18/04/2026
🛑 "වේවැල නැති නිසා අපි අහක බලාගන්නවා" - මේ ගුරුකමද? පලායාමද?
මෑතකදී නිකුත් වූ 11/2026 චක්රලේඛයත් සමඟ ඇතැම් ගුරු මිතුරන් පවසන කතාවක් තිබේ: "අපිට ඕවා වැඩක් නෑ.. දැන් දරුවෝ ඕනෑම දෙයක් කරගත්තාවේ, අපි අපේ විෂය උගන්වලා විතරක් ගෙදර එනවා. අපිට හිරේ යන්න බෑ."
ගුරුවරයෙකු ලෙස මා දකින්නේ මෙය ඉතාම අවාසනාවන්ත, පටු සහ වගකීම් විරහිත ප්රකාශයක් ලෙසයි.
🔹 "උගන්වා ගෙදර යාම" සහ "ගුරුකම" අතර වෙනස
ගුරුවරයා යනු හුදෙක් දැනුම බෙදාහරින්නෙකු (Knowledge Transmitter) පමණක් නොවේ. විෂය කරුණු ඕනෑම පොතකින් හෝ අන්තර්ජාලයෙන් දරුවාට සොයාගත හැකියි. නමුත් දරුවෙකුගේ චරිතය හැඩගැස්වීම (Character Building) තාක්ෂණයට කළ නොහැක. "අපි උගන්වලා එන්නම්" කියන ගුරුවරයා ඇත්තටම කරන්නේ තමන්ගේ වෘත්තීය ගරුත්වය තමන්ම කෙලෙසා ගැනීමකි.
🔹 පහරදීම යනු නිර්මාණශීලීත්වයේ අභාවයයි
යම් ගුරුවරයෙකුට දරුවෙකුව පාලනය කිරීමට ඇති එකම මෙවලම "වේවැල" නම්, එයින් පෙනී යන්නේ එම ගුරුවරයාගේ පන්ති කාමර කළමනාකරණ හැකියාව සහ මනෝවිද්යාත්මක දැනුම ඉතාම අවම මට්ටමක පවතින බවයි. පහර දීම පහසුය, නමුත් දරුවෙකුගේ මනස කියවා ඔහුව නිවැරදි මාවතට ගැනීම අසීරුය. දක්ෂ ගුරුවරයා තෝරාගත යුත්තේ එම අසීරු නමුත් උදාර මාවතයි.
🔹 සදාචාරාත්මක අයිතිය සහ වගකීම
දරුවෙකුගේ වැරැද්දක් දිටි තැන එය නිවැරදි කිරීමට උත්සාහ නොකර, "නීතිය නිසා අපි අහක බලාගන්නවා" කීම ගුරු වෘත්තියට කරන නිග්රහයකි. චක්රලේඛයෙන් කියන්නේ දරුවාට පහර නොදෙන ලෙස මිස, දරුවා වැරදි මාවතේ යන විට අහක බලාගන්නා ලෙස නොවේ.
> "ගුරුවරයෙකුට දරුවෙකු මෙහෙයවීමට ඇති එකම ක්රමය ප්රචණ්ඩත්වය නම්, එතැන තිබෙන්නේ 'ගුරුකම' නොව 'බලහත්කාරයයි'. දඬුවම් දිය නොහැකි නිසා විනය නොබලා සිටීම, වෛද්යවරයෙකුට ශල්යකර්මයක් කිරීමට නොහැකි නිසා රෝගියා මියයන්නට හැරීම වැනි අමනෝඥ ක්රියාවකි."
>
🔹 අසරණ වීමක් නොව, යාවත්කාලීන වීමකි
දඬුවම තහනම් කිරීම තුළින් ගුරුවරයා "අසරණ" වී ඇති බව පැවසීම පදනම් විරහිතයි. ඇත්තටම සිදුව ඇත්තේ ගුරුවරයා වඩාත් විද්යාත්මක, න්යායාත්මක සහ මානුෂීය විය යුතු කාලය එළඹීමයි. ශාරීරික හා මානසිකව දරුවන් පෙලමින් හදන විනයෙන් ඇති වැඩක් නැත. එයින් කිසිසේත් ගුණයහපත් සංවේදී දරුවෙකු බිහිවන්නේ නැත.
ගුරු වෘත්තිය යනු හුදෙක් රැකියාවක් නොව, මානව මෙහෙයුමකි. පහර දීමෙන් තොර, ආදරය සහ මනෝවිද්යාව මත පදනම් වූ ශිෂ්ටසම්පන්න පන්ති කාමරයක් නිර්මාණය කිරීමට මැදිහත්වීම සියලු ගුරු මා පියවරුන්ගේ වගකීමකි....