31/07/2026
Onlangs kreeg ik een offerteaanvraag van een bedrijf waarmee ik heel graag had samengewerkt. De vraag was alleen nog niet helemaal duidelijk. Daarom stelde ik voor om eerst een kennismakingsgesprek in te plannen. Niet omdat ik de offerte wilde uitstellen, maar omdat ik ervan overtuigd ben dat je pas een goed voorstel kunt maken als je de echte uitdaging begrijpt.
Dat gesprek werd geannuleerd omdat de klant ziek was. Kort daarna vertrok ik met vakantie. Tijdens mijn verlof kreeg ik de vraag of ik de offerte toch al wilde bezorgen, omdat er ook andere partijen in de running waren.
Dus deed ik dat.
Na een drukke vakantiedag kroop ik ‘s avonds - met dramatische wifi - toch nog achter mijn laptop. Ik wilde deze kans niet laten voorbijgaan.
Nog tijdens mijn vakantie kreeg ik het antwoord. Ik had de opdracht niet binnengehaald. De concurrent had concretere voorstellen uitgewerkt.
Kak! Maar ik snap dat!
Ik had er bewust voor gekozen om die strategische denkoefening niet gratis uit te werken. Strategie is voor mij geen onderdeel van een offerte, maar de kern van mijn werk.
Toch was de belangrijkste les een andere…
Ik had mijn eigen proces losgelaten. Ik wist dat ik eerst een gesprek nodig had om een goed voorstel uit te werken, maar liet me leiden door mijn enthousiasme om met deze klant te mogen samenwerken.
Dat doe ik geen tweede keer. 🙃 allé… dat is alvast mijn voornemen.
Niet omdat ik geen opdrachten wil verliezen, maar omdat ik heb geleerd dat de juiste samenwerking begint met de juiste basis.
