නෙවෙයි එයාගේ අම්මත් පුදුමයෙන් කෑගැසුවා! සහන් මාස කිහිපයට එකතු කළාට වඩා සෑහෙන විශාල රුපියල් දහහතේ, පන්සීයේ සහ දාහේ නෝට්ටු විශාල ප්‍රමාණයක් ඒ කැටය ඇතුළෙන් මතු වුණා. සහන් වටපිට බලද්දී එයාගේ තාත්තා සිනාසෙමින් කාමරයට ඇතුල් වුණා.

එතකොට තමයි ඒ ලස්සන රහස හෙළි වුණේ. සහන් හැමදාම රහසෙන් සල්ලි එකතු කරමින් තමන්ගේම උත්සාහයෙන් ඉස්කෝලේ යන්න ලෑස්ති වෙන අපූරු දසුන මේ ආදරණීය තාත්තා දිනපතාම හොරෙන් බලාගෙන ඉඳලා තියෙනවා. තමන්ගේ පුංචි පුතාගේ ඒ ස්වෝත්සාහය සහ පරිණත බව අගය කරපු ඒ තාත්තා, තමන්ට කුලී වැඩෙන් ලැබෙන සල්ලිවලින් ඉතිරි කරගත් මුදල් හැම සතියකම සහන්ට හොරෙන්ම ඒ කැටයේ සිදුරෙන් ඇතුළට දාලා තියෙනවා. තමන්ගේ පියාගේ අපරිමිත ආදරය නිසා සහන්ට එදා ලස්සනම බෑග් එකක් විතරක් නෙවෙයි, තමන්ගේ පන්තියේ හිටපු තවත් අසරණ යාළුවෝ දෙන්නෙකුටත් අලුත් පොත්පත් අරන් දෙන්න පුළුවන් වුණා. අවංක උත්සාහයක් සහ කැපවීමක් තියෙන තැන හැමදාම සතුට පිරෙනවා.

18/06/2026

මේ වගේ හිතන මිනිස්සු ඉන්නවා" කියන එකම කොච්චර දෙයක්ද?🤍

අමල් කියන්නේ හික්කඩුවේ සුන්දර වෙරළ තීරය අද්දර ජීවත් වෙන, කරවැල් සහ මුහුදු රළ සමඟ හැදුණු වැඩුණු හරිම කරුණාවන්ත තරුණ ධීවරයෙක්. දවසක් එයා සිරිතක් විදිහට තමන්ගේ ධීවර යාළුවොත් එක්ක මධ්‍යම රාත්‍රියේ ඈත ගැඹුරු මුහුදේ බෝට්ටුවෙන් ගොස් දැල් දමා බලා සිටියා. පසුදා උදෑසන දැල ගොඩට අදිද්දී, වෙනදා වගේ සාමාන්‍ය මළුන් අස්සේ, රන්වන් පාටින් දිලිසෙන, මුළු මුහුදු දියම ආලෝකවත් කරන කලින් කවුරුත් කිසිම දිනක දැකලා නැති අපූරු ලොකු සත්වයෙක් දැල ඇතුළේ හිටියා. ඌ නිකන් සාමාන්‍ය මාලු වගේ බය වෙලා දැල ඉරාගන්න දඟලන්නේ නැතුව, හරිම ශාන්ත විදිහට තමන්ගේ විශාල දෑසින් අමල් දිහා බලාගෙන හිටියා.

බෝට්ටුවේ හිටපු අනිත් ධීවරයෝ සලිත වෙලා කිව්වේ "මූව නගරයට අරන් ගිහින් ප්‍රදර්ශනයට තියලා හරි, ලොකු ධනවතෙකුට විකුණලා හරි අපිට ලක්ෂ ගණනක් සල්ලි හොයාගන්න පුළුවන්" කියලා. නමුත් ඒ අපූරු සතුන්ගේ දෑස් දෙස ගැඹුරින් බලද්දී අමල්ගේ හිතට දැනුණේ වෙනස්ම හැඟීමක්. ඒ සතා තමන්ගෙන් සල්ලි නෙවෙයි, නිදහස සහ තමන්ගේ ජීවත්වීමේ අයිතිය ඉල්ලනවා කියා අමල්ට තේරුණා. සල්ලි සහ තාවකාලික වාසිවලට වඩා සොබාදහමේ ජීවියෙකුගේ නිදහස උතුම් කියා සිතූ අමල්, දැඩි තීරණයක් ගත්තා.

ඔහු තම මිතුරන්ව බොහෝ වේලාවක් කතා කර කැමති කරවාගෙන, ඒ රන්වන් මාළුවාව දැලෙන් මුදා හැර ඉතාම ආදරෙන් නිල් පැහැති මුහුදටම නිදහස් කළා. ඌ සෙමින් මුහුදු පතුලට පිහිනා ගියේ අමල් දෙස නැවත වරක් බලමිනුයි. එතැන් පටන් සිදු වූයේ පුදුම සහගත සිදුවීම් මාලාවක්. එදා ඉඳන් අමල් සහ පිරිස මුහුදු ගිය හැම වෙලාවකම ඒ මාළුවා බෝට්ටුව ළඟට ඇවිත් වතුරෙන් උඩට පැනලා සෙල්ලම් කරමින් අමුතුම රිද්මයකින් හැසිරෙන්න පුරුදු වුණා.

විශ්වාස කරන්නත් අමාරුයි මචං, ඌ දිය මතුපිට පිහිනන දිශාව දෙස බැලීමෙන් අමල්ට මසුන් බහුලව ඉන්න තැන් ඉතා ලේසියෙන්ම හඳුනාගන්න පුළුවන් වුණා. මේ නිසා අමල්ගේ ධීවර රක්ෂාව වෙනදාට වඩා දස ගුණයකින් සාර්ථක වුණා. සොබාදහම සහ එහි වෙසෙන සතුන් කියන්නේ තමන්ට අවංකවම ආදරය කරන මිනිස්සුන්ව කවදාවත් අමතක නොකරන, පෙරළා දහස් ගුණයකින් ආශිර්වාද කරන අපූරු බලවේගයක් කියලා මේ කතාවෙන් ලස්සනට ඔප්පු වෙනවා.

18/06/2026

ඒ කතාව 🥺🩶

ලංකාවේ සුන්දර ගැමි පරිසරයක ජීවත් වුණු ගුණපාල මාමා කියන්නේ සතුන්ට නිහඬවම ආදරය කරපු හරිම කරුණාවන්ත ගොවි මහතෙක්. මීට අවුරුදු විස්සකට පෙර, දරුණු නියඟයකින් පීඩා විඳිමින් තිබුණු කැලෑබද ප්‍රදේශයක වගා කටයුත්තකට ගිය වෙලාවක, එයාට අද්භූත ලෙස රැලෙන් මඟඇරී අසරණව හිටපු පුංචි අලි පැටියෙක් හමු වුණා. ඒ වෙනකොටත් දැඩි පිපාසයෙන් සහ බඩගින්නෙන් හෙම්බත් වෙලා හිටපු මේ පැටියාව දකිද්දී ගුණපාල මාමාගේ හිත උණු වුණා. වනජීවී නිලධාරීන් දැනුවත් කරලා, අවශ්‍ය නීතිමය පියවර ගත්තට පස්සේ, මාමා මේ පැටියාව තමන්ගේම නිවසට රැගෙන ආවේ තමන්ගේම දරුවෙක් විදිහට හදාගන්නා අදිටනින්. ඌට "භානු" කියලා ලස්සන නමක් තැබුවා.

එදා ඉඳන් හැමදාම උදේ පාන්දරම අවදි වෙන ගුණපාල මාමා, තමන්ගේ අත් දෙකෙන්ම භානුට කිරි පොවලා, පස්සේ කාලෙක රසම රස කෙසෙල් ගෙඩි, සුවඳැති කොස් කොළ සහ උක් ගස් ජාති දෙමින් ඌව හරිම සෙනෙහසින් පෝෂණය කළා. පුදුමය කියන්නේ භානුත් ගුණපාල මාමා කුඹුරේ ඉඳන් එනකම්ම වත්තේ වැට ළඟට වෙලා මඟ බලාගෙන ඉන්නවා මිසක්, වෙන කිසිම කෙනෙක් දෙන කෑමක් කන්න පොඩ්ඩක්වත් කැමති වුණේ නැහැ. කාලය නමැති රෝදය වේගයෙන් කැරකිලා භානු හොඳට ශක්තිමත්ව ලොකු මහත් වුණාට පස්සේ, ඌට ස්වභාවික පරිසරයේ ජීවත් වෙන්න අයිතිය තියෙන නිසා, වනජීවී දෙපාර්තමේන්තුවේ මඟපෙන්වීම යටතේ එයාව නිදහස් ජාතික වනාන්තරයකට ඇතුළත් කරන්න සිද්ධ වුණා. එදා දෙන්නා වෙන් වුණේ මුළු ගමක්ම හඬවමින්.

කාලය වසර විස්සක් පුරාවට ගෙවී ගියා. ගුණපාල මාමා දැන් වයසට ගිහින්, කොණ්ඩේ පැහිලා, ඇවිදින්නත් ටිකක් අමාරු තත්ත්වයකයි හිටියේ. වයස්ගත වෙද්දී තමන්ගේ දරුවෙක් වගේ හදපු භානුව මාමාට නිතරම මතක් වෙලා හිතින් ඇඬුවා. දවසක් මාමා තමන්ගේ එකම ආශාව ඉටු කරගන්න හිතාගෙන භානු ඉන්න ඒ ලොකු රක්ෂිත ප්‍රදේශයට එයාව බලන්න සෑහෙන දුරක් ගෙවාගෙන ගියා. ඒ සත්ව කලාපයේ තවත් විශාල අලි ඇතුන් රැලක් නිදහසේ සැරිසරමින් හිටියා. ගුණපාල මාමා සෙමින් සෙමින් ඒ සතුන් ඉන්න මායිම දෙසට ගමන් කළා.

එතනදී සිද්ධ වුණේ මුළු ලෝකයම පුදුම කරවන අදහාගත නොහැකි සිදුවීමක්! අවුරුදු ගණනාවකින් තමන්ගේ ආදරණීය තාත්තාව දැක්කේ නැති වුණත්, ගුණපාල මාමා ඈත තියා සෙමින් ඇවිදගෙන එනවා දැකපු ගමන්ම භානු හයියෙන් සතුටු කුංචනාදයක් නගලා, මුළු පොළොවම දෙදරවමින් දුවගෙන ආවා! ඌ කෙළින්ම දුවගෙන ඇවිත් තමන්ගේ දිගු හොඬවැලෙන් ගුණපාල මාමාව වට කරලා, හරිම සෙනෙහසින් තුරුළු කරගෙන තමන්ගේ සතුටු කඳුළු පිට කළා. එතන හිටපු දේශීය මෙන්ම විදේශීය සංචාරකයෝ හැමෝම මේ අතිශය හැඟීම්බර සුන්දර දසුන දැකලා නිහඬවම ඇස්වල කඳුළු පිසදා ගත්තා. සතුන්ගේ හිතේ තියෙන ආදරය, සෙනෙහස සහ මතකය මිනිස්සුන්ට වඩා කොච්චර පිරිසිදුද කියලා එදා හැමෝගෙම හදවත්වලට තේරුණා. මේක පෙර සංසාරේ ඉඳන් ආපු පින්වන්ත සැබෑ බැඳීමක්.

17/06/2026

රොබරෝසියා මල..🌸💞

සිහිල් සුළං රැල්ලක් සමඟ මුසුව ආ රොබරෝසියා මල් පෙති පන්ති කාමරයේ පැරණි ලී ජනේලයෙන් ඇතුළට ඇද හැලෙද්දී, සුදත් නිරන්තරයෙන්ම දෑස් දල්වාගෙන සිටියේ ඉදිරිපස පේළියේ සිටි ඇය දෙසය. ඇය ටීනාය. පාසල් සමයේ කාගේත් නෙත් සිත් පැහැරගත් අහිංසකම මෙන්ම අභිමානවත්ම යුවතිය ඇය වද්දී, සුදත් යනු පන්තියේ අන්තිම පේළියේ පාලු ඩෙස්ක් එකකට වී තනිවම සිතුවම් ලෝකයක් මවන, කාටත් නොපෙනෙන අඟ හිඟකම් පිරි කොල්ලෙකි. ටීනා කෙරෙහි හදවතේ උපන් අසීමිත සෙනෙහස වචන බවට පෙරලා ඇයට පවසන්නට තරම් සමාජයීය වත්කමක් හෝ ධෛර්යයක් සුදත්ට තිබුණේ නැත. ඔහු කළේ ඇගේ සිනහව තමන්ගේ පරණ චිත්‍ර පොතේ සිතුවම් කිරීම පමණි.

එහෙත්, හැමදාම පාන්දරින්ම පාසලට පැමිණෙන ඔහු, කිසිවෙකුටත් රහසින් ටීනා වාඩි වන ලී ඩෙස්ක් එක මත නැවුම්, සුවඳවත් රෝස මලක් තබා යන්නට කිසිදා අමතක කළේ නැත. ටීනා හැමදාම උදෑසන පන්තියට පැමිණි විට මේ අභිරහස් මල දැක පුදුමයට පත් වූවාය. ඇය සිතුවේ ඒ හැම දෙයක්ම කරන්නේ තමන් පසුපස ලුහුබඳින, පන්තියේ සිටි ධනවත් සහ සෙල්ලක්කාර තරුණයෙකු කියාය. සුදත් දෙස ඇය කිසිදිනෙක විශේෂ නෙතකින් බැලුවේ නැත. ඔහු ඇයට හුදෙක් පන්තියේ කෙළවරක සිටි නිහඬ චරිතයක් පමණක්ම විය.

කාලය වේගයෙන් ගලා ගියේය. අන්තිමේදී උසස් පෙළ විභාගය අවසන් වී, සොඳුරු පාසල් ජීවිතයට සදහටම සමුදෙන අවසන් මහා දිනය උදා විය. කඳුළු සහ සිනහව මැද හැමෝම එකිනෙකාගේ කමිසවල මතක සටහන් ලියද්දී, සුදත් තමන් සතු එකම වස්තුව වූ, පිටු දිරාගිය පරණ චිත්‍ර පොත ඩෙස්ක් එක ඇතුළේ දමා නිහඬවම පන්ති කාමරයෙන් නික්ම ගියේය. හැමෝම විසිර ගිය පසු අහම්බෙන් පන්තියට ආ ටීනාට මේ පාලු පොත නෙත ගැටුණි. ඇය කුතුහලයෙන් යුතුව එහි පිටු පෙරලා බලද්දී ඇගේ දෑස් අදහාගත නොහැකි විය.

එහි සෑම පිටුවකම ඉතා අලංකාරව ඇඳ තිබුණේ ඇගේම විවිධ ඉරියව්වල ලස්සන රූප සටහන්ය. ඒ හැම රූපයක් අසලම, වසර ගණනාවක් තිස්සේ ඇගේ ඩෙස්ක් එක මත තිබී වියළී ගිය මල් පෙති ඉතා පරිස්සමෙන් අලවා තිබුණි. ඒ අහිංසක ආදරයේ සැබෑ හිමිකරුවා කවුදැයි හඳුනාගනිද්දී සුදත් ඇගේ ජීවිතයෙන් සදහටම ඈතට ගොස් අවසානය. අවුරුදු ගණනාවකට පසු කාර්යබහුල නගරයකදී මඟ තොටේදී හමු වුණත්, ඒ දෑස් දෙස කෙලින් බලන්නට නොහැකිව හදවතින් හඬන, කිසිදා අයිති කරගත නොහැකි වූ පළමු ආදරයේ සුන්දර මතකය එයයි.

17/06/2026

මෙහෙම යාලුවෙක් ඔයාටත් ඉන්නවා නම් ඔයත් ගොඩක් වාසනාවන්තයි ..💞

කසුන් සහ නිමල් කුඩා කල එකම වැලිබත කා එකට හැදී වැඩුනු, සහෝදරයින්ටත් වඩා ළඟින් ආශ්‍රය කළ මිතුරන් දෙදෙනෙකි. කාලයත් සමඟ කසුන් මහා ව්‍යාපාරිකයෙකු වී ධන බලයෙන් සහ සමාජ තත්ත්වයෙන් ඉහළටම යද්දී, නිමල් සාමාන්‍ය කුඩා සිල්ලර වෙළඳසැලක් පවත්වාගෙන යමින් සරල ජීවිතයක් ගත කළේය. ඔවුන්ගේ ජීවන රටාවන් වෙනස් වුවද නිමල් තුළ කසුන් කෙරෙහි තිබූ හිතවත්කම අඩු වූයේ නැත. නමුත් කසුන් ක්‍රමයෙන් කාර්යබහුලත්වය නිසා නිමල්ව මඟහරින්නට විය.

දෛවයේ සරදමකට මෙන්, අනපේක්ෂිත ලෝක ආර්ථික කඩාවැටීමක් සහ හවුල්කරුවන්ගේ වංචාවක් හේතුවෙන් කසුන්ගේ සමස්ත ව්‍යාපාරික අධිරාජ්‍යයම එක රැයකින් බිඳ වැටුණි. ඔහු ණය බරින් මිරිකී, උසාවි නඩු හබවලට පැටලුණි. එතෙක් කල් කසුන් වටා රොද බැඳගෙන සිටි, ඔහුගේ සල්ලිවලින් සැප වින්ද සහ සාද පැවැත්වූ සියලුම සුඛෝපභෝගී මිතුරන් සහ නෑදෑයින් ඔහුව තනි කර දමා පලා ගියහ. කසුන් අන්ත අසරණව, ජීවිතය පවා නැති කරගන්නා තත්ත්වයට පත් විය.

ලෝකයම කසුන්ට පිටුපාද්දී, නිමල් මේ බව සැලවී වහාම ක්‍රියාත්මක විය. ඔහු වසර ගණනාවක් තිස්සේ දහඩිය හෙළා, සතෙන් සතය එකතු කර ගොඩනැඟූ තමන්ගේ එකම ජීවනෝපාය සහ දේපළ වූ වෙළඳසැල වහාම විකුණා දැමුවේය. ඉන් ලැබුණු මුදල් සියල්ලම බෑගයක දමාගත් ඔහු, විදුලිය පවා විසන්ධි කර තිබූ කසුන්ගේ පාලු නිවසට ආවේය. කසුන් හිස බදාගෙන හඬමින් සිටි කාමරයට නිමල් ඇතුළු විය.

ඔහු ඒ මුදල් බෑගය කසුන් ඉදිරියෙන් තබා, "මචං, උඹ වැටෙන්න ඕනේ මිනිහෙක් නෙමෙයි. සල්ලි කියන්නේ අද තියලා හෙට නැති වෙන දේවල්. අපි ආයෙත් බිංදුවේ ඉඳන් එකට පටන් ගමු. මම උඹත් එක්ක ඉන්නවා" කියමින් නිමල් කසුන්ගේ උරහිසට අත තිබ්බේය. කසුන්ට තමන් කළ වැරදි වැටහී නිමල්ව බදාගෙන හැඬුවේය. සැබෑ මිතුදම යනු සතුටේදී එකට සිටීම නොව, ජීවිතයේ දරුණුම කුණාටු හමුවේ වුවද නොසැලී එකම කුඩයක් යට රැඳී සිටීම බව මේ කතාව අපට පසක් කර දෙයි.

17/06/2026

❤️

රැම්බෝ" යනු ඩිනුක විසින් කුඩා කල සිටම මඟ තොටක දමා ගොස් සිටියදී නිවසට රැගෙන ආ, ඉතාම ආදරයෙන් ඇති දැඩි කරන ලද සාමාන්‍ය දේශීය සුනඛයෙකි. ඩිනුක යන යන සෑම තැනකම ඔහුගේ සෙවනැල්ල මෙන් රැම්බෝ පසුපසින් ගියේය. වෙල් ඉපනැල්ලේ, වැව් තෙරේ සෙල්ලම් කරමින් ඔවුන් දෙදෙනා වෙන් කළ නොහැකි බැඳීමක් ගොඩනඟා ගත්හ. රැම්බෝට ඩිනුක යනු හුදෙක් ස්වාමියෙකු නොව, ඔහුගේ මුළු ලෝකයම විය.

කාලය කෙමෙන් ගෙවී ගොස් ඩිනුක උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයට තේරී පත් වූ අතර, ඔහුට වසර හතරක කාලයකට නිවසින් බැහැරව නේවාසිකාගාරයක නැවතීමට සිදු විය. ඩිනුක නිවසින් පිටත්ව ගිය පළමු දවසේ, රැම්බෝ ඔහු රැගත් ලංගම බස් රථය පසුපස බොහෝ දුරක් හතිලමින් දිව ගියේය. එතැන් පටන් සෑම දිනකම සන්ධ්‍යාවේ හරියටම පහ පසුවද්දී, රැම්බෝ ගමේ හන්දියේ බස් නැවතුම්පොළට පැමිණ ඩිනුක එනතුරු මඟ බලා සිටීම පුරුද්දක් කරගත්තේය.

වසර හතරක් පුරාවටම දරුණු වැස්ස, රළු අව්ව නොතකා මේ තිරිසන් සතා තමන්ගේ විශ්වාසවන්ත සිරිත වෙනස් කළේ නැත. හන්දියේ කඩවල මිනිසුන් රැම්බෝට කෑම දුන්නද, ඔහු දෑස් දල්වාගෙන බලා සිටියේ හැමදාම හවසට නගරයෙන් එන බස් රථ දෙසය. අවසානයේ උපාධිය සාර්ථකව නිම කළ ඩිනුක නැවත ස්ථිරවම ගමට පැමිණි දින, බස් රථයෙන් බසිද්දීම ඔහු දුටුවේ බස් හෝල්ට් එකේ මුල්ලක වයසට ගොස්, දුර්වල වී සිටි රැම්බෝවය.

තමන්ගේ ප්‍රාණය වැනි ස්වාමියාගේ කටහඬ සහ සුවඳ දුටු සැනින් රැම්බෝ අවසන් ශක්තියද යොදා දුවගෙන අවුත් ඩිනුකගේ ඇඟේ දැවටෙන්නට වූයේ සතුටු කෙඳිරිල්ලක් නඟමිනි. ඩිනුක බිම ඉඳගෙන රැම්බෝව බදාගනිද්දී ඒ සතාගේ දෑසින් සතුටු කඳුළු වක්කෙරෙමින් තිබුණි. මිනිසුන්ගේ ආදරය සහ සබඳතා කාලයත් සමඟ වාසි තකා වෙනස් වුවද, සතුන්ගේ හදවතේ ඇති අකලංක පක්ෂපාතීත්වය කිසිදා මියනොයන බව පසක් කර දෙන සංවේදී කතාවකි.

17/06/2026

බූරු පැටියා නැවතත් අපි අතරට එන්න සූදානම් වෙලා!

"මං කතා කරන්නද?" කියලා එක තත්පරයක්වත් නිහඬව නොසිටි, Shrek ලෝකයේ වැඩිපුරම ආදරය ලැබූ චරිතය වෙච්ච බූරු පැටියා නැවතත් අපි අතරට එන්න සූදානම් වෙලා!

2027 වසරේ තිරගත වීමට නියමිත Shrek 5 චිත්‍රපටයේ නිල Trailer එක මේ වනවිට නිකුත් කර ඇති අතර, එහිදී අපිට බූරු පැටියාගේ නව පෙනුමත්, ඔහුගේ සුපුරුදු විහිළුකාර ස්වභාවයත් නැවත දැකගන්න ලැබෙනවා.

2001 දී ආරම්භ වූ Shrek කතා මාලාව ලොව පුරා මිලියන ගණනක රසිකයන්ගේ හදවත් දිනාගත්තේ එහි තිබූ හාස්‍යය, සංවේදීකම සහ අමතක නොවන චරිත නිසායි. ඒ අතරින් Shrek ටත් වඩා සමහර වෙලාවට ජනප්‍රිය වුණේ බූරු පැටියා කියලා කිව්වොත් වැරදි නැහැ.

ඔහුගේ කටකාර, විනෝදකාමී චරිතයට නැවතත් හඬ ලබා දෙන්නේ ජනප්‍රිය හොලිවුඩ් නළුවා සහ විකට ශිල්පියා වන Eddie Murphy යි. ඔහුගේ හඬ නැති බූරු පැටියෙක් ගැන හිතන්නවත් බැහැ කියලා රසිකයෝ කියනවා.

මෙවර කතාව ගැන තවමත් සම්පූර්ණ තොරතුරු හෙළි කර නොතිබුණත්, Shrek, Fiona, Donkey සහ Far Far Away රාජධානිය නැවතත් ප්‍රේක්ෂකයන් ඉදිරියට ගෙන ඒමට DreamWorks සූදානම් වන බව Trailer එකෙන් පැහැදිලි වෙනවා.

ළමා කාලයේ DVD එකක් දාගෙන, ටීවී එක ඉස්සරහ හිනා වෙවී බලපු ඒ මතක ආයෙත් අලුත් කරගන්න කාලේ ඇවිත්. සමහර චිත්‍රපට නිකම්ම චිත්‍රපට නෙවෙයි... ඒවා අපේ ළමා කාලයේ කොටසක්.

ඉතින් 2027 ජුනි මාසයේදී, අපේ ආදරණීය බූරු පැටියාත් එක්ක නැවතත් Far Far Away ලෝකයට යන්න ඔබත් ලෑස්තිද?

17/06/2026

කවදාවත් අම්මලාට මෙහෙම කරන්න එපා..🙏මේ කතාව ඇස් දෙකට කදුළු එන් නැති වෙන්න කියවන්න පුලුවන් වෙයි කියලා මන් නම් හිතන් නෑ..🥺

කොළඹ අහස සිපගන්නා උස් නිවාස සංකීර්ණයක, ඉහළ විධායක නිලධාරියෙකු ලෙස සේවය කළ රොෂාන් යනු වත්මන් සමාජයේ වැදගත් යැයි සම්මත ඉහළ පැලැන්තියේ චරිතයකි. නවීන පන්නයේ මිතුරු මිතුරියන් සහ ව්‍යාපාරිකයින් නිතර ඇසුරු කළ ඔහුට, තමන්ගේ ගමේ වෙසෙන, නූගත්, රළු දෑත් ඇති සරල අම්මා වංශවත් සමාජය ඉදිරියට කැඳවාගෙන ඒමට තිබුණේ කිව නොහැකි ලැජ්ජාවකි. ඔහු නිතරම උත්සාහ කළේ තමන්ගේ අතීතය සහ ගමේ උරුමය නාගරික යාළුවන්ගෙන් සඟවා තබා ගැනීමටය.

දිනක් කිසිදු පූර්ව දැනුම්දීමකින් තොරව, වයසින් මුහුකුරා ගිය මේ වයසක අම්මා රොෂාන් සොයා කොළඹ ආවාය. ඇය පැමිණියේ දෑතින්ම මහන්සි වී සකස් කළ, රොෂාන් කුඩා කල පටන් ආසම කළ දේශීය කැවුම් සහ අළුවා පාර්සලයක්ද රැගෙනය. අවාසනාවකට එදින රොෂාන්ගේ නිවසේ ඔහුගේ උසස් මිතුරන් සහ සහෝදර සේවකයින් වෙනුවෙන් විශේෂ සාදයක් පැවැත්වෙමින් තිබුණි. රළු රෙදි කඩකින් සැරසුණු, වෙහෙසට පත් අම්මා සාලයට ඇතුළු වෙද්දීම මුළු සාලයම නිශ්ශබ්ද විය.

මිතුරන් ඉදිරියේ දැඩි සේ අපහසුතාවයට පත් වූ රොෂාන්, ඇයව තමන්ගේ මව ලෙස හඳුන්වා දෙනවා වෙනුවට, "මේ අපේ ගෙදර වැඩ කරපු කෙනෙක්" යැයි පවසා මිතුරන් ඉදිරියේ ඇයට දැඩි ලෙස දෝෂාරෝපණය කළේය. අම්මා දෑතින්ම සාදාගෙන ආ රසකැවිලි පාර්සලයද ඔහු කුණු කූඩයට දැමුවේය. කිසිවක් නොකී ඒ අම්මා, දෑසේ කඳුළු පුරවාගෙන එදිනම රෑම ආපසු ගම බලා යන බස් රථයකට ගොඩ වූයේ තමන්ගේ පුතාගේ ලෝකයට තමන් නොගැලපෙන බව වටහා ගනිමිනි.

සතියක් ගත වන්නට මත්තෙන් රොෂාන්ට ගමෙන් හදිසි ඇමතුමක් ලැබුණි. ඒ අම්මා දැඩි ලෙස රෝගාතුරව අවසන් හුස්ම හෙලමින් සිටින බවයි. පශ්චාත්තාපයෙන් දැවෙමින් රොෂාන් වහාම ගමට දුවගෙන යද්දී අම්මා මෙලොව හැර ගොස් තිබුණි. පාළු වුණු ගෙපැලේ අම්මා නිදා සිටි ඇඳ අසල තිබූ පැරණි පෙට්ටිය ඇර බැලූ රොෂාන්ගේ පපුව පැලෙන්නට විය. එහි තිබුණේ රොෂාන් කුඩා කල ලියූ "මගේ අම්මා" නැමැති කිලිටි වූ රචනා පොතත්, රොෂාන් විසින් ගමට එවන ලද, නමුත් අම්මා තමන්ගේ ප්‍රයෝජනයට රුපියලක්වත් නොගෙන රොෂාන්ගේම අනාගතය වෙනුවෙන් ඉතුරු කර තිබූ බැංකු පොතත් පමණි.

17/06/2026

හිරේ ඉන්න හැම එකාම නොකා නොබී හිටියොත් වැරදි, නිවැරදි වෙනවද.?

ඒ හැම එකාවම එතකොට නිදහස් කරන්න ඕනේත.?