29/01/2026
Sometimes beauty is just a handful of raspberries.
Verse frambozen uit zijn eigen tuin.
Soms is het niet zo moeilijk om foto’s te maken.
Soms zit schoonheid gewoon in wat er al is.
In dingen die groeien, zonder bedoeling om gezien te worden.
Drie weken masterclass bij Tony Le Duc.
Iemand waar ik al jaren naar opkijk, zonder dat ik het toen al echt besefte.
Ik ben opgegroeid tussen potten, pannen en verhalen.
Mijn ouders hadden een restaurant.
Koken zat altijd in ons ritme.
En met mijn papa deelde ik die passie het hardst.
Als we samen in de Standaard Boekhandel waren, kwamen we nooit met één boek buiten.
Foodboeken, kunst, inspiratie.
Voor zijn verjaardag kochten we ooit Sergiology.
We hebben daar uren samen in gebladerd.
Gefascineerd. Dromend. Leren kijken.
We waren fan van .
En zo werd ik, jaren later, ook fan van Tony.
Daarom voelde deze masterclass niet zomaar als een opleiding.
Het voelde als thuiskomen.
Als investeren in iets wat altijd al in mij zat.
De laatste dag, de 18de, had ik een krop in de keel.
Omdat ik deze ervaring zo graag had gedeeld met mijn papa.
Ik weet zeker dat hij exact hetzelfde had gevoeld als ik.
De 18de is elke maand een herinnering aan hem.
En net die dag signeerde Tony mijn Sergiology.
Alsof alles even samenviel.
Deze masterclass leerde me zoveel meer dan techniek.
Over licht.
Over werken met voeding.
Over kijken, voelen en respect hebben voor wat er is.
Maar vooral over passie.
En over hoe eenvoud soms het meest raakt.
Ik ben enorm gegroeid.
En enorm dankbaar! Dikke merci 🤍
