18/05/2020
Out of the blue
We zijn net verhuisd en gingen gisteren voor de eerste keer in de redelijk hippe buurt kledingwinkel voor mijn vriend een short kopen. Ik had thuis snel iets van het kledingrek gegrist om aan te doen zonder nadenken, gewoon iets waarin ik me comfortabel voelde.
Een nieuw hemd, t-shirt en 2 shorten later, gingen we naar de kassa. Onderweg passeerden we de vrouwenafdeling. Mijn vriend vroeg of ik eens wou rondkijken... wat zoveel wil zeggen als - vind je iets leuk, dan krijg je dat cadeau... Jeuj! Wat leuk! De verkoper en mijn vriend kwamen om de b***t met leuke t-shirts, bloesjes, jurkjes en dergelijke…
Op een gegeven moment hoor ik de verkoper vragen, terwijl ik in mijn “kledingkot” zat: Gaat ze veel shoppen? Waarop mijn vriend zegt: “Vicky is een styling coach” ... waarop er geen reactie komt... nog geen beleefde aaahh... gewoon niets!
Ik voelde out of the blue strenge zelf-oordelen opborrelen: “Ja, die man zegt niets, want je hebt iets redelijk oud aan... jeans met olifanten pi**en, zwart topje met blauw vestje erover…”
Ik voelde het schaamrood op mijn kaken en wou liefst zo snel mogelijk verdwijnen in een grote put MET deksel. Heel deze geb***tenis had me echt geraakt tot zelfs de dag nadien nog.
En waarom eigenlijk. Et alors?! Een gesprek met vriendinnen deed me er opnieuw aan herinneren wat voor styling coach ik eigenlijk ben, waarvoor ik wil staan.
Ik wil er zelf niet altijd piekfijn uitzien wat de buitenwereld misschien wel verwacht van een stylist. Ik wil er ECHT uitzien, hoe ik me voel op dat moment. Casual in een casual bui in my home town. Ik ben niet altijd om door een ringetje te halen en ik wil dat ook niet altijd zijn. Ik wil ECHT zijn met uitgroei en al.
Dus, aan alle vrouwen en mannen out there, het doet er niet toe dat je de laatste mode aan hebt, het doet er niet toe dat je dat en dat merk koopt, dat je altijd piekfijn bent… Het gaat over echt zijn. Je buiten- en binnenkant met elkaar matchen. Dat is pas échte mode.
Merci voor de spiegel, man van de buurtwinkel.