09/10/2025
ഓർമ്മകൾ തുന്നിച്ചേർത്ത തപാൽ പെട്ടി
ഇന്ന് വാട്ട്സ്ആപ്പിൽ ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചാൽ ഉടൻ 'ഡബിൾ ടിക്ക്', മറുപടി നിമിഷങ്ങൾക്കകം വരും. പക്ഷെ, അന്ന്... ഓരോ കമ്മ്യൂണിക്കേഷനും ഒരു കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു, ഒരു തപസ്സായിരുന്നു.
പോസ്റ്റ് ഓഫീസിന്റെ ജനലിനടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ഉള്ള ആ മണം! സ്റ്റാമ്പുകളുടെയും തപാൽ കടലാസുകളുടെയും ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധം. മഞ്ഞനിറത്തിലുള്ള നേർത്ത പോസ്റ്റ് കാർഡിൽ ഒരു വശത്ത് മാത്രം എഴുതാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം, രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കാൻ ഒന്നുമില്ലാത്ത തുറന്ന കത്തെഴുത്ത്. അതൊരു ധൈര്യമായിരുന്നു. ബന്ധുക്കൾക്കോ സുഹൃത്തുക്കൾക്കോ പെട്ടെന്നൊരു വിവരം അറിയിക്കാനോ, ഒരു ആശംസ നേരാനോ അതുമതി.
എന്നാൽ, മനസ്സിലെ കാര്യങ്ങൾ ഒരുപാട് പറയാനുണ്ടെങ്കിൽ ആശ്രയം ഇൻലാൻഡ് ലെറ്റർ (ഇൻലാൻഡ് കവർ) ആയിരുന്നു. മടക്കി ഒട്ടിക്കാവുന്ന ആ ഇളം നീലയോ ചുവപ്പ് കലർന്നതോ ആയ കടലാസ്. എഴുതുമ്പോൾ അപ്പുറത്തേക്ക് മഷി പടരാതെ നോക്കണം. വരികൾ അടുപ്പിച്ചടുപ്പിച്ച്, സ്ഥലം പാഴാക്കാതെ, സ്വന്തം കൈപ്പടയിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കുള്ള രഹസ്യങ്ങൾ കുറിച്ചിടും. അതിൽ വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ, പഠനവിശേഷങ്ങൾ, പ്രണയം പോലും ഒളിച്ചുവെച്ചിരുന്നു.
പിന്നെ, വിദേശത്തുള്ള പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കുള്ള എയർ മെയിൽ (വിമാനത്തപാൽ). കനം കുറഞ്ഞ, പ്രത്യേകതരം പേപ്പറിൽ എഴുതി, അത് മടക്കി ഒട്ടിക്കുമ്പോൾ ഉള്ള ഒരു ഫീൽ! 'Par Avion' (വിമാനമാർഗ്ഗം) എന്നെഴുതിയ ആ കവറിന് ഒരു രാജകീയ പ്രൗഢി ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് കിട്ടാനും അയക്കാനും എടുക്കുന്ന സമയം... അന്ന്, ഒരാഴ്ച മുതൽ ഒരു മാസം വരെയുള്ള കാത്തിരിപ്പ് ഒരു ഭാരമായിരുന്നില്ല, അതൊരു മധുരമായിരുന്നു.
കത്തെഴുതി കഴിഞ്ഞാൽ, അതിൽ കൃത്യമായി സ്റ്റാമ്പ് ഒട്ടിച്ച്, വിലാസം തെറ്റാതെ എഴുതി, തപാൽ പെട്ടിയിൽ ഇടും. പിന്നെ ദിവസങ്ങളോളം ഉള്ള പ്രതീക്ഷയോടെയുള്ള കാത്തിരിപ്പ്. എന്നും പോസ്റ്റ്മാൻ വരുന്നതും കാത്ത് ഗേറ്റിനടുത്ത് നിൽക്കും. കയ്യിൽ വെളുത്തതോ മഞ്ഞയോ ആയ ഒരു കത്തുമായി പോസ്റ്റ്മാൻ വരുമ്പോൾ, അത് സ്വന്തം പേരിൽ ഉള്ളതാണെങ്കിൽ... മനസ്സിൽ ഒരു പെരുമ്പറ കൊട്ടും.
കത്ത് പൊട്ടിച്ചു വായിക്കുമ്പോൾ, അത് വെറും അക്ഷരങ്ങളായിരുന്നില്ല. അത് അയച്ച ആളുടെ സ്നേഹമായിരുന്നു, വാത്സല്യമായിരുന്നു, അവരുടെ കൈപ്പടയുടെ ചൂടായിരുന്നു. ഓരോ വരിയിലും അവരുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാം. വായിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ ആ കത്ത് നിധി പോലെ സൂക്ഷിക്കും.
ഇന്ന് വാട്ട്സ്ആപ്പിൽ 'Last Seen' ഉം 'Typing...' ഉം കാണുമ്പോൾ കിട്ടുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു സന്തോഷവും ആശ്വാസവും സമാധാനവുമാണ്, മാസങ്ങൾ കാത്തിരുന്ന് ലഭിക്കുന്ന ആ കത്തിലെ ഒരൊറ്റ വരി നൽകിയിരുന്നത്.
ആ പഴയ കാലം, അക്ഷരങ്ങൾക്ക് ജീവനുണ്ടായിരുന്ന കാലം, കാത്തിരിപ്പിന് മധുരമുണ്ടായിരുന്ന കാലം... ഇന്നത്തെ സ്പീഡി മെസ്സേജുകൾക്കിടയിൽ ആ ഗൃഹാതുരത്വം ഒരു മഴത്തുള്ളി പോലെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്നു.
