22/01/2026
"සර්... මේ ෆයිල් එකට අත්සනක් ඕන..."
ඒසී කරපු කාමරේක, සැප පුටුවක ඉඳගෙන මල්ලි අද ලස්සන පෑනකින් කොළ වලට අත්සන් කරනවා. එයා අද ලොකු නිලධාරියෙක්. සමාජේ පිළිගත්ත මහත්තයෙක්.
ඒ වෙලාවෙම... ගිනියම් අව්වේ, තට්ටු තුනක බිල්ඩිමක පලංචියක් උඩ, අයියා මේසන් හැන්දෙන් ගඩොලක් තියලා බදාම අතගානවා. එයාගේ ඇඟෙන් ගලන දාඩිය සිමෙන්ති එක්ක කලවම් වෙලා ඇඟම අළු පාට වෙලා.
එකම බඩේ ඉපදුන, එකම ලේ තියෙන මේ දෙන්නාගේ දෛවය මෙච්චර වෙනස් වුනේ ඇයි?
අවුරුදු 15කට කලින් තාත්තා හදිස්සියේ නැති වුනාම, මේ දෙන්නටම තිබුනේ එකම හීනයක්. දෙන්නටම ඕන වුනේ ඉගෙන ගන්න. ඒත් ගෙදර ආර්ථිකේ වැටෙද්දි, ලොකු අයියා තීරණයක් ගත්තා. "මල්ලි... උඹ හොඳට ඉගෙන ගනින්... මම රස්සාවක් කරන්නම්. උඹට මම උගන්නන්නම්..."
එදා අයියා පොත් බෑග් එක පැත්තක තියලා, මේසන් හැන්ද අතට ගත්තේ මල්ලිගේ අතට පෑන දෙන්න ඕන නිසා. අයියාගේ "උපාධි හීනය" එදා අත්තිවාරමක් යට වැළලිලා ගියා.
අයියා අවුරුදු ගාණක් සිමෙන්ති පූරුව අතගෑවේ, මල්ලිගේ අනාගතේ පූරුව හදන්න. අයියා ගඩොලින් ගඩොල බිත්ති බැන්දේ, මල්ලිගේ ජීවිතේ තාප්පේ ශක්තිමත් කරන්න. අයියාගේ අත් වල කරගැට ආවේ, මල්ලිගේ අතේ පෑන ලිස්සලා යන්න නොදී අල්ලගන්න.
අද මල්ලි කාර් එකෙන් ගෙදර එද්දි, අයියා තාමත් පරණ බයිසිකලේ එන්නේ. මල්ලි සුවඳ ගහගෙන එද්දි, අයියා එන්නේ සිමෙන්ති ගඳ ගහගෙන.
සමහර මල්ලිලාට අද තමන්ගේ අයියාව දකිද්දි ලැජ්ජයි. යාළුවො ඇහුවම "මේ අපේ අයියා" කියන්න බෑ, මොකද මිනිහා මේසන් බාස් කෙනෙක් නිසා.
ඒත් මල්ලි... උඹේ අත්සනට අද ලක්ෂ ගාණක් වටිනාකමක් ලැබිලා තියෙන්නේ, උඹේ අයියාගේ අතේ තියෙන ඒ නොවටිනා "කරගැට" නිසා. උඹ අද ලෝකයක් දකින්නේ අයියා එදා උඹව කරේ තියාගෙන උස්සපු නිසා.
ඒ නිසා කවදාවත් ඒ සිමෙන්ති ගඳ එන මනුස්සයව අමතක කරන්න එපා. මොකද උඹ අද ඉන්න මාළිගාවේ "අත්තිවාරම" දැම්මේ එයා. අත්තිවාරම් පේන්න නෑ තමයි, හැබැයි අත්තිවාරම නැති වුන දාට මාළිගාව බිමටම පාත් වෙනවා.
~ Chanuka Jeewantha
