31/03/2026
Voor welk verhaal zou jij kiezen?
Tijdens mijn interactieve lezing nam ik de groep mee in de praktijk. Niet alleen in wat we doen, maar juist in wat daarachter zit. In de gesprekken die blijven hangen. In de momenten waarop je voelt dat dit werk verder gaat dan alleen uitvoeren en controleren.
Daarna gaf ik drie opties:
mijn eerste patiënt
een vraag over jeuk op een plek waar je het liever niet over hebt
het verhaal van de morfinecassette
Ze kozen nummer 3.
Een voordracht over de morfinecassette, uit mijn eerste boek.
En je voelde het meteen in de zaal. In de stiltes die vielen. In de blikken die elkaar vonden. Dat onuitgesproken gevoel van herkenning, waarbij je eigenlijk geen woorden meer nodig hebt.
Omdat iedereen denkt:
ja, dit ken ik.
Dit heb ik ook meegemaakt.
En dit is precies wat dit werk soms zo intens maakt. 🙏
Want dit zijn de momenten waar geen protocol je echt op voorbereidt. Momenten waarop het niet meer gaat over beter worden, maar over begeleiden. Over uitleg geven op het juiste moment. Over aanvoelen wat iemand nodig heeft, zonder dat het altijd uitgesproken wordt.
Dat zijn de ervaringen die je bijblijven. Die je vormen, in je werk en als mens.
Wat het voor mij bijzonder maakte, was wat er daarna gebeurde. Er ontstond ruimte. Om te luisteren, om te delen, om vragen te stellen en ervaringen uit te wisselen die normaal vaak tussen de regels blijven hangen.
En dat is precies waarom ik dit zo graag doe.
Omdat je merkt wat er gebeurt wanneer mensen zich herkennen. Wanneer er ruimte ontstaat voor het echte verhaal achter het werk.
Wat mij het meest bijblijft, is dat gevoel in de zaal. Dat je even heel duidelijk merkt: je doet dit werk niet alleen.
Er is zoveel gezamenlijke ervaring die verbindt. En misschien mogen we daar wel wat vaker bij stilstaan.
Prachtig om te mogen doen.
