05/09/2026
Internacia -Peticio
Ĉu vi ankoraŭ rememoras la peticion, kiuj komencis nia amiko, proteste al la decido vendi la domon en kiu troviĝas la CO de UEA kaj proteste al la detruo de UEA?
Jen la ligilo: https://www.change.org/p/komitato-de-uea-haltigu-la-vendon-de-la-centra-oficejo-ne-al-detruo-de-uea
La domo estas daŭre ne vendita.
Estas situacioj, kiam oni devas demandi sin ne nur kio okazas, sed ankaŭ kial ni tion permesas.
Laŭ la nunaj informoj, la domo en kiu troviĝas la Centra Oficejo de UEA ankoraŭ ne estas vendita. Kaj eble ĝuste tio estas la momento por halti, retrorigardi kaj demandi: ĉu la decido vendi la domon vere estas la ĝusta vojo?
Dum la jaroj oni elspezis – aŭ, pli severe dirite, perdis – konsiderindan monsumon por makleristoj kaj aliaj kostoj ligitaj al la provo vendi la domon. Sed la domo daŭre staras. Ĝi ankoraŭ ne estas vendita.
Ĉu tio ne estas iom absurda?
En Nederlando oni povas demandi sin, kio estus pli prudenta: daŭre pagi makleristojn por serĉi aĉetanton, aŭ investi tiun monon en la domon mem. La ĉarpentisto kostas en Nederlando malpli ol la makleristo. Kaj eble per la mono jam elspezita por la vendo oni povus ripari, renovigi kaj modernigi gravan parton de la konstruaĵo.
Kio, se ni simple ĉesus?
Ĉu necesas ĉiam iri ĝis la fino de malbona decido nur ĉar oni jam komencis ĝin?
Foje la plej kuraĝa decido ne estas obstine daŭrigi, sed halti.
Halti la vendoprocezon.
Halti la senutilajn elspezojn.
Halti la perdon de energio kaj mono.
Kaj komenci ripari tion, kion oni ankoraŭ povas savi.
La domo ne estas nur nemoveblaĵo. Ĝi estas loko kun historio, memoro kaj simbola signifo por la Esperanto-movado. En ĝi troviĝas la sidejo de la organizaĵo, kiu estis fondita kun la celo antaŭenigi internacian lingvan komunikadon kaj kunlaboron.
Ĉu vere estas pli sencoplene forlasi tian lokon ol renovigi ĝin kaj denove doni al ĝi vivon?
Renovigo anstataŭ detruo
Ni ne devas romantikigi malnovan konstruaĵon. Se domo bezonas riparojn, oni devas fari ilin. Se ĝi bezonas modernigon, oni devas modernigi ĝin. Se ĝi ne plu taŭgas por la nuntempaj bezonoj, oni povas adapti ĝin.
Sed tio estas io tute alia ol rezigni pri ĝi.
Domo povas esti renovigita. Organizaĵo ankaŭ povas esti renovigita. Sed perdita historio ne estas facile rekonstruebla.
Kaj eble la vera demando ne estas: “Kiel ni plej rapide forigos ĉi tiun domon?”
La vera demando devus esti:
“Kion ni povas fari por ke ĉi tiu domo denove estu utila al la celoj, por kiuj ĝi ekzistas?”
Ĉu indas batali kontraŭ la malbono?
Jen eble la plej malfacila demando.
Ĉu indas batali kontraŭ tio, kion oni opinias malĝusta? Ĉu indas protesti, kiam decidoj jam estas faritaj? Ĉu indas proponi alian vojon, kiam multaj jam akceptis, ke la malnova vojo devas finiĝi?
Mi kredas, ke jes.
Batali kontraŭ malbona decido ne signifas batali kontraŭ homoj. Oni povas malkonsenti sen malamikiĝi. Oni povas kritiki sen detrui. Oni povas proponi alian solvon sen kulpigi ĉiujn.
Kaj foje ĝuste tio estas la devo de tiuj, kiuj ankoraŭ kredas je la celo.
Eble estas ankoraŭ tempo?
La domo ankoraŭ ne estas vendita.
Tio signifas, ke la rakonto ankoraŭ ne finiĝis.
Eble ankoraŭ ekzistas la ebleco diri: sufiĉe! Ni ne plu elspezu monon por vendi ĝin. Ni haltigu la detruan procezon. Ni kalkulu, kiom kostus reala renovigo. Ni serĉu financajn eblecojn, donacojn, volontulan laboron kaj profesiajn solvojn. Ni faru el la malnova domo denove funkciantan, dignan kaj modernan Centran Oficejon.
Kaj poste ni povus fari ion ankoraŭ pli gravan:
rekomenci la agadon por kiu UEA estis fondita.
Ĉar eble la plej granda eraro estus koncentri tiom da energio al la vendo de domo, ke oni forgesus la kialon, pro kiu tiu domo iam fariĝis hejmo de la Esperanto-movado.
La demando do ne estas nur ĉu oni povas vendi la domon.
La demando estas:
Ĉu ni vere volas vendi ĝin?
Kaj se la respondo ankoraŭ ne estas definitiva, eble estas tempo ne plu batali por la vendo, sed batali por la savo, renovigo kaj nova vivo de la Centra Oficejo de UEA. 💚🌷
