01/08/2025
EEN ODE AAN HET CIJFER NEGEN
Ik zit al weken met mijn hoofd in de mist. Ik kan de beelden zien, maar de woorden niet vangen. Mijn hoofd verdwaalt in nieuwe visies die ik nog niet scherp kan stellen. Onrust. Frustratie. Zenuwachtigheid. Ik voel het allemaal. Ik vecht ertegen. Zoek naar manieren om scherp te stellen. Dat verandert wanneer Ivan en ik op een warme zomeravond een spontane uitnodiging krijgen van een bevriend koppel om de laatste zon en verse levensverhalen te vangen op een terras in Mechelen. Het geroezemoes van de zomer verdwijnt op de achtergrond wanneer ik mijn strijd deel en Anne mij met heldere, blinkende ogen aankijkt. 'Oh, maar jij bent helemaal in lijn met de tijd. Je voelt gewoon de kracht van het cijfer 9.’ Met grote, vragende ogen herhaal ik: ‘9?’ ‘Ja, het is 2025, dat is – als je alles optelt – een 9. En 9 is het cijfer van opruimen, cleansing, schoon schip maken, zodat je volgend jaar aan een nieuw hoofdstuk kan beginnen.’ Nog voor mijn hoofd kan vatten wat ze zegt, vallen mijn schouders neer, in een ontspannen ‘ter plaatse, rust’-positie. ‘Ik heb er ook last van gehad,’ zegt ze. ‘Ik heb me erbij neergelegd en dat voelt goed.’ Ik neem de gedachte mee en laat ze zoemen in de schemerzone. Twee weken later staat mijn lichaam vol netelroos en slaat de vermoeidheid toe. Het cijfer 9 heeft zich in mijn lichaam genesteld. Mijn nutritionist (hij is megaduur, maar ook zó goed in zijn job) geeft de vuiligheid in mijn lichaam een naam: ‘mast cell activation syndrome’. Hij schrijft mij een streng dieet voor. Geen suiker. Geen pasta. Geen kaas. Geen alcohol. Gelukkig mag ik nog wel pure chocolade eten. Maar van dat schoonmaken vanbinnen krijg ik hoofdpijn en maagpijn. Na een dikke week krijg ik er een beloning voor in de plaats: tonnen energie. Mijn handen jeuken. Ik versier ze met gele handschoenen en start een kuismarathon. In huis. En ik voel wat Anne voelt: opruimen, loslaten wat je niet meer nodig hebt, voelt goed.