29/06/2026
កិច្ចសន្យាភ្ជាប់ពាក្យ
ជាទូទៅនៅក្នុងសង្គមខ្មែរយើង មិនដែលប្រទះឡើយដែលបុរស និងនារី បង្ហាញឆន្ទៈជាលាយលក្ខណ៍អក្សរចុះកិច្ចសន្យាភ្ជាប់ពាក្យ ឬកំជាប់ពាក្យ ។
ប៉ុន្តែបើក្រឡេកទៅមើលក្រមរដ្ឋប្បវេណី ត្រង់មាត្រា ៩៤៤ (ការបង្កើតកំជាប់ពាក្យ) បានចែងថា “កំជាប់ពាក្យ ត្រូវបង្កើតឡើង តាមសេចក្ដីសន្យារវាងបុរស នារី ថានឹងរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងគ្នា នាពេលអនាគត និង ដោយធ្វើពិធីកំជាប់ពាក្យ” ផ្អែកតាមមាត្រានេះឃើញថាមានលក្ខខណ្ឌចំនួនពីរគឺ សន្យាថានឹងរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងគ្នា នាពេលអនាគត និង ដោយពិធីកំជាប់ពាក្យ ។
តើការសន្យាថានឹងរៀបអាពាហ៍អាពាហ៍រវាងគ្នានាពេលអនាគតនេះ ភាគីទាំងពីរគប្បីធ្វើតាមរបៀបណា? ផ្នែកតាមបញ្ញត្តិនៃមាត្រា៩៤៤នេះ បានអនុញ្ញាតឱ្យភាគីធ្វើជាលាយលក្ខណ៍អក្សរផងដែរ ពុំមែនត្រឹមតែធ្វើតាមទំនៀមទម្លាប់
តាមរូបភាពពាក់ចិញ្ចៀនជានិមិត្តរូបនោះទេ ។ ការធ្វើចុះកិច្ចសន្យាកំជាប់ពាក្យនេះមានសារៈសំខាន់ ព្រោះភាគីអាចចែងអំពី ពេលវេលារៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍នាពេលអនាគត ជំនូន ឬការសងជំនូន និងការខូចខាតជាដើមក្នុងករណីបដិសេធកំជាប់ពាក្យ ។ ហើយកិច្ចសន្យានេះជាភស្តុតាងក្នុងការទាមទារផងដែរ ។
តើអ្វីជាពិធីកំជាប់ពាក្យ? នៅក្នុងមាត្រា៩៤៤នេះ មិនបានកំណត់ថាពិធីកំជាប់ពាក្យត្រូវតែធ្វើឡើងធំ ឬតូចនោះទេ ។ តែយ៉ាងណាបើយើងសិក្សាអំពីពិធីកំជាប់ពាក្យនៅក្នុងទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរឃើញថា ពិធីភ្ជាប់ពាក្យ មានដំណាក់កាលចំនួនបី គឺ ការចែចូវ ការស្ដីដណ្ដឹង និងពិធីលើកស្លា ឬស៊ីស្លា ។ ដូចនេះពិធីកំជាប់ពាក្យដែលចែងក្នុងមាត្រា ៩៤៤ ត្រូវអនុវត្តតាមដំណាក់កាលទាំងបីនេះ ជាពិសេសគឺពិធីលើកស្លា ឬស៊ីស្លា ដែលជាពិធីចុងក្រោយ និងចាស់ទុំទាំងសងខាងបានដឹងឮ និងយល់ព្រម ។