17/02/2026
Vanmorgen stond ik eens zelf aan de andere kant van wat voor mij zo vertrouwd is.
Geen babyhandjes.
Geen zachte kinderstemmetjes.
Maar twee mensen die al mijn hele leven mijn grootste supporters zijn.
Vandaag koos ik er bewust voor om mijn portretwerk verder door te trekken. Minder focussen op enkel baby’s en kinderen en meer ruimte maken voor échte portretten.
Voor karakter.
Voor lijnen die een verhaal vertellen.
Voor blikken die jaren dragen.
En wie kan je beter voor je lens zetten dan je eigen ouders?
Mijn papa, rustig zoals altijd.
Mijn mama… die eigenlijk helemaal niet zo graag op de foto staat. Toch deed ze het. Voor mij.
Dat alleen al zegt alles.
Deze beelden betekenen voor mij meer dan enkel een uitbreiding van mijn portfolio. Ze tonen vertrouwen. Geduld. Onvoorwaardelijke steun. Het soort steun dat je voelt zonder dat er veel woorden nodig zijn.
Soms zijn het net de mensen die niet graag voor de camera staan, die het meest pure portret geven. Omdat er geen pose is. Geen masker. Alleen echtheid.
Dankjewel mama en papa.
Voor het model staan.
Voor het vertrouwen.
En voor altijd achter mij te blijven staan — ook wanneer ik nieuwe richtingen insla.