17/01/2026
Ang Aswang ng Barangay San Roque
Isang madilim at maulang gabi sa Barangay San Roque. Si Liza, isang 28-anyos na g**o, ay nagmamadaling umuwi mula sa pagtuturo ng gabi sa paaralan ng kapit-baryo. Ang daan patungo sa kanyang bahay ay makipot at natatakpan ng makakapal na damo, at tanging ang liwanag ng buwan na nakikita sa pagitan ng ulap ang nagbibigay-ilaw sa kanyang daanan.
Habang naglalakad siya, biglang tumigil ang hangin. Ang mga dahon ng puno ay tumigil sa pagkaluskos, at ang tanging naririnig niya ay ang tibok ng kanyang puso at ang pagpatak ng ulan sa kanyang payong. Bigla siyang naramdaman na may nakatingin sa kanya mula sa itaas. Lumingon siya, at nakita niya ang isang pigura na nakasabit sa sanga ng isang matandang mangga – isang babae na may mahabang buhok, matulis na mga kuko, at mga mata na kumikislap sa dilim. Bago pa siya makapag-react, mabilis na nawala ang pigura.
Nang makarating si Liza sa bahay, hiningal siya at agad na isinara ang pinto. Sinabi niya sa kanyang ina ang kanyang nakita, ngunit ang matanda ay tumikhim lamang at kumuha ng isang maliit na supot na laman ng mga dahon ng sampaguita at langka. "Ito ang mga gamot na ibinigay sa akin ng matandang albularyo ng baryo," sabi ng ina. "Kapag may aswang sa paligid, hindi ka nito makikita kung mayroon kang ganito sa iyong bulsa."
Kinabukasan, nagbalita ang mga kapitbahay na nawawala si Mang Dencio, ang matandang magsasaka na nakatira sa dulo ng baryo. Nang hanapin siya ng mga barangay tanod, natagpuan nila ang kanyang karwahe sa gitna ng bukid, na puno ng mga bakas ng dugo at mga malalaking mga ngiping marka.
Gabing iyon, hindi makatulog si Liza. Naririnig niya ang mga mahinang hiyawan mula sa labas ng kanilang bahay. Binuksan niya ang isang maliit na bahagi ng bintana at nakita niya ang mga aswang na nagtitipon sa gitna ng plaza – mga taong kilala niya mula sa baryo, ngunit ngayon ay may mga mata na p**a at mga bibig na puno ng matutulis na ngipin. Ang pinuno nila ay ang babae na nakita niya kanina – si Aling Selma, na akala niyang isang inosenteng tindera ng isda sa palengke.
Biglang napansin ni Aling Selma na nakatingin si Liza. Ngumiti ito ng masama at lumapit sa kanilang bahay. Habang papalapit ito, naramdaman ni Liza na kumikislap ang mga dahon sa kanyang bulsa. Mabilis na tumalikod siya at kumuha ng isang kutsilyo na binigyan ng dasal ng albularyo. Nang kumatok si Aling Selma sa pinto, dahan-dahang binuksan ni Liza ito at ibinaluktot ang kutsilyo patungo sa aswang.
Hindi naging handa si Aling Selma at tumili ng malakas. Ang kutsilyo ay tumagos sa kanyang dibdib, at bigla siyang naging isang malaking ibon na may maitim na balahibo. Mabilis na lumipad ito palayo, ngunit bago umalis, binigyan niya si Liza ng isang sumpa: "Hindi ako titigil hanggang sa makuha ko ang iyong kaluluwa!"
Sa mga susunod na araw, patuloy na nagkakaroon ng mga pagkawala sa baryo. Sinimulan ng mga tao na magtipon-tipon sa bahay ng albularyo para humingi ng proteksyon. Sinabi ng matanda na ang tanging paraan para mapatay ang mga aswang ay gamitin ang isang kawayang puno ng niyog na binigyan ng dasal at sinunog sa araw ng kapistahan ni San Roque, ang pangangalaga ng baryo.
Noong araw ng kapistahan, nagtipon ang lahat ng mamamayan sa plaza. Itinayo nila ang isang malaking bonfire gamit ang kawayang niyog. Biglang dumating ang mga aswang, kasama si Aling Selma na ngayon ay mas malakas at mas makapangyarihan pa. Sinimulan ng mga tao na ibuhos ang tubig na binigyan ng dasal sa mga aswang habang ang albularyo ay nagsasagawa ng ritwal.
Sa wakas, itinapon ng albularyo ang sinunog na kawayang niyog patungo kay Aling Selma. Sumabog ito ng apoy, at ang aswang ay tumili ng husto habang unti-unting natutunaw sa apoy. Kasunod nito, ang ibang mga aswang ay nagsimulang tumakbo at mabilis na nawala sa dilim.
Mula noon, walang muli nang nagbalita ng aswang sa Barangay San Roque. Ngunit tuwing may maulang gabi at marinig ang mga huni ng ibon sa gabi, alam ni Liza na maaaring babalik pa ang mga nilalang na iyon – at handa na siyang harapin sila.
..sa kanilang bintana.
Hindi nakaalalay si Liza nang biglang hinawakan ni Luna ang kanyang braso gamit ang mga matutulis na kuko – pumuputok ang balat at dumudugo ang sugat. Habang dahan-dahang lumalapit ang bata, naramdaman ni Liza na unti-unting nagbabago ang kanyang sariling paningin. Ang liwanag ng buwan ay naging p**a, at ang mga bagay sa paligid ay mukhang malabo at nakakatakot.
"Alam mo na ba, Inay?" bulong ni Luna gamit ang boses ni Aling Selma, habang ang kanyang mukha ay unti-unting nagiging makinis at baluktot, parang luwad na hinahagis. "Hindi lang ako ang nahawahan. Ang sumpa ay pumapasok sa dugo ng sinumang hawakan ng isang aswang... at simula pa noong una mong hawakan ako noong isinilang kita, ikaw na rin pala ay isa sa amin."
Biglang sumigaw si Liza ngunit walang boses na lumalabas. Hinawakan niya ang sariling mukha at naramdaman ang mga ngipin na tumutubo nang matulis, at ang kanyang mga k**ay ay nagiging makinis at maitim. Sa salamin sa dingding, nakita niya ang sarili niyang mukha – hindi na siya si Liza, kundi kasing mukha niya si Aling Selma.
Sa labas, ang mga pigura ng mga aswang ay tumawa ng malakas – mga tunog na parang kaluskos ng mga dahon at hiyaw ng mga ibon. At sa kalayuan, naririnig ang mga katulad na tawa mula sa iba pang bahay ng baryo. Ang lahat ng taong akala niyang natira na ay unti-unting lumalabas sa kanilang mga bahay, mga mata nilang p**a at mga ngiping kumikislap sa dilim.
"Ang baryo ay laging sa amin," sabi ni Luna, hawak pa rin ang braso ni Liza. "Ikaw lang ang akala mong nakatalo sa amin... ngunit ikaw pala ang pinak**alaking bahagi ng ating plano."
Biglang nagsimulang magbukas ang mga pintuan at bintana ng buong baryo, at ang liwanag ng buwan ay naging ganap na p**a. Sa gitna ng kadiliman, marinig ang isang malaking hiyawan na umaabot hanggang sa kalayuan – isang hiyawan na magiging banta sa lahat ng kalapit na baryo sa mga darating na gabi.
