08/01/2025
--------- මල්ලී ------- ✨
මල්ලී.... මල්ලී.... මල්ලී.......
මාගේ කෑ ගෑමට ඌ මාගේ ළඟ ය. කෙතරම් ඇනකොටා ගත්තද ඌ මගේ පණ ය. උගේ බඩට නොවැටෙන කිසිදු රස මසවුලක් මගේ බඩට ද නොවැටෙන්නේ ලේ බැඳීම නිසාදැයි නොදනිමි. කෙසේ හෝ මම උට ආදරය බව පමණක් දනිමි.
ටියුෂන් පන්ති ගොස් පැමිණෙන සෑම දිනකම මල්ලී මා එනතුරු බලා සිටියි. මා ගෙනෙනා මුරුක්කු පැකට්ටුව කන්නට පමණක් නොවන බවත් මා නොමැතිව ඌට පාළු බවත් නොරහසකි. මාත් මල්ලීත් යනු එකිනෙකාට හැඟීම් වචනය නොකියූ නමුත් හදවතින් උපරිමයෙන් එකිනෙකාට තදින් බැඳී සිටිනවුන් දෙදෙනෙකි.
මාගේ කකුල පත්තෑයෙක් කෑ දවස මට අද වගේ මතක ය. මට වඩා කෑ ගසා හැඬුවේ ඌ ය. සාලයේ සිටි අම්මාගෙන් "අම්මේ, අක්කා මැරෙයි ද?" කියා ඉකිලමින් අසනු කාමරයේ සිටි මාගේ කන වැකුණේ ය. අප දෙදෙනා නොමැති ලොවක් අප දෙදෙනාට නොමැත.
දඟ වැඩට මෙන් ම පොත පතේ වැඩට ද මල්ලි උපන් හපනෙකි. අසීරු ගණිත ගැටලුවක් විසඳා ගැනීමට මා ළඟට නොපැමිණෙන්නේ "අක්කාගෙන් ගුටි කකා මට ඕවා අහගන්න ඕන නෑ!" නිසා බව දනිමි.
අම්මාටත් මටත් මල්ලී බය නොවුව ද තාත්තාගේ රැවුමක් වුවද ප්රමාණවත් ය. තාත්තා මල්ලීට නියපිටින් පාරක් නොගැසුවත් සැමදා මල්ලී හට තාත්තා පිළිබඳ එක හා සමාන බිය මුසු ගෞරවයක් පැවතුණි. නිරන්තරයෙන් සිනහ නොවූව ද විහිළු තහළු නොකළ ද තාත්තා යනු සැර පුරුෂ පුද්ගලයෙක් ද නොවී ය. නමුත් තාත්තා මට වඩා මල්ලීට ලෙංගතුකමක් දැක්වූ බව මම දනිමි.එය මල්ලි නොදන්නා බවත් මම නොසිතමි.
"මට මහණ වෙන්න ඕනෙ අක්කේ" කියා මුලින්ම මට පැවසුවේ හය වසර සමත් වෙද්දීම ය. මුලින් මා බය කරන්නට ගෙතූ විහිළුවක් බව සිතුව ද පන්සලට ගොඩවන දිනවල දී එය සැබෑවක් බව මට ද තේරුම් නොගියාම නොවේ. පන්සලට තිබූ ඇල්ම ඔහුගේ බැල්මෙන් වුවද පසක් විය.
අපගේ නිවසේ මතුවන මාතෘකා අතරින් මා අකමැතිම මාතෘකාව මල්ලී මහණ කරවන විස්තරය යි. එම තීරණයට අම්මා තාත්තා කැමති වීම මට අම්මා සහ තාත්තා එපා වීමට ද මූලික විය. නමුත් එයට විරෝධය පෑමට තරම් මා ද ශක්තිමත් නොවී ය.
"මල්ලි නැතුව වෙසක් කූඩු මම තනියෙන් හදන්නද?" "අවුරුද්දට රතිඤ්ඤා දාන්නෙ කවුද?" මේවා නීරස ප්රශ්න ය.
නමුත් මට මල්ලිව මෙතරම් ඉක්මනින් අහිමි වේ යැයි නිකමටවත් නොසිතුණි. "අම්මාටද තාත්තාටද වැඩියෙන් ආදරේ?" යන ප්රශ්නයට මට කුඩා කල සිටම තිබූ පිළිතුර "මම ආදරේ මල්ලිට" යන්නයි. ඔහු මාගේ මල්ලී ද මාගේ දරුවෙකු ද යන්න මාද මැදිවන ගැටලුවකි.
එදින මල්ලී කුඹුරට යාමට හේතුව කුමක්දැයි මා අදට ද නොදන්නා නමුත් එය මාගේ මුල පවුලටම කන කොකා හැඬූ දිනයක් විය. බණ්ඩි ගොයමින් මතු වූ නාගයා මල්ලිව දුටුව ද මල්ලි ඌව නොදුටුවේ මන්ද.....
නිවසින් පන්සලට යාමට පමණක් ඉඩදීමට මා සාදාගත් සිත, නොයන ගමන් යෑමට ඉඩදීම දක්වා වර්ධනය වී ඇත. එකිනෙකින් වෙන් කරගත නොහැකි සිතිවිලි රාශියක් මා සිත වෙලා ගත්තද ඒ හැම සිතුවිල්ලකම අවසානය මල්ලිගේ වියෝව ම පමණි.
මල්ලීගේ වියෝව සිදු වී ඊයේට දවස් දහයකි. මල්ලීට නිවන් සුවය නොපතන්නේ ලබන ආත්මයේ ද නුඹේ අක්කා වීමට අවැසි නිසා පමණි.
"අක්කා එනකල් පරිස්සමින් ඉන්න"
- නිමි -
✍ කතාව : Ayodhya Tennakoon 🌟
