14/09/2026
**පෙරහැර ගිය පසු**
මගේ දරුවට තියා
මේ ලෝකේ කිසිම දරුවෙකුටවත්
මගේ දරුවාගේ අම්මා වගේ අම්මෙක්
කිසිම ආත්මෙක හම්බෙන්න එපා…
හම්බෙන්න එපා…
කවදාවත් හම්බෙන්න එපා…
කසාද බැන්දාට පස්සෙත්
ජීවිතේ නොහිතපු මොහොතක
වෙන කෙනෙක් එන්න පුළුවන්
පරණ මිනිහාට වඩා
අලුත් මිනිහා හොඳයි කියලා
කසාදේ කඩන්නත් පුළුවන්…
අලුත් කෙනාගේ ආදරයෙන්
පරණ කෙනාව සම්පූර්ණයෙන්ම
ජීවිතයෙන් මකන්නත් පුළුවන්…
සම්පූර්ණයෙන් නාඳුනන
මිනිස්සු දෙන්නෙක් වගේ
වෙන්වෙලා යන්නත් පුළුවන්…
ඒත්
දෙන්නා එක්ක එකතුවෙලා
කලකදී හරි ආදරෙන් හදපු
පුංචි දරුවෙකුට
අලුතින්ම තාත්තෙක්
“රීප්ලේස්” කරන්න පුළුවන්ද…?
අලුත් මිනිහාව
දරුවාගේ තාත්තා කියලා පෙන්වලා,
පරණ තාත්තාව
දරුවාගෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම
ඈත් කරන්න පුළුවන්ද…?
තාත්තෙක්ට දරුවා පෙන්වන්නේවත් නැතුව,
කෝල් එකක්වත් අරන් දෙන්නේ නැතුව,
ඔහුගේ හඬවත්, සෙනෙහසවත්
දරුවාගේ ලෝකයෙන්
මකා දමන්න පුළුවන්ද…?
එහෙම පහත්,
එහෙම අවස්ථාවාදී ගැහැනියක්
මගේ දරුවට තියා
මෙලොව කිසිම දරුවෙකුටවත්
කිසිම ආත්මෙක
ලැබෙන්න නම් එපා…
පිරිමි කොච්චර නිවැරදි වුණත්,
කරුමේ මහත නම්
මේ රටේ උසාවිවල නීති-අණපනත්,
කාන්තා අයිතිවාසිකම්,
නීතියේ හිඩැස් අතරින්
ඒ වගේ ගැහැනුන්ට
බේරිලා යන්න ඉඩ දෙනවා…
නීතියටම හැංගිලා,
උන්ට ඕනෑ විදියට
දරුවන්ගේ හිතත් වෙනස් කරගෙන,
තමන්ගේ නොමනාකම්
රිසිසේ කරගෙන යන්න
පාරවල් හදලා දෙනවා…
ගැහැනියක් අඬාගෙන ගියාම
“අනේ… අපොයි…” කියලා
උණුවෙන හිත් වලින්
සත්‍යය වැහිලා යනවා…
එතකොට
උසාවිද සාධාරණ…?
පොලීසිද සාධාරණ…?
නීතියද සර්වසාධාරණ…?
පිරිමි නඩු කියනවා,
හබ කරනවා,
අවුරුදු ගණන්
ජීවිතයෙන් කැප කරනවා…
අන්තිමේදී
ගැහැනුන්ගේ වැරදි
උසාවියේ ඔප්පු කළත්,
ඒ වෙද්දී පිරිමින්ගේ
හොඳම කාලය
උසාවිවලටත්, පොලීසිවලටත්
ගෙවිලා ඉවරයි…
ජීවිතේ පිපෙන වයස,
හීන දකින වයස,
දරුවාගේ අත අල්ලගෙන
ඇවිදින්න තිබුණු වයස
නඩු ගොනු අතරේ,
දිනයෙන් දිනයට කල්යන
උසාවි දොරවල් අතරේ
නිහඬවම මැරිලා ඉවරයි…
පෙරහැර ගිහින් ඉවරයි,
බෙර හඬත් නිහඬයි,
ආලෝකත් නිවී ගිහින්
පෙරහැර බලන්න ආව උන්
ගෙවල්වලටත් ගිහින් ඉවරයි…
ඉතිරි වෙන්නේ
හිස් පාරක්,
නිහඬ ගෙයක්,
තාත්තෙක්ගේ පපුවක
දරුවා වෙනුවෙන්
තවමත් නොනිවුණු
එකම එක වේදනාවක්…
මගේ දරුවට තියා
මේ ලෝකේ කිසිම දරුවෙකුටවත්
එහෙම අම්මෙක්
ලැබෙන්න එපා…
කවදාවත් ලැබෙන්න එපා…
