https://www.youtube.com/channel/UC0yQUD31s1IO9TOeGc0h_Xw

Boses ng Multo, Quezon City (2026)

28/05/2026

**Ang Multo Sa Lumang Ex*****on Hall**

Pangalan ko si Luis, taga-Batangas City. Nandito ako ngayon sa kwento kong hindi ko malilimutan, lalo na't nangyari ito sa isang lumang ex*****on hall sa harap ng Batangas Cathedral. Gabi noon at kasama ko ang mga kaibigan kong sina Ana at Jose. May naisip kaming daan para takasan ang boredom, kaya naisipan naming mag-explore sa mga lumang gusali sa lugar.

Dahil madilim na, nagdala kami ng flashlight. Habang naglalakad kami patungo sa ex*****on hall, ramdam mo na ang malamig na simoy ng hangin at parang may nagmamasid sa amin. Nagsimula nang magtawanan si Ana para maalis ang kaba. Pero habang papalapit kami, napansin namin ang mga kakaibang simbolo sa pader. Nakakatakot, pero sanay na kami sa mga kwento ng kababalaghan, kaya nagpatuloy lang kami.

Pagpasok namin sa loob, sadyang tahimik at ang tanging tunog ay ang mga yapak namin sa lumang sahig. Sa gitna ng hall, may isang malaking bakal na upuan na may mga bakal na strap, tila ba nananawagan sa mga nakatagong kwento ng mga tao roon. Si Jose, na medyo mas matapang, ay umupo sa upuan at nagpose para sa isang picture. Nang hawakan niya ang bakal, bigla siyang naputol ng isang malamig na hangin na tila nagpaikot sa loob.

Dahil doon, nag-alala na kami, kaya pinilit naming lumabas. Pero nang lumingon si Ana sa likuran, may nakikita siyang anino sa madilim na sulok ng kwarto. Napasigaw kami, sabay-sabay, at tinakbo namin ang pinto. Di pa kami nakakalabas, narinig namin ang isang boses na nagmumula sa likod, parang may nagsasabi, “Bakit kayo nandito?” Tila bumagal ang oras sa takot namin.

Nang makalabas kami, tumakbo kami nang walang humpay papalayo, pero narinig pa rin namin ang mga yapak na sumunod sa amin. Pagdating sa labas, nakahinga kami ng maluwag, pero sumilong sa dilim ng puno, nagmamasid. Painit ang kalooban namin sa takot, pero kailangan naming malaman kung totoo ang aninong iyon. Nabalitaan kasi naming may mga kwentong umiikot na may mga namatay noong panahon ng mga kastila dito.

Umpisa pa lang yun, pero habang nag-uusap kami sa ilalim ng mga bituin, bigla kaming nakarinig ulit ng mga boses mula sa loob ng ex*****on hall. Ngayon, ibang boses na ang naririnig, parang may nag-uusap na mga tao. Luminga-linga kami, pero walang tao sa paligid. Parang nag-uunahan ang mga amoy ng kalikasan sa hangin at ang bigat ng karanasan na hindi maipaliwanag.

Sa sobrang takot, nagdesisyon kami na umuwi na. Pagdating ko sa bahay, natanong ako ng nanay ko kung bakit ako haggard. Nagsimula akong magkwento sa kanya, pero napansin ko ang pag-aalala sa kanyang mukha. "Luis, huwag na huwag kang papasok sa mga ganyang lugar. Narinig ko na ang kwento na yan mula sa aking mga magulang," sabi niya. Doon ko lang naisip kung gaano nga ba katotoo ang mga kwentong iyon.

Hanggang ngayon, tuwing maaalala ko ang gabing iyon, may kasamang panghihilakbot. Parang ang dami palang nakatago sa mga lumang gusali sa Pilipinas, na ilan sa kanila ay maaaring hindi na naglilipat ng mga kwento… kundi mga multo!

Naniniwala ka ba? 👻 Comment!

— Boses ng Multo 👁️

28/05/2026

Title: Aswang Sa Lumang Torture Room

Pangalan ko si Lito, taga San Pablo, Laguna. Nagsimula ang lahat nang lumipat kami sa isang lumang bahay sa likod ng isang abandonadong hospital. Nakatayo ito sa isang madilim na sulok na tila puno ng mga kwento ng nakaraan. Ang mga bintana nito ay sabog na at ang pader ay ang kanyang naglalaman ng mga patina ng pagmimithi ng mga tao noong araw. Kinagabihan, nag-invite ako ng mga kaibigan—sina Rina, Jun, at Carlos—para mag-bonding.

Habang nagkuwentuhan kami, may narinig akong mahinang boses mula sa basement. Sabi ko, "Baka may tao doon," pero ang mga kaibigan ko ay nagbiro lang na mga aswang ang naririnig ko. Tumawa sila, pero sa loob ko, parang may kung anong kakaiba sa ilalim ng lupa. Pinilit kong suungin ang takot at bumasag sa katahimikan, kaya umakyat ako bitbit ang flashlight.

Sa bawat hagdang bumababa, parang may kasamang malamig na hangin na nagsasabi sa akin na may tao roon. Nang mawala ang ilaw mula sa flashlight ko, nagdagdag ito sa kaba ko. Dumating ako sa isang lumang torture room. Ang mga nakatakip na larawan ng mga labis na sinugatan, mga kagamitang pang torture, at ang amoy ng lumang kahoy ay parang nagsisilbing sabi na may nangyaring hindi maganda dito.

Habang ako'y naiinip sa paghihintay sa aking mga kaibigan, biglang may dumating na boses mula sa dilim, "Tulungan mo ako." Sobrang takot na takot ako, hindi ko alam kung saan nakaharap. Ang boses, mas madaling marinig ngayon, ay tila nagmumula sa likod ko. Noong pinihit ko ang aking flashlight sa pupuntahan ng boses, nakita ko siya—isang babae na may maputlang balat at mga sugat sa kanyang leeg, nakatali sa isang luma at maduduming upuan.

Naalala ko ang mga kwento ng mga aswang sa bayan na ito, ang mga nagiging abala sa mga tao sa mga hindi pinapansin na lugar. At ang mga kuwento ng mga tao na nawawala — ang mga huling nabuhay na kwento. Sabi niya, "Tulungan mo ako, Lito." Pero habang lumapit ako, may mga anino sa paligid ko na nagiging mas malakas. Na parang sa bawat hakbang ko ay may tumutukso sa akin na huwag na lang lumapit.

Biglang may humawak sa balikat ko, at nang lumingon ako, si Rina pala. "Nasaan ka na? Ang tagal mo." Pero nung balikan ko ang babae sa upuan, sya’y nawala. Wala na rin ang mga kagamitang pang torture. "Punyeta, Lito, umalis na tayo rito!" Natakot na rin sila sa mga nararamdaman naming kakaiba.

Bumalik kami sa ibabaw at sa pag-uusap, we all agreed na parang hindi kami nag-iisa sa bahay na 'yun. Parang sa likod ng ating isip ay may muling bumalik na boses mula sa dilim. Nagsimula akong mangarap na balang araw, makikita ko ulit siya. Baka gusto niya akong hasain maging tulay para sa kanyang kalayaan.

Naniniwala ka ba? 👻 Comment!

— Boses ng Multo 👁️

27/05/2026

**Ang Sigaw Sa Lumang Dungeon**

Pangalan ko si Althea, taga-Balayan, Batangas. Isang malamig na gabi, nagdesisyon kaming maglakad-lakad ng mga kaibigan ko, sina Carlo at Jane, sa paligid ng lumang simbahan sa aming bayan. Kumukulog at umuulan, pero walang makapigil sa amin sa pag-explore. Habang binabaybay namin ang makipot na daan, napansin namin ang isang matandang pinto na bahagyang nakabukas sa tabi ng simbahan. Ang pinto ay parang gawaan ng mga kwento—lumang kahoy na nababalutan ng lumot, at parang pinagsarhan ng mga alaala.

“Bakit di natin subukan pumasok dito?” sabi ni Carlo na laging mahilig sa adventure. Tumango kami, hindi makapagpigil sa aming sariling curiosities. Pumasok kami at nagulat sa mga nakitang dingding na puno ng lumang mural at mga nakakalat na gamit. Bawat hakbang namin ay may tunog na parang nag-aanyaya sa aming magpatuloy. Akala namin parang mga kwentong multo lang ito—hanggang sa makarinig kami ng sigaw na nanggagaling sa pinakailalim ng dungeon.

“Did you hear that?” tanong ni Jane, nanginginig na. Ako’y nagsimula nang makaramdam ng kaba. Lumapit kami sa isang matandang hagdang-bato, mabigat at masungit ang tunog ng mga hakbang namin. Nandiyan ang sigaw, ulit-ulit na parang nagmamakaawa. “Tama na, huwag na tayong magpahamak,” sabi ko, ngunit ang adik sa epikong adventure na si Carlo ay tila nalulumbay sa pagka-curious.

Pagbaba namin, ang amoy ay mas mabigat at mas masangsang. Pero ang mas masakit ay ang sigaw na unti-unting lumalakas. Lahat kami ay nakatayo sa harapan ng isang lumang silid. Ang mga pader ay tila yumuyuko sa katahimikan. Biglang bumukas ang pinto ng silid, at animo'y may nilalang na itinataga ang liwanag ng aming flashlight mula sa likod.

Nakita namin ang isang babaeng nakagapos at umiiyak. “Tulungan niyo ako!” sigaw niya. Palakas ng palakas ang sigaw niya, parang umaabot sa langit. Ngunit imbis na lumapit, parang bumigat ang mga katawan namin. Ang mga mata ni Carlo ay dilat na dilat, at bigla siyang bumulalas, “Wait, wala bang mga kadena dito?”

Maya-maya, habang bumibigat ang paghinga ko, bigla siyang naging isang anino at naglaho. Natigilan kami at nagmadali na pabalik, pero naguguluhan kung paano namin natagpuan ang aming sarili sa isang ganitong sirkulasyon. Ang sigaw ng babae ay naging tawag ng mga multo na tumulong—ngunit kay Carlo, nawala na siya, lumusong sa dilim.

Nang makalabas kami, walang ibang tao sa paligid. Ang simbahan, tila tumatahimik, at ang hangin ay parang bumabagyo. Pag-uwi ko, dinig ko ang boses ni Carlo sa likod ko. “Althea, tulungan mo ako!” Pero sa bawat hakbang, mas lalong malayo ang tinig niya. Lumingon ako—nasa pintuan ng simbahan, ang nahulog na anino ni Carlo at ang babae, sama-sama sa dilim.

Hanggang ngayon, tuwing umuulan sa Balayan, nadirinig ko ang sigaw. Parang kontra sa hangin, nagmumulto sa akin.

Naniniwala ka ba? 👻 Comment!

— Boses ng Multo 👁️

27/05/2026

**Multo Sa Lumang Catacombs**

Pangalan ko si Rina, taga-Balagtas, Bulacan. Isang gabi, naisipan kong sumama sa mga kaibigan ko para mag-explore sa lumang catacombs sa ilalim ng simbahan sa bayan. Ayon sa mga kwento, ang mga catacombs na 'yun ay tinutuklasan ng mga tao noon pang panahon ng mga Kastila, at may mga usap-usapan na may mga kaluluwa raw na roaming sa paligid. Naku, sobrang tangin ko talaga ang pagiging makulit kaya't hindi ko naisip ang panganib.

Dumating kami sa simbahan ng mga alas-dos ng madaling araw, walang ibang tao kundi kami. Ang dilim ay um enveloped sa paligid, at ang tanging liwanag ay mula sa ilaw ng flashlight na dala ni Marco. Inabot ang mahigpit na hangin habang binabaybay namin ang mga makitid na daan sa catacombs. Paunti-unti, ang mga anino ay nagiging mas matindi, at parang may mga mata na nagmamasid sa aming bawat hakbang.

Biglang may narinig kaming mga boses, mga mahinang sigaw na umabot sa aming mga tainga. "Tama na, umalis na tayo!" sabi ni Julia, pero tinatawag pa siya ni Marco na huwag matakot. Alam kong natatakot siya, pero tila nakakuha siya ng lakas ng loob. Agad kaming nagdesisyon na sumunod sa tinig, akala namin ay ito'y gawain lamang ng ibang mga tao na naghahanap din ng adventure.

Habang papalapit kami sa pinagmulan ng mga boses, napansin namin na unti-unting bumababa ang temperatura. Nang bumukas ang isang pinto, kami ay umakyat sa loob ng isang malaking silid na puno ng dating simbolo ng mga Katoliko. Habang nag-iikot, nakaramdam ako ng labis na takot. Bigla, nagdarken ang silid, at nakaramdam kami ng presensya mula sa likod. Isang nilalang na may maputlang balat at mga mata na puno ng pighati ang lumabas! Ang katawan niya ay takot-takot na naglalakad, at bigla na lang siya umalis. Naisip namin, "Sino ito? Anong gusto niya?"

Sabay-sabay kaming umiwas, pero ang matinding takot ay nagpagaan sa aming mga binti. Sa sobrang takot, nasigurado kong pakiramdam ko'y parang pinipigilan ako ng isang invisible force. Mabilis kaming tumakbo pauwi, pero sa bawat hakbang na kami ay mas malayo sa catacombs, parang may hinahabol sa likod namin. Nang makalabas kami, parang nandoon pa rin ang anino ng puting nilalang, nakatingin at nangungulit mula sa ibang dako ng dilim.

Ngunit ang nakalulungkot, habang nagdrama kami ng kasiyahan tungkol sa aming mga takot, si Marco ay hindi nakasama. Nang tingnan ko siya, nawala siya sa ating paningin. Tumakbo ang mga kaibigan ko papunta sa simbahan, sigaw ng kanyang pangalan sa dilim. Maraming oras ang nagdaan, at nagtipon kami ulit sa labas. Hindi na siya bumalik. Nakatayo ako roon, itanong ko kung paano siya napabayaan.

Hanggang ngayon, hindi ko na alam kung sino ang narinig namin sa catacombs. Naniniwala ako na hanggang ngayon, may mga misteryo pa ring hindi natin kayang ipaliwanag. Naniniwala ka ba? 👻 Comment!

— Boses ng Multo 👁️

27/05/2026

Kapre nahuli ng mga barangay

27/05/2026

Ang Bata Sa Lumang Underground Hall

Pangalan ko si Miguel, taga-Bagiuo. Minsan, nagplano kami ng mga kaibigan kong sina Donia at Ruel na mag-explore sa isang lumang underground hall na nasa likod ng kinatatayuan ng isang abandoned na simbahan sa Old Diplomat Hotel. Maraming kwento tungkol dito, lalo na ang isa tungkol sa batang espiritu na nagpaparamdam sa mga hindi naniniwala.

Sabi ng mga tao, madalas raw marinig ang tawa ng bata sa gabi, at talagang mangilabot ka sa kwento. Syempre, bilang mga kabataan, ang naisip namin ay pumasok na lang at tingnan kung totoo nga. Umabot kami roon nang mga alas-dos ng madaling araw. Ang paligid ay madilim at ang hangin ay malamig. Habang naglalakad kami patungo sa pinto, parang may mga mata na nakatingin sa amin mula sa mga puno.

Pagpasok namin, ang mga dingding ay may mga lumang larawan at mga sulat, lahat ng ito ay tinakpan ng alikabok. Dumaan kami sa isang mahabang hallway, pero ang kakaibang hangin ay hindi maalis-alis sa amin. Minsan, narinig namin ang mga bulong, pero hindi namin talaga alam kung anong nangyayari. Nagpasyang umakyat si Donia sa isang lumang hagdang-bato, at habang andun siya, may narinig kaming tawa ng bata na parang naglalaro sa paligid.

Naging nag-aalala kami, pero hinikayat kami ni Ruel na tuloy lang. Nang magpatuloy kami, biglang umandar ang ilaw ng flashlight ko at namatay. Agad akong kinabahan, pero pinilit ko ang sarili ko na magpatuloy. Pero sa kanto, may nakita akong anino na mabilis na lumipas, nakatayo at nakangiti. Grabe! Hindi ko ma-explain ang naramdaman ko. Ang puso ko ay parang tumitibok nang matindi.

Bigla na lang, bumaligtad ang kanyang ulo sa aming direksyon, at nagulat kami. Ang bata, naglaro siya ng isang laruang bola mula sa lumang kahoy. Sinubukan naming sumigaw, pero walang boses na lumalabas sa amin. Tumingin siya sa amin na tila nag-aanyaya. Sa takot, tumakbo na lang kami.

Nalampasan namin ang mga dampa, at ang tawa ng bata ay naririnig pa rin. Paglabas namin sa pinto, walang kuryente o liwanag. Parang naglaho ang lahat ng nangyari sa isip ko hanggang hindi ko na alam kung ano ang totoo. Nang makapagpahinga kami, napansin ko na si Ruel ay parang nalulumbay... parang may kinakausap.

Natakot kaming dalawa ni Donia. Nakatagpo kami ng rason para umuwi. Pero habang naglalakad, hindi namin maiwasang marinig ang mga hiyaw at tawanan sa hangin. Hindi ito matatanggal sa isip mo, parang nandiyan pa rin siya, nakatingin sa atin mula sa madilim na sulok.

Naniniwala ka ba? 👻 Comment!

— Boses ng Multo 👁️

27/05/2026

ANG LOLA KO ANG NAGBABANTAY SA AKIN TUWING GABI AT HINDI KO ALAM NA PATAY NA SIYA

27/05/2026

**Sigaw Sa Lumang Trap Door**

Pangalan ko si Eliza, taga-Rizal. Isang gabi, nagdesisyon kaming mag-report ng mga balita sa baryo namin dahil may mga naitalang naging nawawala sa mga nakaraang linggo. At dahil ang mga kaibigan kong sina Jomari at Liza ay mahilig sa mga kwento ng kababalaghan, pinili naming galugarin ang lumang bahay sa kanto ng aming barangay.

Alam mo yung mga bahay na parang may nakatago sa ilalim ng lupa? Yung bahay na iyon ay nakatayo na mula pa noong panahon ng mga Kastila, at tama ka, ang itsura nito ay sobrang nakakatakot. Habang naglalakad kami papunta roon, may narinig kaming mga sigaw na nagmumula sa loob. Nakakabirong isipin na kami mismo, na mga nabansagang "matapang," ay tila parang naging mga bata na nanlalamig sa takot.

Pumasok kami sa bahay at nadama namin ang malamig na hangin. Ang first floor ay puno ng mga sirang gamit, mga lumang kagamitan, at amoy ng lumang kahoy. Habang umakyat kami sa ikalawang palapag, nang makita namin ang trap door sa isang sulok. Nagpasya kaming buksan ito, kahit na para bang may iba pang puwersang humahatak sa amin na wag nang ituloy.

Habang binubuksan ko ang trap door, biglang umihip ang malamig na hangin mula sa ilalim na para bang may humihingahang boses. Lahat kami ay tahimik. "Ano 'to?" sabi ni Liza. Pero naisip namin na baka ito lang ang likha ng malalim na dilim at ang takot na nararamdaman namin.

Nang buksan ko ang trap door, napansin namin na may isang maliit na hagdang-bato pababa. Talagang napakalalim ng dilim sa ilalim. May sumisigaw! Ang boses ay tila hinahanap kami sa dilim. Lahat kami ay natakot, pero ang pagka-curious namin ay naging dahilan para sumulong.

Pagkabasag ng pagkakatitig namin, umakyat ang isang malamig na usok mula sa hagdang-bato, at biglang may pumagitna sa amin - isang anyo ng isang babae na nakadamit ng puti. "Tulungan niyo ako," ang sabi niya nang may pangungusap na puno ng hirap. Lahat kami ay pinigilan ang paghinga.

Sabi ni Jomari, "Baka ito si Maria na nawawala." Napagtanto namin na eto ang babaeng pinagtawanan ng mga tao sa baryo na tila nawala na nang dahil sa isang nakakabaliw na kwento na wala namang nakakaalam hanggang ngayon. Ang babae ay naglakad at naglaho sa loob ng madilim na pagsasama ng trap door, at sa kabila ng aming takot, kami ay nanatiling nakatayo.

Ngunit ang pinaka-kinakabahan na eksena ay nang biglang bumagsak ang trap door at nakakuha kami ng atensyon ng mga local na nakasaksi sa amin. Sinubukan naming takasan ang bahay, pero sa bawat hakbang, ang mga boses ng babae ay humihiyaw sa aming mga isip. Hanggang umalis kami, maaari mong marinig ang malalakas na sigaw na nag-echo sa paligid.

Hanggang ngayon, hindi ko pa rin makalimutan ang itsura ng babae na iyon. Para bang sa bawat tawag niya, may kasamang tanong: "Bakit niyo ako iniwan?"

Naniniwala ka ba? 👻 Comment!

— Boses ng Multo 👁️

27/05/2026

**Ang Multo Sa Lumang Hidden Room**

Pangalan ko si Elena, taga-San Juan, Rizal. Isang gabi, nagdesisyon kaming magpaka- adventurous ng barkada ko. Isang kaibigan, si Marge, k**akailan lang ay nakatanggap ng isang lumang vekang bahay mula sa kanyang lola. Intrigued kami kaya't pumayag kaming mag-explore. Sabi ni Marge, matagal nang walang nakatira sa bahay at may mga usap-usapan na may mga alingawngaw na umuukit sa gabi.

Nang makarating kami sa bahay, napansin ko agad ang eerie na ambience. Ang mga bintana ay may mga makakapal na alikabok, at ang mga dingding, puno ng lumang larawan ng mga tao na hindi ko kilala. Habang naglalakad kami sa likod, napansin ko ang isang maliit na pinto na tila nakatago mula sa lahat. Yamang abala ang iba sa pagkuha ng litrato, ako na lang ang pumasok sa loob.

Pagbukas ko ng pinto, nataranta ako sa dim na ilaw. Parang may umiikot na dust particles sa hangin, at may kakaibang amoy na sumalubong sa akin. Sa gitna ng silid ay may lumang lamesa na puno ng alikabok at mga lumang libro. Agad akong bumalik at sinabing kailangan naming tingnan ang loob. Sinasalita ako ni Marge na sabihin ang nabasa niyang artikulo tungkol sa mga naunang naninirahan sa bahay na ito at ang mga akusasyon ng mga multo.

Sa hindi inaasahang pagkakataon, biglang umingay ang mga hagdang bakal. Napansin naming parang may yumanig sa sahig. Tumingin kami sa isa’t isa, parang pinigil ang hininga. Tinanong ko si Marge kung nararamdaman din niya ang malamig na hangin na tila pumapasok galing sa kanto ng silid, pero bago siya makasagot, umingay ang pinto na tila may nagbukas.

Sobra na ang takot namin at umalis na kami, pero pagdating sa Maynila, hindi ako makatulog. Kinabukasan, nagpasya akong balikan ang bahay nang mag-isa. Umakyat ako sa kwarto at bumalik sa hidden room. Pero sa likod ko, hindi ko matanggap ang nakita ko. May isang babaeng nakadamit ng lumang baro ng mga 1800s na nakatingin lang sa akin. Hindi ko malaman kung anong dapat kong gawin.

Agad akong tumakbo palabas. Pero nang nakaakyat ako sa hagdang bakal, bumigay ang mga hakbang ko sa takot. Habang pabalik ako sa bahay, sumunod siya sa akin, na para bang hinahanap ako. Sa pagtakbo ko, nahulog ang cellphone ko at nag-shatter ito sa likod. Tumingala ako at wala na siya.

Mula noon, nagbago ang mga bagay. Tuition sa kolehiyo ang mga pinagsisipagaan ko, pero parang may bumabalik na hangin sa likod ko parati, na parang kasama ko siya kahit nag-iisa lang ako. Hindi ko yata maiwasan ang mga alingawngaw. Sa tuwing madilim na, naiisip ko ang babaeng iyon, na hindi ko alam kung anong nangyari sa kanya doon sa lumang bahay.

Naniniwala ka ba? 👻 Comment!

— Boses ng Multo 👁️

27/05/2026

**Aswang Sa Lumang Secret Passage**

Pangalan ko si Joshua, taga-Malaybalay, Bukidnon. Ito ang kwento kung paano ko nalamang nakilala ang mga aswang ng aming baryo. Isang gabi, habang naglalakad ako pauwi mula sa laro ng basketball kasama ang mga kaibigan ko sa barangay, napansin ko ang isang kakaibang tunog mula sa lumang bahay ni Aling Rosa. Matagal na itong abandonado ataken ng mga kwento ng kababalaghan.

Nang nagpasya akong lapitan ito, parang may pwersang humahatak sa akin. Sa sobrang dilim, naiwan ko ang mga kaibigan ko sa likod, at naglakad ako patungo sa lumang pader. Bigla na lang akong nakarinig ng mumunting ungol na parang galing sa loob. Agad akong kinabahan at nag-angat ng tingin. Sa isang sipit ng ilaw mula sa buwan, nakita kong may silhouette sa bintana — isang babae na naka-puti, nakasalamin, at nakahawak ng isang lumang kasangkapan.

Bumagsak ang puso ko at nagdilim ang paningin ko. Sinubukan kong magpalingon, pero hindi ko maalis ang mga mata ko sa kanya. Tinatawag niya ako sa pangalan, Joshua, na para bang hinding-hindi niya ako kinalimutan. Sa takot, umuusad ako pabalik, ngunit naisip ko na baka ito’y isa lang sa mga kwentong dinidiscuss ng mga matatanda, kaya nagpasya akong pumasok sa loob.

Ang loob ay puno ng alikabok at mga sira-sirang kasangkapan, ngunit sa isang bahagi, may nakita akong nakabukas na lumang pinto. Hindi ko na kayang pigilan ang sariling pumasok. Pagdako ko sa loob, may mga sigaw akong narinig kasabay ng malalakas na tawa na tila nag-e-echo sa buong bahay. Ang mga boses ay pawang pamilyar pero nahirapan akong kilalanin. Bigla na lang pumasok ang isang lalaking may patay na mata.

"Dali, tulungan mo kami!" sigaw niya, na puno ng takot at pagmamakaawa. Pero bago ko siya matulungan, biglang nagbago ang kanyang anyo. Naging isang aswang ang kanyang anyo, may mala-ganitong ngiping mahahaba at mahahabang daliri. Sa sobrang takot, natakbo ako pabalik sa pinto, ngunit ang pinto ay nagbago, naging dingding na hindi ko magawang buksan.

Nang mahuli nila ako, alam kong wala nang pag-asa. "Ba't ka nandito?" tanong ng isang boses mula sa lamang dilaw. "Dito ka na lang, sasali ka sa amin," sabay-sabay nilang sinabi habang ang kanilang mga ngiti ay nagiging mas malawak, tulad ng mga ahas.

Ang kaganapan ay sobrang surreal — tila ba ang lahat ng kwamg boses ay umabot mula sa itaas, sa mga dingding, at klaro na pinatutukso ako. Nagtago ako sa isang sulok, pero nakita pa rin nila ako. Sa takot, nagtanong ako, "Bakit nyo ako kinukuha?" Sa sagot niyang aswang, "Para kumpleto ang aming pamilya."

Sa kabila ng aking pag-iyak, palaging may kagalakan sa kanilang boses. Muntik na akong maniwala na isang mas maganda mangyari sa akin — kaya bumangon ako sa aking natutulog na k**alayan at nagtangkang lumaban. Pero sa mga huli, ang mahihiwaga at nakakasindak na tunog ay patuloy na bumabalik sa bukirin. Nakakabaliw.

Tulad ng sa mga kwento, hindi ko na natandaan pa ang mga sumunod na nangyari. Gising ako sa aking k**a kinabukasan, puno ng takot, at ang mga alaala ay nagniningning sa isip ko. Hindi ko alam kung ilang oras ako nawala sa hawak ng oras.

Hanggang sa kasalukuyan, parang naglalaro sila sa aking isipan. Naniniwala ka ba? 👻 Comment!

— Boses ng Multo 👁️

26/05/2026

**Ang Sigaw Sa Lumang Vault**

Pangalan ko si Aling Rita, taga-Biñan, Laguna. Nakakatakot talaga ang mga nangyari sa akin noong nakaraang taon sa lumang vault ng simbahan dito sa barangay namin. Madalas akong nagbabola ng mga kwento sa mga bata at halos lahat sila’y nakakaalam ng malamig na kwento tungkol dito. Pero ang totoo, wala ni isang tao ang nakakita nang personal sa mga bagay na dati nilang sinasabi.

Isang gabi, nagdesisyon akong mag-imbestiga. Nasa likod ng simbahan ang vault na iyon, pero hindi natatakpan ng mga masusustansyang punong kahoy. Kakaiba ang paligid, parang may ibang nilalang na nagmamasid sa akin. Habang naglalakad ako palapit sa vault, narinig ko ang mga bulong, mga tawag na parang nagmumula sa hangin. "Rita, tulungan mo kami…" sabi ng isang boses. Nanlumo ako, ngunit nagpatuloy ako, na parang hinahatak ako ng puwersa.

Pagdating ko sa vault, nakita kong may mga lumang inskripsyon sa pader. Kay tagal na ng vault na ito, pero parang buhay na buhay ang aura. Kahit madilim, nakaramdam ako ng isang matinding hangin na humaplos sa balat ko. Doon ko agad narinig ang sigaw. Isang napakalakas na sigaw na parang tumagos sa buto ko. "Tulungan mo kami!" ang sigaw ay nag-echos sa paligid.

Nagtakbo ako palayo, ngunit nakaramdam ako ng isang malamig na k**ay na humawak sa braso ko. Tumingin ako at nakita ko ang isang babae, nakaputi, nakasandal sa dingding ng vault. Ang mga mata niya ay puno ng pighati at takot. "Ikaw ang pag-asa namin," sabi niya sa akin. "Kailangan mong buksan ang vault upang malaman ang aming kwento." Pumapasok na sa isip ko ang lahat ng kwento tungkol sa mga nawawalang tao sa simbahan. Gusto kong umalis, ngunit hindi ko magawa.

Bigla na lang bumukas ang pinto ng vault, at sumingaw ang malamig na hangin mula sa loob. Mula roon, may mga nilalang na abala sa pag-ikot at nakatayo sa dilim. Hindi ko na kaya, tumakbo ako palayo. Pero sa likod ko, narinig ko ang mga tinig na sumasabay sa hangin—mga sigaw ng pasakit. Habang tumatakbo ako, naiwan ko ang mga paanyaya nila sa likod, ang takot na humahatak sa akin.

Nang makauwi ako, halos hindi ako makatulog. Pero ang mas nakakatakot, kinabukasan, tinawagan ako ng mga bata. "Tita Rita, bakit nakikita naming umiikot ang dust sa paligid ng vault?" Sila mismo’y nakakakita sa mga liwanag na nadadapo sa paligid at mga nilalang na nasa loob. Hanggang ngayon, wala pang nakakahanap ng sagot, kundi ako lang. Ngayon, ani ng mga bata, sa bawat sigaw na naririnig ay tila may nag-aantay sa labas.

Naniniwala ka ba? 👻 Comment!

— Boses ng Multo 👁️

Boses ng Multo

28/05/2026

28/05/2026

27/05/2026

27/05/2026

27/05/2026

27/05/2026

27/05/2026

27/05/2026

27/05/2026

27/05/2026

26/05/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category