14/05/2017
Ilk arkadaşımız annemiz olur.
Ilk onunla güler onunla ağlariz.
Sırlarımızı annemizle paylaşırız.
Ona danışırız akıl alırız.
Ve yine annemizden öğreniriz konuşmayı, yürümeyi, okumayı, giyinmeyi, yemek yapmayı, temiz olmayı, yardımsever olmayı, güler yüzlü olmayı, calışgan olmayı.
Yani bizi biz yapan annelerimizdir.
Anne olmayı da onlardan öğreniriz.
Anne oluruz ama annemize ihtiyaç duyarız.
Yaşlanırız ve annemize özlem duyarız.
Onun yokluğu eksikliktir.
Dolduralamıyan boşluktur.
Yarım kalmış gibiyizdir.
Annelerimizin değeri ölcülemez.
Her gün her zaman sadece bu gün degil. |N.A|
