23/09/2026
දවසක් අපේ ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේගේ බුද්ධ ශාසනයේ මහණ වෙලා මහා රහත් භාවයට පත්වුණු මහ රහතන් වහන්සේ නමක් හිටියා 'පොට්ඨපාද' (කොට්ඨවාල) මහරහතන් වහන්සේ කියලා. මේ රහතන් වහන්සේ ගිහි කාලේ ජීවිතයේ බොහෝ කාලයක් ගිහි ජීවිතය ගත කරලා තමයි පැවිදි භාවය ලබාගෙන මහරහත් භාවයට පත්වුණේ.
ශාසනයේ පැවිදි වෙන්න යෙදුන මේ ස්වාමීන් වහන්සේ සමඟ ගිහි ජීවිතයේ ගිහි කාලයේ අම්මයි, තාත්තයි, සහෝදරයයි ජීවත් වුණා. මේ සහෝදරයත්, අම්මත්, තාත්තත් ජීවිතයේ බොහෝ අකුසල් කරගත්ත උදවිය වුණා. නමුත් මේ ස්වාමීන් වහන්සේ ජීවිතයේ අනිත්‍ය ස්වභාවයත් හොඳට තේරුම් අරගෙන, ගිහි ජීවිතයෙන් මිදිලා, ලොව්තුරා බුදුරජාණන් වහන්සේ අභිමුඛයට ඇවිල්ලා අවසර අරගෙන සම්බුද්ධ ශාසනයේ පැවිදි වුණා.
පැවිදි වෙලා කාලයක් යනකොට මේ රහතන් වහන්සේ පින්වත්නි එක්තරා දුෂ්කර සේනාසනයක, කැලේ සේනාසනයක වැඩ ඉන්නවා. මෙහෙම වැඩ ඉන්නකොට හැමදාම මේ රහතන් වහන්සේ ගොදුරු ගමට පිණ්ඩපාතයේ වඩිනවා. පිණ්ඩපාතයේ වඩිනකොට මේ ස්වාමීන් වහන්සේ හැමදාම මේ දුෂ්කර අරණ්‍ය සේනාසනයේ ඉඳලා මහා කඳුළු අතරින් ඇවිල්ලා බොහෝ දුරබැහැර ගෙවාගෙන තමයි ගොදුරු ගමට පිණ්ඩපාතයේ වඩින්නේ.
මෙහෙම වැඩම කරනකොට දවසක් මේ ස්වාමීන් වහන්සේ දකිනවා, තමන් සේනාසනයේ ඉඳලා පිණ්ඩපාතයේ වඩින පාරේ පින්වත්නි එක්තරා තැනකදී තමන්ගේ ගිහිකාලේ සහෝදරයා ප්‍රේතයෙක් වෙලා උපදිලා. මේ ප්‍රේතයා මේ ස්වාමීන් වහන්සේ පිණ්ඩපාතයේ වඩිනකම් මගබලාගෙන ඉන්නවා. මේ ස්වාමීන් වහන්සේ ඈතදීම දකිනවා, ස්වාමීන් වහන්සේ දැනගත්තා මේ තමන්ගේ සහෝදරයා තමයි මේ ප්‍රේත ආත්මභාවයක් ලබලා ඉන්නේ කියලා.
දැක්කේ නැහැ වගේ හාමුදුරුවෝ පිණ්ඩපාතයේ වඩිනවා. පිණ්ඩපාතයේ වඩින ස්වාමීන් වහන්සේ නැවතත් අරණ්‍ය සේනාසනයට එනකොට මේ ප්‍රේතයා ස්වාමීන් වහන්සේට හමුවෙනවා. හමුවෙලා ස්වාමීන් වහන්සේට කියනවා, "ස්වාමීනි, මම ඔබ වහන්සේගේ ගිහිකාලේ සහෝදරයා, එක කුස උපන් සහෝදරයා. ස්වාමීනි ඔබ වහන්සේ හොඳින්ද?" කියලා අහනවා.
අර ස්වාමීන් වහන්සේ නැවතිලා අහක බලාගෙනම යන්න බැරි නිසා සංසාරේ තමන්ගේ සහෝදරයා වුණු මේ ප්‍රේතයාගෙන් "මම හොඳින්, ඔබ හොඳින්ද?" කියලා අහනවා. ඒ වෙලාවේ කියනවා, "ස්වාමීනි මම හොඳින් නෑ. මමත් ස්වාමීනි, මෑණියනුත්, පියතුමත් සසරේ කරපු යම් යම් අකුසල කර්මයන් නිසා ස්වාමීනි බොහෝ දුක් විඳින ජීවිත ගත කරන්නේ. මෙහෙමයි කියන්න බැරි තරම් බොහෝ අකුසල් කරපු නිසා ඒ අකුසලයන්ගේ විපාක නිසා ස්වාමීනි බොහෝ දුක් විපාක ගෙවනවා" කියලා මේ කාරණය අර ප්‍රේතයා ස්වාමීන් වහන්සේට කියනවා.
ස්වාමීන් වහන්සේ "ආ හොඳයි" කියලා නැවතත් තමන්ගේ සෙනසුනට වැඩම කරනවා. ඒ විදිහට දින ගානක් මේ ප්‍රේතයා හාමුදුරුවන්ට මුණගැහෙනවා. මුණගැහෙන දවසක් අර ප්‍රේතයා ස්වාමීන් වහන්සේට කියනවා, "ස්වාමීනි ඔබ වහන්සේගෙන් මහා උපකාරයක් බලාපොරොත්තුවෙන් ආවේ. ස්වාමීනි මාත් ඔබ වහන්සේගේ මෑණියෙනුත් ඔබ වහන්සේගේ පියතුමත් බොහෝ දුක් විපාක ගෙවනවා ස්වාමීනි, පුළුවන්ද අපට පිහිටවෙන්න?" කියලා දවසක් අහනවා.
එදා අර මහරහතන් වහන්සේ පින්ඩුපාතයේ වැඩමකරන ගමනේ ප්‍රේතයා කතා කළාම මුකුත් කියන්නේ නෑ. පිණ්ඩපාතයේ වැඩලා එන ගමන් අහනවා "මොකක්ද කාරණය?" කියලා. ඒ වෙලාවේ අර ප්‍රේතයා විඳින දුක මහරහතන් වහන්සේට සිහිපත් කරනවා. මහරහතන් වහන්සේ ඉතාමත්ම අනුකම්පාවෙන් අහගෙන ඉන්නවා.
අහගෙන ඉඳලා ඒ ස්වාමීන් වහන්සේ සමඟ මේ අරණ්‍ය සේනාසනයේ රහතන් වහන්සේලා දොළොස් නමක් වැඩ හිටියා. මේ දොළොස් නම දවසක් කතිකා කරගෙන පිණ්ඩපාතයේ වඩිනවා. පිණ්ඩපාතයේ වැඩලා ඒ ස්වාමීන් වහන්සේලාට ලැබුණු දානය සේනාසනයට ගෙනල්ලා අර දානය එක එක්කෙනා වැළඳුවේ නෑ. කුටිවලට අරගෙන ගිහින් කවුරුත් තනි තනියම වැළඳුවේ නැතුව ඒ සියලු පිණ්ඩපාත දානය එකතු කරලා අර දාන වස්තුව පින්වත්නි සාංඝිකව සඟසතු කරලා පූජා කරනවා.
සාංඝිකව සඟසතු කරලා අර තමන්ගේ සහෝදරයත්, අම්මත්, තාත්තත් අරමුණු කරලා රහතන් වහන්සේලා අර සාංඝික දානය පූජා කරලා රැස්වෙච්ච කුසල බලය, දානානිශංස කුසල බලය අර ඇත්තන් අරමුණු කරලා පින්වත්නි "ඉදං මේ ඥාතීනං හෝතු සුඛිතා හොන්තු ඥාතයෝ" කියලා අනුමෝදන් කරනවා. අරමුණු කරගෙන, සිහිපත් කරගෙන, රූපකායවල් හදවතේ දරාගෙන අර ස්වාමීන් වහන්සේලා හැමදෙනාටම අරමුණු කරලා සාංඝික දානය පූජා කරලා රැස්වෙච්ච කුසල බලය අර මියගිය ඥාති පිරිස අරමුණු කරලා පූජා කරනවා.
පූජා කරලා බොහෝමත්ම ගෞරවයෙන් අර ස්වාමීන් වහන්සේලා එකිනෙකාට අර දානය තමන්ගේ පාත්‍රවලින් බෙදාගෙන වලඳනවා. දැන් ඒක සාංඝික දානයක් බවට පත්වුණා. ස්වාමීන් වහන්සේලා දම් වලඳලා අවසානයේ පින්වත්නි බොහෝම මේ පින්කම ගැන කතාබහ කරලා උන්වහන්සේලා තම තමන්ගේ කුටි සේනාසන කරා වැඩම කරනවා.
පසුදාත් පින්වත්නි අර ස්වාමීන් වහන්සේලා පිණ්ඩපාතයේ වඩිනකොට අර සහෝදර ඥාතිවරයා ඇවිල්ලා හාමුදුරුවන්ට කතා කරනවා, "ස්වාමීනි බොහෝම සතුටුයි. ඔබ වහන්සේලා පූජා කළ සාංඝික දානය නිසා ස්වාමීනි තදින් තිබුණු කුසගින්න නිවී ගියා. ස්වාමීනි දැන් කිසි දේකින් අඩුවක් පාඩුවක් නෑ" කියලා අර බතින් බුලතින් මේ ඇත්තෝ විඳින සැප විපාකය පිළිබඳව මහරහතන් වහන්සේව දැනුවත් කරන්න යෙදුනා.
ඒ නිසා පින්වත්නි අපි මේ කරන පින්කම්වල අනන්ත වූ කුසල බලය කවදාකවත් අහක යන්නේ නෑ. මේ කරන පුණ්‍ය බලමහිමයන් අපටත්, අපේ සසර ජීවිතයටත්, අපට ඥාති කම් ඇති වුණු ඥාතිවරුන්ටත් මේ පුණ්‍ය බලශක්තිය, පුණ්‍ය බලමහිමයන් අනුමෝදන් වෙනවා පින්වත්නි. ඒකයි බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළේ. අපට මියගිය ඥාතිවරයෙකුට කිසිම දෙයක් අතින් අත දෙන්න බැහැ. දෙන්න පුළුවන් එකම දේ තමයි හිතින් හිත විතරයි මේ හුවමාරු කරන්න පුළුවන් වෙන්නේ.
Website - https://tvdakuna.lk
Youtube - https://youtu.be/fakFt5lZmPo
