02/07/2026
රත්තරන් වලට වඩා වටින මිනිස්සු තාමත් ඉන්නවද? ✨
Ponman (2025) සමාලෝචනය
රත්තරන් කියන්නේ අද කාලේ මිනිස්සුන්ට තියෙන ලොකුම වටිනාකම් වලින් එකක්. හැබැයි සමහර වෙලාවට රත්තරන්ට වඩා වටින දෙයක් තියෙනවා. ඒ තමයි මනුස්සකම, අවංකකම සහ තමන්ගේ වචනය රකින එක. Ponman කියන්නේ රත්තරන් ගැන කතාවක් වගේ පෙනුණත්, ඇත්තටම ඒ වටිනාකම් ගැන හරි ලස්සන විදිහට කතා කරන චිත්‍රපටයක්.
කතාව ගෙතෙන්නේ පී.පී. අජේෂ් කියන රත්තරන් මැදිහත්කරුවෙක් වටා. ගම්වල දුප්පත් පවුල්වල දුවෙක්ගේ විවාහයට රත්තරන් ගන්න සල්ලි නැති වෙලාවට, එයා තමන්ගේ රත්තරන් ටික දෙන්නෙ විවාහය ඉවර වුණාට පස්සේ ඒකේ වටිනාකම ආපහු ගන්න බලාගෙන. අවදානම් වැඩක් වුණත්, ඒකෙන් තමයි එයා ජීවත් වෙන්නේ.
හැබැයි එක විවාහයක් එයාගේ මුළු ජීවිතේම වෙනස් කරනවා.
ස්ටෙෆීගේ විවාහයට දීපු රත්තරන් ආපහු ගන්න වෙලාව ආවම, ඒ පවුලට ඒකේ වටිනාකම ගෙවන්නවත්, රත්තරන් ආපහු දෙන්නවත් විදිහක් නැහැ. ඊටත් වඩා අමාරු වෙන්නේ, ඒ රත්තරන් තියෙන්නේ මනාලයාගේ ගෙදර. ඒ මනුස්සයා සාමාන්‍ය කෙනෙක් නෙවෙයි. භයානක, කිසිම කෙනෙක්ට බය නැති චරිතයක්.
එතනින් පස්සේ තමයි මේ කතාවේ ඇත්ත ගමන පටන් ගන්නේ.
මුලින් බලද්දී හිතෙන්නේ මේක රත්තරන් ටිකක් ආපහු ගන්න දුවන කතාවක් කියලා. හැබැයි ටිකෙන් ටික තේරෙනවා මේක ජීවිතේ ගැන, මිනිස්සු ගැන, ගෞරවය ගැන සහ ජීවත් වෙන්න මිනිස්සු කරන අරගලය ගැන කියන කතාවක් කියලා.
මේ චිත්‍රපටයේ මම ගොඩක්ම ආස කරපු දේ තමයි, කිසිම චරිතයක් කළු හෝ සුදු විදිහට ලියලා නැති එක. හොඳ මිනිස්සු කියලා පෙන්නන අයගෙත් අඩුපාඩු තියෙනවා. නරක මිනිස්සු වගේ පේන අයගෙත් තමන්ගේ හේතු තියෙනවා. ඒ නිසාම මේ චරිත හරිම සැබෑ මිනිස්සු වගේ දැනෙනවා.
අජේෂ් කියන චරිතය නම් මෑත කාලේ මම දැකපු හොඳම චරිතවලින් එකක්. එයාගේ එකම අරමුණ තමන්ගේ රත්තරන් ටික ආපහු ගන්න එක. ඒ වෙනුවෙන් එයා අතාරින්නේ නැහැ. බය වෙන්නෙත් නැහැ. හැබැයි ඒක කරන්නේ බලෙන් නෙවෙයි. මොළෙන්, ඉවසීමෙන් සහ අත්දැකීම් වලින්.
බැසිල් ජෝසප් මේ චරිතය ජීවත් කරලා තියෙනවා කියලා කිව්වොත් ඒක අතිශයෝක්තියක් නෙවෙයි. එයාගේ මුහුණේ ඉරියව්, කතා කරන විදිහ, අසරණකම සහ ධෛර්යය... ඒ හැම හැඟීමක්ම හරිම ස්වාභාවිකව අපිට දැනෙනවා. කතාව ඉවර වෙනකොට එයා දිනන්නම ඕනේ කියලා අපිටත් හිතෙනවා.
සජින් ගෝපුගේ චරිතයත් ඒ වගේම විශිෂ්ටයි. එයා තිරයේ ඉන්න හැම මොහොතකම ලොකු පීඩනයක් දැනෙනවා. ඊළඟ මොහොතේ මොනවා වෙයිද කියලා හිතාගන්න බැරි චරිතයක්. ලිජෝ මෝල් ජෝසේත් තමන්ගේ චරිතයට හොඳ සාධාරණයක් ඉටු කරනවා.
මේ චිත්‍රපටයේ තවත් ලොකු ශක්තියක් තමයි දෙබස්. සමහර දෙබස් හිනස්සනවා. සමහර ඒවා හිතන්න දෙයක් ඉතුරු කරනවා. ජීවිතේ ගැන, මිනිස්සු ගැන සහ ජීවත් වෙන එක ගැන කියන පුංචි වාක්‍ය ගොඩක් කතාව ඇතුළේ හංගලා තියෙනවා. ඒ නිසා මේක නිකන්ම කතාවක් බලනවා වගේ නෙවෙයි. සමහර වෙලාවට අපේ ජීවිතෙත් ආපහු මතක් වෙනවා.
අධ්‍යක්ෂවරයා මේ කතාව හරිම සංයමයෙන් ඉදිරිපත් කරනවා. කොල්ලම් ප්‍රදේශයේ පරිසරය, ඒ ගම්වල ජීවිත, මිනිස්සු හැසිරෙන විදිහ හැමදේම හරිම ස්වාභාවිකයි. බලනකොට හිතෙන්නේ චිත්‍රපටයක් බලනවාට වඩා ඒ මිනිස්සු අතරම ඉන්නවා වගේ.
විශේෂයෙන්ම අවසානය ගැන නම් වෙනම කියන්න ඕනේ. කතාව ඉවර වෙන්න ආසන්න වෙද්දී දිගටම හැරවුම් එනවා. "දැන් නම් ඉවරයි" කියලා හිතන හැම වෙලාවකම තවත් දෙයක් සිද්ධ වෙනවා. අන්තිමට එන කුඩා හැරවුමත් එක්ක කතාව තවත් ලස්සන වෙනවා. ඒ අවසානයෙන් පස්සේ තේරෙන්නේ මේක රත්තරන් ගැන කතාවක් විතරක් නෙවෙයි කියන එක.
Ponman කියන්නේ ජීවිතේ අමාරුම තත්ත්වයන් මැදත් තමන්ගේ අවංකකම අතාරින්නෙ නැති මිනිහෙක් ගැන කතාවක්. රත්තරන් කියන්නේ ලෝහයක් විතරයි. හැබැයි වචනයක් රකින මනුස්සයෙක් ඊටත් වඩා වටිනවා කියන පණිවිඩය මේ චිත්‍රපටය හරිම ලස්සන විදිහට අපිට දෙනවා.
මේක බලලා ඉවර වුණාම මතක හිටෙන්නේ රත්තරන් ටික නෙවෙයි... අජේෂ් වගේ මනුස්සයෙක්. ඒක තමයි මේ චිත්‍රපටයේ ලොකුම ජයග්‍රහණය.
සටහන : චමල්ක
