13/03/2023
🇪🇺🇬🇪✊ მე ვრჩები აქ და ვიბრძოლებ ჩემი შვილებისა და ჩემი მოსწავლეების ევროპული მომავლისთვის ❗
რუსულ კანონთან ბრძოლა საბჭოთა საბავშვო ბაღიდან დავიწყე. თავიდან ბაგაში, სადაც წყალს არ გვასმევდნენ პატარებს, რომ ტუალეტში გაყვანა არ მოგვეთხოვა და ჯოხზე წამოცმულ ცხენებსაც მაშინ გვაძლევდნენ სათამაშოდ, თუ რომელიმე ჩვენგანის მშობელი იყო ახლომახლოში და წავიდოდა თუ არა, იმ ჯოხის პირში ჩათხრით გვემუქრებოდნენ. ყველა მოძალადე მასწავლებელს და მომვლელს ვამხელდი სახლშიც და ქუჩაშიც, როცა საყვარელ ბიძასთან ხელჩაკიდებული სეირნობისას რომელიმეს შევხვდებოდი, ბიძის მხარდაჭერით და სიყვარულით გამხნევებული ვკიოდი, აი, ამან მცემა, აგერაა და გალახემეთქი... შემდეგ, როცა უფროს ჯგუფში გადავედი, დროდა-დრო ბაგაში ვიპარებოდი და დიდი ძალისხმევით და ჯადოქრობით, " ჯალათების " შეუმჩნევლად, მაგიდიდან ტოლჩას ავიღებდი, ჭიქებს ვავსებდი და პატარებს წყალს ვასმევდი. ახლაც მესმის 3-4 წლის გოგოს ამოვარდნამდე აჩქარებული გულის ფეთქვა. ფაქტზე დაჭერის შემთხვევაში, ერთი-ორს წამითაქებდნენ კიდეც, მაგრამ არ ვდარდობდი, მისია შესრულებული იყო!
უფროს ჯგუფსაც თავისი სიკეთეები და ნაკლები ჰქონდა: აქ წყალს გვასმევდნენ.სათამაშოებსაც გვაძლევდნენ, რადგან ტულეტშიც თავად დავდიოდით და სათამაშოებსაც თავად ვალაგებდით, მაგრამ ყოველი ჩვენგანის ადგილი და მოქმედების პერიმეტრი მკაცრად განსაზღვრული იყო! ჰო, ათასი პეპლებით და ხოჭოებით სავსე ტვინი "ლინეიკის" წესით უნდოდათ ემართათ. ვერ მივართვი! სამუდამომისჯილი პატიმარივით ყოველდღე გაქცევის გეგმას ვსახავდი და ერთ ბედნიერ დღეს ესეც შევძელი! მანამდე ბაგაში შევიარე, პატარა ძმა მოვიტაცე (ამ ჯალათებს როგორ დავუტოვო-მეთქი) და სახლში ერთად გავიქეცით. პრეცედენტი დადგა! მას შემდეგ ხშირად ვიპარებოდი სასტიკი კარისქალის პროფესიონალიზმის მიუხედავად, მაგრამ მხოლოდ ჩემი თავისუფლება როდი მაკმაყოფილებდა, უკან ვბრუნდებოდი და თითო-ორორა ჯგუფელსაც "ვანთავისუფლებდი". ჩემს გაქცევებს და მეგობრების გატაცებებს რა რეაქციაც მოჰყვა გამგის მხრიდან, ეგ სხვა დროს მოსაყოლი ამბავია...
ბრძოლა სკოლაში გავაგრძელე, დიდი მონდომებით რომ ცდილობდა, „საიმედო, ღირსეული, ნამდვილი“ საბჭოთა მოქალაქე გამოეძერწათ ჩემგან. მე-8 კლასში პიონერის ყელსახვევი მოვიხსენი და ქალაქის ცენტრალურ ბაღში დადგმულ ლენინის ძეგლს გავუკეთე.
შემდეგ იყო 9 აპრილი, მალევე სამაჩაბლოს და აფხაზეთის ომები... სტუდენტობა 90 -იან წლებში... ფიზიკური გადარჩენისთვის შრომა და ბრძოლა ემიგრაციაში, ადრეულ 2000-იანებში...
2009-ში დავბრუნდი ქვეყანაში, სადაც აღარავინ მთხოვდა ქრთამს სამსახურისთვის, პირადობის მოწმობისთვის, პასპორტისთვის ან სხვა რაიმე საბუთისთვის... სახლის კარსაც ღიას ვტოვებდი და მიხაროდა, რომ ცხოვრება და შვილის ჯანსაღად გაზრდა შეუძლებელი აღარ იყო. თუმცა ამ უსაფრთხო გარემოსაც მალევე შეუდგა წყალი. პირველად 2012 ში მივხვდი, რომ რაღაც ისე ვერ იყო, როგორც უნდა ყოფილიყო, როცა ჩემსავე კაფეში, ამნისტიის შედეგად, მათ შორის პოლიტპატიმრის სტატუსით გათავისუფლებული უბნის ბიჭები მფარველობას და „მაყურებლობას“ მთავაზობდნენ გარკვეული რაოდენობის ხარკის საფასურად. რა თქმა უნდა, ყველას გავაგებინე, რომ იქაურობის ერთადერთი „მაყურებელი“ თავად ვიყავი...
2014-ში სასწაული მოხდა: ჩემმა შემთხვევით გაცნობილმა დირექტორმა შემომთავაზა სამსახური, რომელზეც მთელი ახალგაზრდობა ვოცნებობდი და დამაჯერა ბიზნესიდან სკოლაში წავსულიყავი. ხოლო ზოგიერთი გაკვირვებული კოლეგის კითხვაზე, ბიზნესიდან სკოლაში რამ მოგიყვანაო, ერთადერთი უტყუარი და გულწრფელი პასუხი მქონდა: უნდა გამოვასწორო ის, რაც ჩემმა მასწავლებლებმა დააშავეს-მეთქი!
ასე დაიწყო ახალი თავგადასავალი, სიახლეებით, სიხარულით, წრფელი გულებით და ციმციმა თვალებით სავსე გარემოში. არასოდეს წამიკითხავს მათთვის მორალი, მხოლოდ მაგალითს ვაძლევდი, არასოდეს მიცდია სიტუაციის მართვა, მძულს „მართვა“ , ვარჩევ და ვცდილობ ჩემს მოსწავლეებთან ურთიერთობას. შეცდომებისთვის ერთმანეთს არ ვსაყვედურობთ, მხოლოდ ვაფიქსირებთ, რომ არ ვეთანხმებით და გამოსავალს ერთად ვეძებთ.
ჩემმა მათდამი პატივისცემამ შედეგი გამოიღო: უყვართ საკუთარი თავი, ერთმანეთი, თავისუფლება და ეს ქვეყანა. გუშინწინ, რუსთაველზე წინა ხაზზე იდგნენ ჩემი კურსდამთავრებული უკვე სტუდენტები და იბრძოდნენ რუსული კანონის წინააღმდეგ საკუთარი და ჩვენი თავისუფლებისთვის. ვაღიაროთ, ეს ომი ამ თაობამ მოიგო, თუმცა წინ კიდევ დიდი ბრძოლები ელით... ჩვენც მათთან ერთად ვიბრძოლებთ და გავაპროტესტებთ ყველა კანონს, რაც არ ემსახურება მათ ინტერესებს, მათ ღირებულებებს და ბედნიერ მომავალს! წინააღმდეგ შემთხვევაში ისტორიკოსებს უფლება არ ექნებათ ასწავლონ საქარველოს ისტორია, ისაუბრონ საბჭოთა ოკუპაციაზე, 30-იანი წლების რეპრესიებზე... ფილოლოგები რა სინდისით წაუკითხავენ ციმბირის ტყეებში მგლების შეჭმული ტიციანის ან მწერალთა სახლში თვითმკვლელობით სიცოცხლედასრულებული და შემდგომ გასამართლებული პაოლო იაშვილის ლექსებს, როგორ ასწავლიან დახვრეტილი ჯავახიშვილის შემოქმედებას ან პეტრე ოცხელზე რას მოუყვებიან ხელოვნების მასწავლებლები, რა სინდისით მოასმენინებენ მოსწავლეებს მუსიკოსები ევგენი მიქელაძის მუსიკას?!
სია შემაძრწუნებლად დიდია!
დაბოლოს, მე რა ნამუსით ვასწავლო მათემატიკური ფუნქციები (ან რა ფასი ექნება) თუ მიზეზშედეგობრივი კავშირი არ ვასწავლე ფაქტებსა და მოვლენებს შორის (ცუდ კანონებსა და მათ შედეგებს შორის), მსგავსება თუ არ დავანახე ოცდაათიანი წლების სტალინური სპეცოპერაცია „ტროიკასა“ და დღევანდელი რუსული ხელისუფლების რუსულ კანონს და მისი მიღების შემთხვევაში მოსალოდნელ უბედურებას შორის?!
მსოფლიოს ნებისმიერ ბედნიერ ქვეყანაში შემიძლია გადავბარგდე, დავტკბე ყველა დასავლური სიკეთით და ვიცხოვრო მშვიდად, მაგრამ ამის უფლებას არ ვაძლევ თავს. ვრჩები აქ და ვიბრძოლებ ჩემი შვილების და ჩემი მოსწავლეების ევროპული ცხოვრებისთვის!
10 მარტი
მარი ჩიტაიშვილი, ქუთაისის #23 საჯარო სკოლა
#ქალებიწითელხაზზებში
#გაუვლეწითელიხაზირუსულრეჟიმს
