31/08/2026
Designers Who Have Changed How I Think About Design
ශරී, අද කතාව ටිකක් වෙනස් එකක්. මෙහෙම පටන් ගමු... අපි හැමෝම design කරන්න පටන් ගන්නේ ලස්සනට පාට ගාලා, හැඩ දාලා මොකක් හරි ලස්සනක් මවන්න ආසාවට නේ. හැබැයි කාලයක් යද්දි, ක්ලයන්ට්ලගෙන් බැනුම් අහද්දි, රෑ නිදි මරද්දි අපිට තේරෙනවා design කියන්නේ නිකම්ම ලස්සන කිරීමක් නෙමෙයි කියල.
ඔන්න ඔය realization එක, එහෙමත් නැත්තම් ඒ "මොළේ පෑදීම" මට දුන්නේ මම ෆලෝ කරපු, ලෝකේ හිටපු සහ ඉන්න design වැඩ්ඩො කීපදෙනෙක්. අද මම කියන්න යන්නේ ඒ විදිහට මගේ design හිතන විදිහ, මගේ පර්ස්පෙක්ටිව් එක සම්පූර්ණයෙන්ම කණපිට ගහපු ඒ වගේ අයිකන්ස්ලා කීපදෙනෙක්ගේ කන්සෙප්ට් ගැන. මේක සමහරවිට ඔයාගෙත් හිතන විදිහ වෙනස් කරයි!
*හැම රෙද්දම ඔබන්න ඕනෙ නෑ - Dieter Rams*
අපි මුලදි කරන්නේ design එකක හිස් තැනක් දැක්ක ගමන් මොනවා හරි දාලා පුරවන එකනේ. "අඩේ මෙතන හිස්, ලෝගෝ එක ලොකු කරමු, බැක්ග්‍රවුන්ඩ් එකට පැටර්න් එකක් දාමු" වගේ සීන් නේ අපිට එන්නේ. හැබැයි ජර්මන් ජාතික Dieter Rams ගේ "Less, but better" (අඩුයි, හැබැයි පට්ටයි) කියන කන්සෙප්ට් එක ඔලුවට ගියාම තේරෙනවා, හොඳම design එක කියන්නේ අපි දේවල් එකතු කරන එක නෙමෙයි, අයින් කරන්න පුළුවන් දේවල් අයින් කරලා අත්‍යවශ්‍යම දේ විතරක් ඉතුරු කරන එක කියලා. ඊට පස්සේ නිකම්ම අර හිස් අවකාශය (White space) එක්ක ෆීල් එකක් ගන්න අපිට පුළුවන් වෙනවා.
*Rules කඩන්න කලින් Rules දැනගන්න - David Carson*
ඔය පොතේ හැටියට ග්‍රිඩ් ගහලා, font size මැනලා ලස්සනට design කරන එක එපා උනාම මට සෙට් උන චරිතයක් තමා ඩේවිඩ් කාර්සන්. මෑන්ස් තමා 90 දශකයේ typography පිස්සුවක් කරේ. අකුරු කියවන්න අමාරු වුණත් කමක් නෑ, ඒකෙන් හැඟීමක් එන්න ඕනේ කියල තමා එයා කිව්වේ. හැබැයි කේස් එක මේකයි, කාර්සන් ඒ rules කැඩුවේ, ඒ rules ගැන මාර අවබෝධයක් තියාගෙන. ඒක දැක්කම මට තේරුණා, design එකක රිස්ක් එකක් ගන්න නම්, out of the box හිතන්න නම් මුලින්ම ඒ box එක මොකක්ද කියල හරියටම දැනගෙන ඉන්න ඕනේ කියලා. නිකම්ම පිස්සු කෙළියට ඒක creative වෙන්නේ නෑ!
*අකුරුත් පින්තූරයක්! - Paula Scher*
ගොඩක් වෙලාවට අපි text එකක් දාන්නේ නිකම්ම තොරතුරක් දෙන්න විතරක් නේ. හැබැයි Paula Scher ගේ වැඩ දැක්කම තේරෙනවා typography කියන්නේ වෙනමම ආට් එකක් කියලා. අකුරු වලින් සද්දයක්, හැඟීමක්, කේන්තියක්, සතුටක් දෙන්න පුළුවන් කියලා. අකුරු කියන්නේ නිකම්ම ෆොන්ට් එකක් නෙමෙයි, ඒක design එකේ ප්‍රධාන චරිතයක් වෙන්න පුළුවන් කියලා තේරුණේ එයාගේ වැඩ දැක්කම තමා. අදටත් මම typography එක්ක සෙල්ලම් කරද්දි මට එයාගේ ඒ "Type is image" කියන කන්සෙප්ට් එක මතක් වෙනවා.
*මිනිස්සුන්ට දැනෙන්න Design කිරීම - ආකල්පය!*
කොහොමෙන් කොහොම හරි මේ වැඩ්ඩොන්ගේ වැඩ දිහා බලද්දි අපිට තේරෙනවා, design කියන්නේ software එකක් අස්සේ කරන සෙල්ලමක් නෙමෙයි, ඒක මනසින් කරන සන්නිවේදනයක් කියලා. Client මොනවා කිව්වත්, changers කීයක් ආවත් අපේ ඇතුළේ ඉන්න designer ව පෝෂණය කරන්නේ මේ වගේ මිනිස්සුන්ගේ දැක්මවල්. මොකද අන්තිමට design එකක් කියන්නේ තව කෙනෙක්ගේ ප්‍රශ්නයකට අපි දෙන ලස්සනම උත්තරේ!
ඔයාලගෙත් design ලයිෆ් එක වෙනස් කරපු, ඔයාට motivation එකක් දෙන ඒ වගේ චරිත ඇති නේද? පල්ලෙහායින් කියාගෙන යමු.
ශරී අදට ඉවරයි! Bye!
