20/09/2026
Μερικές φορές μια έκθεση δεν σου δείχνει απλώς μια πόλη. Σου επιστρέφει μια ανάμνηση.
Στην έκθεση του Ορέστη Πάγκαλου, ανάμεσα σε graffiti, εγκαταλειμμένες όψεις και ίχνη της Θεσσαλονίκης, αυτή η φωτογραφία με τα παιδιά με σταμάτησε.
Με γύρισε σε μια εποχή που παίζαμε με το τίποτα.
Ένα παλιό παντζούρι, μερικά ξύλα, χώμα και ό,τι βρίσκαμε μπορούσαν να γίνουν ένας ολόκληρος κόσμος.
Και ίσως εκεί βρίσκεται μία από τις πιο όμορφες δυνάμεις της τέχνης: μπορεί ξαφνικά να ανοίξει μια πόρτα και να σε φέρει ξανά σε επαφή με κομμάτια του εαυτού σου που νόμιζες ότι είχες ξεχάσει.
Ορέστης Πάγκαλος — έργα / graffiti / αρχείο
MOMus – Πειραματικό Κέντρο Τεχνών, Θεσσαλονίκη
Sometimes an exhibition doesn’t simply show you a city. It gives you a memory back.
At Orestis Pangalos’ exhibition, among graffiti, abandoned façades and traces of Thessaloniki, this photograph of children stopped me.
It took me back to a time when we could play with almost nothing.
An old shutter, a few pieces of wood, some dirt and whatever we could find could become an entire world.
And perhaps this is one of art’s most beautiful powers: it can suddenly open a door and reconnect you with parts of yourself you thought you had forgotten.
Orestis Pangalos — works / graffiti / archive
MOMus – Experimental Center for the Arts, Thessaloniki
