26/05/2024
දිනක් කාන්තාවක් වීදියක් දිගේ ඇවිදගෙන යන විට මහළු පෙනුමක් ඇති දිරා ගිය ඇඳුම් වලින් සැරසුණු හිඟන්නෙක් පාර අයිනේ වාඩි වී සිටිනවා දකිනවා...
පාරේ ගමන් කරන හැමෝම මේ රැවුළ කොණ්ඩේ වවාගෙන ඉතාම කිළිටි ඇඳුම් ඇඳ සිටින යාචකයා දිහා සමච්චල් සහගත ලෙසත් පිළිකුල් ලෙසත් බලනවා. නමුත් ඉහත කී කාන්තාව එම හිඟන්නා ළඟට යනවා...
යාචකයා දුටු ගමන් මේ කාන්තාවගේ හදවත ඔහු කෙරෙහි කරුණාවෙන් පිරී යනවා. පෙබරවාරි මාසයේ අධික ශීතල දිනයක් වුවත් මේ යාචකයා ශීතලට ඔරොත්තු දෙන ආකාරයේ ඇඳුම් හැද සිටියේ නැහැ. කාන්තාව හෙමින් මේ යාචකයාට සමීප වෙලා,
"සර්,ඔබ හොඳින්ද..?"
කියලා අහනවා...
යාචකයා පුදුම වෙනවා. යාචකයා මේ කාන්තාව දිහා හොඳින් බලනවා. ඔහුට පෙනුණා ඉතාම ධනවත් පෙනුමක් සහිත කාන්තාවක් ඔහු ඉදිරියේ සිටිනවා...
යාචකයා හිතනවා මේ කාන්තාවත් අනික් මිනිස්සු වගේම තමයි කියලා. ඔහු හිතනවා ඇය ඔහුට සමච්චල් කරන්න ඒ විදියට කතා කලා කියලා. ඉතිං යාචකයා තරහින් ඈ හට බනිනවා...
"කරුණාකර මට පාඩුවෙ ඉන්න දීලා මෙතනින් යනවා" යාචකයා කිවුවා...
නමුත් කාන්තාව හෙලවුණේවත් නැහැ. ඇය සිටි තැන ඉදන්ම...
"ඔබට බඩගිනි නම් යමු අවන්හලකට ආහාර ගන්න..."
යාචකයා හිතුවෙ මෙවරත් ඇය ඔහුට සමච්චල් කලා කියලා...
ඔහු මෙහෙම කිවුවා...
"නැහැ, මම මේ ජනාධිපතිතුමා එක්ක කෑම වේලක් අරන් ඉන්නේ. දැන් මෙතනින් යනවා යන්න..."
යාචකයා තරහින් මෙන්ම සමච්චල් කරන අදහසින් කාන්තාවට එසේ පැවසුවා...
එහෙම කිව්වත් ඒ කාන්තාව හෙලවුණේවත් නැහැ. ඇගේ මුහුණේ තිබූ කරුණාබර හිනාව තව දුරටත් එසේම තිබුණා... කාන්තාව තවත් මේ මහළු යාචකයා ළඟට ලං වෙලා ඔහුගේ අත්වලින් ඔහුව නැඟිටවීමට උත්සහා කළා...
යාචකයාට හොඳටම තරහා ගියා...
"මොකක්ද ගෑණියේ මට පාඩුවේ ඉන්න නොදී මේ කරන්න යන්නේ..?"
කියලා කෑ ගැහුවා...
සද්දේ ඇහිලා ළඟම හිටිය පොලිස් නිලධාරියෙක් එතනට ආවා...
"ඇයි මැඩම් මොකක්ද ප්රශ්නේ..?"
පොලිස් නිලධාරියා ඇහුවා...
"නැහැ කිසි ප්රශ්නයක් නැහැ. මම උත්සාහ කළේ මෙයාව නැගිට්ටවන්න. ඔබට පුළුවන්ද මට උදව් කරන්න..?"
කාන්තාව පොලිස් නිලධාරීයගෙන් ඇහුවා...
පොලිස් නිලධාරියා පුදුමයෙන් ඈ දෙස බලා මෙහෙම කිවුවා...
"ඔය ඉන්නේ වයසක ජැක්. එයා දැන් අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ මෙතන ඉන්නවා. ඔබ මොකක්ද මොහුට කරන්න යන්නේ..?"
කාන්තාව මෙහෙම කිවුවා...
"මම මේ කියමින් හිටියේ ඔහුට කැෆේ එකකට යමු කියලා. කෑම මොනවා හරි කන්නත්, ඔහුගේ සීතල නැති වෙන්න කෝපි කෝප්පයක් බොන්නත්..."
යාචකයාට තවත් තරහා ගියා. ඔහු මෙහෙම කෑ ගැහුවා...
"උබට පිස්සුද ගෑණියේ..? මම කොහෙවත් යන්නේ නැහැ..."
කියලා ඇගේ අත ගසා දමා පොලිස් නිලධාරියා දෙස බලා...
"අනේ මහත්තයා මට යන්න දෙන්න" කියලා කිව්වා...
"ජැක් මේක ඔයාට හොඳ කෑම වේලක් ගන්න ලැබුණු අවස්ථාවක්. ඒක මඟ හරවා ගන්න එපා..."
පොලිස් නිලධාරියා කිවුවා...
පස්සේ ඉතා අමාරුවෙන් මහළු ජැක්ව අවන්හලකට එක්ක යාමට පොලිස් නිලධාරියාට සහ අර කාන්තාවට හැකි වුණා...
දහවල් ආහාරය ගන්න වේලාවට ඉතා ආසන්නව තිබුණා... ඔවුන් තිදෙනා එකම මේසයක අසුන් ගෙන සිටියා. ටික වේලාවකින් අවන්හල් කළමනාකරු ඔවුන් ළඟාට ආවා...
"ඇයි සර්, මේ මනුස්සයාට කරදරයක්ද..?"
කළමනාකරු පොලිස් නිලධාරියාගෙන් ඇහුවා...
"නැහැ, මේ නෝනාට මේ මහළු ජැක්ට කෑම වේලක් අරන් දෙන්න ඕනේ කියනවා..."
කිළිටි, මහළු යාචකයා දෙස පිළිකුලෙන් බැලූ කලමනාකරු,
"ඒකට මගේ අවන්හලේ ඉඩ නැහැ. මේ වගේ මිනිස්සු මේ වගේ තැන් වලට ආවාම අපේ බිස්නස් වලට හොඳ නැහැ..."
කළමනාකරු කිව්වා...
"දැන් ඔබට තේරෙනවාද මම මෙහෙ එන්න බැහැ කිව්වේ ඇයි කියලා..? මට මෙහෙ ඉන්න ඕනෙ නැහැ. දැන්වත් මට යන්න දෙන්න..."
යාචක ජැක් අර කාන්තාවට පැවසුවා. කාන්තාව කළමනාකරු දෙසට හැරුණා...
"මහත්මයා ඔබ දන්නවද එඩිසන් ඇන්ඩ් ඇසෝසියේට් කියන මූල්ය ආයතනය..? පහළ වීදියේ තියෙන..?"
කාන්තාව ඇහුවා...
"අනිවාර්යෙන්ම මම දන්නවා. ඔවුන් හැම සතියෙම මේ අවන්හලේ කාමරයක් වෙන් කරගන්නවා ඔවුන්ගේ රැස්වීම් පවත්වන්නට..."
කළමනාකරු පැවසුවා...
"මම හිතනවා ඔවුන්ගේ රැස්වීම් සඳහා ඔබේ හෝටලයට සැලකිය යුතු මුදලක් ගෙවනවා කියලා..."
කාන්තාව ඇහුවා...
"ඔබට ඒකෙන් ඇති වැඩේ මොකක්ද..?
කළමනාකරු ඇහුවා...
"මොකද මම තමා ඒකේ හිමිකරු..."
කාන්තාව පැවසුවා...
කළමනාකරුගේ විරෝධතාවය මැකී ගියා. ජැක් සහ අර කාන්තාව වෙත කෝපි සහ ආහාර මේසය වෙත ලැබුණා. පොලිස් නිලධාරියා පිටව ගියා...
කාන්තාව ජැක් ඇමතුවා...
"ජැක් ඔයාට මාව මතකද..?"
ජැක් ඇගේ මුහුණ දෙස හොඳින් බැලුවා. ඔහුට ඇගේ මුහුණ කොහෙදි හෝ මුණ ගැසී ඇති බව වැටහුණා...
"ඔබට මතකද ඔබ මෙහෙ වැඩ කරන කාලයේ නිතරම සීතලෙන් ආරක්ෂා වීමටත්, බඩගින්න නිවා ගන්නටත් මෙහෙ ආව දුප්පත් කෙල්ල..?"
කාන්තාව ඇසුවා...
ජැක්ගේ මුහුණ වෙනස් වුණා. ඔහු පුදුම වුණා. එදා ඔහු දැක්ක කන්නවත් නැතුව දුක් විදපු කෙල්ල අද ඉතා ධනවත් ව්යාපාරික කාන්තාවක් වෙලා ඔහු ඉදිරියේ සිටීම ගැන ඔහු පුදුම වුණා. කාලය කොතරම් ගෙවී ගිහින්ද කියලා ජැක් පුදුමයෙන් කල්පනා කළා...
"ඒ වෙනකොට මම උපාධිය සම්පූර්ණ කරලා රැකියාවක් අපේක්ෂාවෙන් හිටියෙ. ඒත් සෑහෙන කාලයක් යනකන් මට රැකියාවක් හොයා ගන්න බැරි වුණා. ටිකෙන් ටික මගේ ළඟ තිබුණ සල්ලි ටික ඉවර වෙමින් තිබුණා... මම නැවතිලා හිටිය කාමරෙන් යන්න කියලා ගෙහිමියන් මට බල කළා. ඉතින් මම ඊට පස්සේ හිටියේ මේ වීදියේ. දවසක් මගේ ළඟ තිබුණු ඉතා කුඩා මුදල වැය කරලා කෑම ටිකක් ගන්න ඇවිදගෙන ආවේ මේ අවන් හලට. එතකොට ඔබ මෙහි මුදල් අයකැමිව හිටියා..."
කාන්තාව කියවගෙන ගියා...
"හරි දැන් මට මතකයි ඔබව..."
යාචකයා පිළිතුරු දුන්නා...
"ඔබ මගෙන් ඉල්ලා සිටියා පිඟන් සෝදලා දෙන්නම්, කෑමට යමක් දෙන්න කියලා..."
යාචකයා කිව්වා...
"අන්න හරි. ඔබෙන් කෑම ඉල්ලගෙන ආව දුප්පත් කෙල්ල මම තමා. ඔබ කිව්වා එහෙම වැඩ කරන්න දෙන්න අවන් හල් හිමිකරුගෙන් අවසර ගත යුතු බව. බලාපොරොත්තු සුන් වූ මම ආපසු හැරී එන්න හදනකොට ඔබ මට කතා කරලා ලොකු සැන්විච් පාර්සලයක් එක්ක කෝපි කෝප්පයක් දුන්නා. මම ඒවා කන අතරතුර මම දැක්කා ඔබ ඔබේ පසුම්බියෙන් මුදල් රැගෙන මට දුන් කෑම වේලට අදාල මුදල ලාච්චුවට එක් කල විදිය..!"
කාන්තාව කියවගෙන ගියා...
"ඊට ටික කාලයකට පසුව මට රැකියාවක් හම්බ වුණා. එයින් උපයා ගත් මුදලින් මම මගේම ව්යාපාරයක් පටන් ගත්තා..."
කාන්තාව කිව්වා...
"දැන් ඔබ ඕනේ වෙලාවක මගේ ව්යාපාරයට එන්න. ඇවිත් ඔබට කරන්න පුලුවන් කාර්ය්යක් කරන්න. මම ඔබට වැටුප් ගෙවන්නම්..."
කාන්තාව පැවසුවා...
යාචකයා, එනම් මහළු ජැක් ගේ ඇස් වලට කඳුළු ආවා...
ඔවුන් ගේ මේසයට කෝපි ලැබී තිබුණා...
"ආහ්, මට අමතක වුණා. මේ කලු කෝපි. ඒ සඳහා ඔබට අවශ්ය ක්රීම් ද සීනි ද..?"
කාන්තාව මහළු ජැක් ගෙන් විමසුවා...
"නැහැ, මට ඒ කිසිවක් අවශ්ය නැහැ. ඔබ සමඟ බොන කෝපි එක මට කොහොමත් රසවත්..."
දෙදෙනාම අවංක හදවතින් හිනා වුණා...💕
පසුවදන: ජීවිතයේ කෙනෙක්ට උදව් කරන්න ලැබෙන අවස්ථා මඟ හැරගන්න එපා. අපි හැමෝම මිනිස්සු. අපිට උදව් අවශ්ය වේලාවට එන්නෙත් ඒ මිනිසුන්ම තමා. ඒ නිසා හැකි සෑම විටෙකම මිනිසුන්ට මෙන්ම සතුන්ටත් හදවතින්ම උදව් කරන්න. හදවතින්ම කරන හොඳ කෙදිනක හෝ දෙගුණ තෙගුණ වී අපේ ජීවිත වලටද යහපත උදා කරනවා. එයයි විශ්වයේ නියමය..!
Copied
