18/07/2026
❤️ ආදරේ ❤️
(05) පස්වන ආදරය...
හතරවෙනි කොටසෙ ලින්ක් එක කමෙන්ට්වල Pin කරලා තියනවා 🍁
ආදරයෙන් ඉල්ලනවා අනවසරයෙන් කොපි පේස්ට් කරන්න එපා ❤🍁
Page එකත් follow කරගෙන share කරගෙන යන්න ළමයි 🌹
--------------------------------------------------------
නිරාෂා ඇයගේ මව එක්ක කාර් එක ළඟට එන දිහා නුරාද් බලාගෙන හිටියෙ ඇඟිලිවලින් සුක්කානමට තට්ටු කරන ගමන්. නිරාෂා කාර් එකේ පිටිපස්සෙ සීට් එකෙන් සහ නස්රින් කාර් එකේ ඉස්සරහ සීට් එකෙන් වාඩිවුණා.
"පරක්කුයි අම්මා. මට පාර්ටි එකට යන්නත් තියනවා" නුරාද් කිව්වේ නස්රින්ට.
"ඉතින් යමු. ඔයා ළඟකදි ඉඳන් කෑගහනවා වැඩියි නූ" ඇය කියන්නෙ මූණත් අකුලගෙන.
"එහෙම නෑ අම්මා. පෝරුවේ සෙරමනි වලට ඉන්නෙපැයි" නුරාද් කිව්වේ නස්රින් ශේප් කරගන්න පුලුවන් විදියෙ ලස්සන හිනාවක් දාලා.
"හරි හරි අනේ. යමුකො ඉතින් දැන්" නිරාෂා කිව්වේ කටත් ඇද කරගෙන.
"තමුසෙට ඔච්චර වටින යාළුවා කව්ද නිරා? අනික මේ අද හම්බුණ යාළුවෙක්" නුරාද් කාර් එක පාරට දාන ගමන් අහන්නේ නිරාෂාගෙන්.
"එයා හරි අහිංසක ගෑනු ළමයෙක් අයියේ. පව් කවුරුත් නෑලු" ඇය කිව්වේ සීට් බෙල්ට් එකත් දාගන්න ගමන්. නුරාද් ඇය දිහා බැලුවෙ ඇස් පුංචි කරගෙන.
"අනේ ඔව් පුතා. ඒ දරුවා හරි පිං පාටයි. අර සිංහල අය කියන්නේ. අහිංසක පෙනුමක් තියන ලස්සන කෙල්ලෙක්. අම්මා තාත්තා නෑ කියලා හිතන්නවත් බෑ. හරිම පිළිවෙලට පිරිසිදුව ඉන්නවා" නස්රින් කිව්වේ නුරාද් දිහා බලාගෙන.
"තුහිනිට බලු පැටියෙකුත් ඉන්නවා මිකී කියලා. මිකීත් එක්කගෙන ඇවිත් තිබුණේ"ඇය තුහිනි ගැන තවත් විස්තර කියන්නෙ නුරාද් උවමනාවෙන් අහගෙන ඉද්දි.
"තුහිනි?" නුරාද් ඇහුවෙ පුදුමෙන් වගේ.
"ඔව් එයාගෙ නම" නිරාෂා කිව්වේ නුරාද් ට.
"ආ.." ඔහු ඊට වඩා කිසිවක් නොකියා කල්පනා කලේ නිරාෂාට හම්බුණේ ඔහු දන්න තුහිනිමද කියලා. ඇයටත් දෙමාපියන් නෑ. ඇගේ නමත් තුහිනි කියලා ඔහු දැනගත්තේ ඩයරියේ ඇගේ නම ලියලා තිබුණ නිසා.
නුරාද්ට හිතුනෙම ආයෙම හරවගෙන පාර්ක් එකට යන්න. නමුත් නස්රින් හා නිරාෂා නිසා ඔහු ඒ හැඟීම යටපත් කරගෙන ගෙදර ගියේ පාර්ටි එකටත් යන්න ඕන නිසා.
________________________________________________________
නුරාද් ගෙදර ගිහින් ලෑස්තිවුනේ පාර්ටි එකට යන්න. චලනගෙ වෙඩින් එක අද. "චලන" කියන්නෙ නුරාද්ගෙ ඔෆිස් එකේ සේවකයෙක් උනත් නුරාද් ඔහු එක්ක හිටියේ යාළුවෙක් වගේ. ඒ නිසාමයි පෝරුවේ චාරිත්ර කරන වෙලාවට නුරාද්ටත් එන්න කියලා ඔහු කලින්ම කියලා තිබුණේ. තම පියාගෙන් පස්සෙ ව්යාපාර ඔහුට හිමිවුනත්, ඔහු අනාගත උරුමක්කරු උනත් ඔහු සේවකයන්ට කවදාවත් දරුණු වෙලා නෑ. ඕනෙම වෙලාවක නුරාද් ඔවුන්ගෙ පැත්තෙ හිටගත්තේ නියම නායකයෙක් විදියට. ඒ නිසාම සේවකයන් පවා ඔහුට ගෞරව කළේ ඇත්තටමයි.
නුරාද් කලුපාට කලිසමකට සුදුපාට අත්දිට ශර්ට් එකක් ඇඳලා උඩම බොත්තම් දෙකත් ගලවගෙන කළුපාට සපත්තුත් දාල සිල්වර් පාට අත් ඔරලෝසුවත් බැඳගෙන බ්ලෙසර් එකත් අරගෙන පහළට දිව්වේ දැනටමත් පරක්කු නිසා.
"අම්මා.. මම යනවා" නුරාද් කෑගහගෙන එළියට දිව්වේ කාර් එක අන්ලොක් කරන ගමන්.
"හරි නූ, පරිස්සමින්. ඩෝන්ට් ඩ්රින්ක් ටූ මච්" නස්රින් එහෙම කිව්වේ ඔහු පාර්ටි වලට ගියාම අනිවාරෙන්ම මත්පැන් බොන බව දන්න නිසා. නමුත් ඔහු කවදාවත් සීමාවන් බිඳලා නෑ. නස්රින් ඔහුට අවවාද කළේ වැඩි හොඳට.
"හරි හරි අම්මා. බායි" නුරාද් එහෙම කියලා ආයෙමත් ගේ ඇතුළට දුවගෙන ඇවිත් නස්රින්ගේ කම්මුලක් සිපගත්තෙ ඇයට හිතන්නවත් වෙලාවක් නොතියා. ආව වේගෙටම එළියට දුවගෙන ගියපු ඔහු බ්ලෙසර් එකත් කාර් එකේ සීඑ එකෙන් දාලා පෝන් එකයි පර්ස් එකයිත් සීට් එක උඩින් තියලා කාර් එක ස්ටාට් කරලා පාරට දැම්මේ වේගෙන්. නස්රින් බලාගෙන හිටියෙ ඔහු යන වේගෙට ඇඟත් එක්ක සීතල වෙලා යද්දි.
"මේ දරුවට හිමින් යන්න බෑනේ ඇත්තමයි" ඇය එහෙම කියාගෙන ගේ ඇතුළට ගියා.
🍁
වෙඩින් හෝල් එකට ගියපු නුරාද් මුලින්ම දැක්කෙ පෝරුව උඩ ඉන්න චලන සහ ඇගේ බිරිඳ. ඔහු ඒ දිහා බලමින් හිමින් සීරුවේ ඉදිරියට ඇදුනේ එතන හිටපු තවත් සේවකයන් දිහා බලමින්.
පෝරුවේ චාරිත්ර ඉවරවෙලා චලන කෙලින්ම ආවෙ නුරාද් ළඟට. ඔහු හිනාවීගෙනම නුරාද් ළඟට ගියේ ඔහුගේ බිරිඳ ඔහු පසුපසින් එද්දි.
"මිස්ටර් නුරාද්" ඔහු එහෙම කියාගෙන නුරාද් ළඟට ආවා.
"සොරි චලන පොඩ්ඩක් පරක්කු උනා. However congratulations" නුරාද් එහෙම කියන ගමන් චලනව බදාගත්තෙ ඔහුට හදවතින්ම සුබ පතමින්.
"තැන්ක් යූ මිස්ටර් නුරාද්. යමු වාඩිවෙන්න" ඔහු එහෙම කියලා නුරාද්ව එක්කගෙන ගියේ මේසයක් ළඟට. චලනගෙ බිරිඳ එක්කත් හිනාවුන ඔහු මේසෙ ළඟ තිබුණ පුටුවකින් වාඩිවුණේ චලන ඔහුගේ බිරිඳ සමග තවත් පිරිසක් අතරට යද්දි.
"මිස්ටර් නුරාද්. යමු බාර් එක ඕපන්" ඒ සහන්. විහඟගෙන් පස්සෙ නුරාද්ට හිටපු හොඳ යාළුවන්ගෙන් කෙනෙක්. සහන් හිනාවෙලා නුරාද්ට කතා කළේ ඔහු දැනටමත් බාර් එකට ගිහින් ඇවිත් කියලා නුරාද්ට තේරෙද්දි.
"ආ.. උඹත් ආවද? යමු යමු" ඔහු එහෙම කියලා පුටුවෙන් නැගිටලා බාර් එක පැත්තට ගියේ පෝන් එකත් සාක්කුවට දාගන්න ගමන්. ඔහුගේ සේවකයන්ගේත් සහන්ගේත් බලකිරීමට ඔහු වීදුරු දෙක තුනක්ම හිස් කළා.
🍁
වෙඩින් එකේ වැඩත් ඉවරවෙලා හවස පහ විතර වෙද්දි නුරාද් ගෙදර යන්න පිටත්වුණේ සිහිමද ගතියෙන්. කාර් එක අරගෙන යන එක අවදානම් නිසා ඔහු පාර අයිනෙන් කාර් එක නවත්තලා විහඟට කෝල් එකක් ගත්තේ මැරෙන්න ගියත් එකට යන්න ඉන්නෙ ඔහු විතරක් නිසා. රින්ග්ස් තුන හතරක් යද්දි ඔහු කෝල් එක ආන්ස්වර් කළා.
"උඹ වැඩක්ද විහඟයා" නුරාද් අහන්නේ ඔහුගෙ දෑස් පවා යන්තමට බොඳවෙද්දි.
"ගෙදර ඉන්නෙ කියපන්. හොඳට ගහලා වගේ උඹ. දැන් මට කතා කරේ වඩම්මගෙන යන්න එන්න කියලනේ?" විහඟ කියන්නෙ කේන්තියෙන් වගේ.
"සන් රේ එක ලඟට වරෙන්කො. ටිකක් වැඩියි වගේ" නුරාද් එහෙම කියද්දි විහඟ ඔහුට බැනගෙන ගියේ ඔහු මූණත් ඇඹුල් කරගෙන නිහඬවම අහගෙන ඉද්දි.
"ඉඳපන් එනකන්. පුදුම වදයක් බ #ලෝ උඹෙන් තියෙන්නේ" ඔහු එහෙම කියලා කොල් එක කට් කළා. නුරාද් පෝන් එකත් සීට් එක උඩින් තියලා සීට් එකට හිස තියාගෙන කාර් එකත් අන්ලොක් කරලා දෑස් පියාගත්තේ ඔහු පුස්තකාලෙදි දැකපු සමන්පිච්ච මල මැවි මැවි පෙනෙද්දි. ආච්චි නැතිවුණ වෙලාවෙ ඇයට දැණුනු අසරණකම, ඇස් රතුවෙනකන් ඇය අඬපු විදිය ඔහුට මැවෙන්න ගත්තා. ඇගේ අහිංසක මුණ මතක් වෙද්දි ඔහුට ඉබේටම සුසුම් හෙලුනේ ඔහුගේ මනස තුහිනිගෙ මතකයන් වලින් පිරිලා යද්දි.
විනාඩි දහයකට විතර පස්සේ විහඟ ඇවිත් නුරාද්ගෙ කාර් එකෙන්ම ගෙදර ගියේ ඔහුගේ බයික් එක අඳුනන ගෙදරකින් දාලා. නුරාද්ව ගෙදරට දාලා ඔහු ආයෙම නුරාද්ගෙ කාර් එකේම ගියේ නිරාෂාත් ඔහු එක්ක යද්දි.
"බලපන් නංගි මූට මෙලෝ සිහියක් නෑ. මල වදයක් දෙන්නෙ" විහඟ යන ගමන් නිරාෂා එක්ක බනින්නෙ නුරාද්ට.
"සිහිය තියන මනුස්සයෙක් කිව්වනම් දුක නෑ" නිරාෂා වෙනතක් බලාගෙන කිව්වේ යන්තමට හිනාවෙන ගමන්.
"අපෝ නවත්තන්න නවත්තන්න. මහ එකා වගේම නැතැයි උගේ නංගිත්. මේ කාර් එක අරන් පරිස්සමට යනවා" විහඟ එහෙම කිව්වේ ඔහු ගෙදර ගේට්ටුව ළඟින් බැහැලා.
"හරි හරි තැන්ක් යූ අයියා. බායි" ඇය එහෙම කියලා කාර් එක හිමින් ඉස්සරහට ගත්තේ විහඟ අත වනමින් බලාගෙන ඉද්දි.
________________________________________________________
"නූ, ඔයාට කිව්වා නේද මම" නස්රින් නුරාද්ගේ සපත්තු ගැලෙව්වේ නුරාද් ඇඳ උඩ ඔහේ පෙරළිලා ඉද්දි.
"මට වැඩි නෑ අම්මා. කාලෙකින්නෙ පොඩ්ඩක් බිව්වේ" නුරාද් කිව්වේ ඇඳෙන් නැගිටින්න උත්සාහ කරන ගමන්.
"ගිහින් වොෂ් දාගෙන එන්න නූ. ටිකක් නිදාගත්තම හරියයි. කියන දේ අහන්නෙ නෑනේ. වෙන අම්මා කෙනෙක් වගේනම් කොහු මිටෙන් දෙන්නෙ. මම හොඳ වැඩි මේ පුතාට. ඇත්තමයි නූ ගහන්න පුලුවන් වයසකනම් ගහනව මම" ඇය කියාගෙන ගියේ නුරාද් හිනාවෙවී ඇය දිහා බලාගෙන ඉද්දි.
"ඒකනේ සංකොටේ මං ආදරේ" නුරාද් එහෙම කියාගෙන නස්රින්ගේ උරහිසෙන් ඔලුව තියාගත්තේ හිනාවෙවී.
"එහාට වෙන්න නූ. ගඳයි ඔයා ළඟ" ඇය එහෙම කියලා ඔහුව එහාට තල්ලු කලේ ඔහු ආයෙමත් ඇඳ උඩට වැටෙද්දි.
"කවදා හැදෙයිද මන්දා, ඔක්කොම හොඳයි. ඕනවට වඩ බිව්වම තමයි එපා වෙන්නේ" ඇය ඔහුට බැන බැනම කාමරෙන් එළියට ගියේ නුරාද් තවමත් ඇඳ උඩට වෙලා දෑස් පියාගෙන ඉද්දි.
අමාරුවෙන් ඇඳෙන් බැහැලා වොෂ්රූම් එකට ගියපු ඔහු විනාඩි තිහකට වඩා ශවර් එක යටට වෙලා ඉඳලා එළියට ආවේ කෙටි තුවායකුත් ඇඳගෙන. ඇඳේ එහෙට මෙහෙට පෙරළි පෙරළි හිටියේ තුහිනිගෙ මූණ මැවි මැවි පෙනෙද්දි. බීපු දේවල් වල සැරද කියල හිතන ගමන් ඔහූ දෑතින්ම කොණ්ඩෙත් ඇදගෙන කොට්ටයකුත් මූණ උඩින් තියාගෙන හිටියෙ නින්ද අහලකවත් නැතිවෙද්දි.
"ආ ඔළුව.. මොකක්ද මට මේ වෙන්නෙ"ඔහු තමන්ටම කියාගන්න ගමන් ඇඳෙන් නැගිටලා කොට කලිසමකට ටී ශර්ට් එකකුත් දාගෙන පහළට ගියා. පඩිපළ දිගේ පහළට යද්දි ඔහු දැක්කේ සාලෙට වෙලා නට නට ඉන්න නිරාෂාව.
"තමුසෙට පිස්සුද, අයින් වෙනවා"නුරාද් එහෙම කියාගෙන සෝපාවෙන් හාන්සිවුනේ කෙඳිරිගාමින්.
"ඔළුව ටිකක් අතගානවකෝ නංගී" ඔහු කියද්දි ඇය කටත් ඇරගෙන ඔහු දිහා බැලුවේ පුදුමෙන්.
"නංගී?" ඇයගෙ දෑස් විශාල වෙලා.
"ඔව් තමුසෙ මගේ නංගිනේ. ඔළුව ටිකක් අතගානවකෝ. රෑට පිට්සා හට් යමු" ඔහු දෑස් පියාගෙනම කිව්වේ දරාගන්න බැරි තරම් ඔළුව රිදෙන්න ගනිද්දි.
"අන්න එහෙම එන්න අයියේ" ඇය එහෙම කියන ගමන් නුරාද්ගෙ ළඟින් වාඩිවෙලා ඔහුගේ හිස අතගාන්න ගත්තා. ඇගේ ඇඟිලිවල පහසට ඔහුට නොදැනිම නින්ද ගියා.
"ඒව් විනාඩි පහක් ගියේ නෑ නිදි. කමක් නෑ. පිට්සා හරි හම්බෙනවනේ" කියමින් ඇය හිමින් සීරුවේ නුරාද් ලගින් නැගිට්ටේ සෝපාවෙ තිබුණ කොට්ටයක් උඩින් ඔහුගෙ හිස තියන ගමන්.
🍁
තුහිනි මේ වෙද්දි ගෙදර ඇවිත් මිකීවත් නාවලා ඇයත් නාගෙන ඇඳ උඩට වෙලා කල්පනාවක හිටියෙ. ඒ අතර මිකී කෙඳිරිගන්න ගත්තේ බඩගින්නට.
"ඔයාට බඩගිනිද මිකී. අපි බනිස් කාල කිරි බොමු" ඇය එහෙම කියන ගමන් කුස්සියට ගියේ මිකීට කිරි එකක් හදන්න හිතාගෙන. වෙනදට කිරි එකක් බොන්න ආස හිතුන දවසට විතරක් සැෂේ පැකට් එකක් ගෙනැත් හදාගෙන බොන ඇය දැන් වේලාසනින්ම කිරි පැකට් ගෙනැත් තියන්නේ මිකී වෙනුවෙන්මයි. තාම පොඩි බලු පැටියෙක් නිසා ඌට කිරි බොන්න ඕන ඇති කියලා ඇය හිතුවා. ඇයට දැන් මිකී දරුවෙක් වගේ. මිකීගෙ හුරතලය, ආදරය, ඇය එනකන් හැමදාම බලාගෙන ඉන්න එකට ඇය ආස කළා.
තුහිනි කිරි එක හදලා මිකීට දීලා උදේ ගත්ත බනිස් එකකුත් පොඩි කෑලිවලට කඩලා මිකීට දුන්නෙ ඌ ඔක්කොම කාලා වලිගෙත් වනමින් ඇය දිහා බලද්දි. ඇයට ලෝභකමක් දැණුනේ බඩපිරුණු පුංචි දරුවෙක් තම මව දිහා බලනවා තරම් සතුටකින් මිකී ඇය දිහා බලාගෙන ඉන්න නිසා.
"දැන් බඩජාරියෙක් වෙලානේ මෙයා" ඇය මිකීව තුරුලට අරගෙන හුරතල් කළේ ආදරෙන්.
________________________________________________________
දවස් ගණන් ගෙවිලා ගියේ නුරාද් තුහිනි ගැන සිතමින්මයි. හැමදාම ඔෆිස් එකට ගිහින් එන ගමන් නුරාද් ඇයව දකින්න යන එක පුරුද්දක් කරගෙන තිබුණේ. නමුත් තුහිනිනම් ඒ ගැන දන්නෙ නෑ. ඔහු විහඟට පවා එය රහසක් විදියට තියාගත්තේ ඔහුගෙන් බැනුම් අහන්න වෙනබව දන්න නිසා.
🍁
"මේ නිරා, එදා පාර්ක් එකේදි හම්බුන තමුසෙගෙ යාලුවා කොහේ කෙනෙක්ද?" නුරාද් අහන්නෙ සාලෙ සෝපාවෙන් වාඩිවෙන ගමන්. නිරාෂා හිටියෙ කාර්ටූන් එකක් බලමින්.
"ඒ ළඟම කෙනෙක්. ඇයි ඒ?" ඇය ඇහුවෙ ටීවි එක දිහාම බලාගෙන.
"තමුසෙගෙ යාළුවා කිව්වා නේද, බලන්න යන්නෙ නැද්ද" ඔහු ඇහුවේ නිරාෂා ළඟ තිබුණ පළතුරු පිඟානෙන් දොඩම් කෑල්ලක් අරගෙන කන ගමන්.
"ඉතින් මම එදා නම්බර් එකවත් ඉල්ලගත්තෙ නෑනේ. හැම ඉරිදාම පාර්ක් එකට එනවා කිව්වා. මටත් එන්න කිව්වා. කොහෙද මට අමතක උනානෙ. මේ ඉරිදා ගිහින් බලන්න ඕන. හැබැයි අයියේ එයා වැඩ කරනවා කිව්වේ ටවුන් එකේම බුක්ෂොප් එකක" නිරාෂා කියාගෙන ගියේ නුරාද් ඇය දිහා බලාගෙන ඉද්දි.
"එහෙනම් ලේසියිනෙ. ටවුන් එකේ බුක්ෂොප් තුනයිනෙ තියෙන්නෙ. ගිහින් බලන්න" නුරාද් කිව්වේ පළතුරු පිඟානෙන් තවත් ඇපල් කෑල්ලක් අරගෙන කටේ දාගන්න ගමන්.
"ඔව්නේ.. ඔයාගෙ මොලේ තමයි මොලේ නූ... ඒක නෙමෙයි ඔයාට මොකද එකපාර එයාව මතක් උනේ?" නිරාෂා අහන්නෙ ඇස් පුංචි කරගෙන.
"නිකන් මතක් උනා" නුරාද් කියලා දැම්මේ ගානකට නොගෙන.
"හැබැයි ඉතින් ඔයා එයාව දැක්කනම් නිතරම මතක් වෙයි. මාර ලස්සනයි" නිරාෂා කිව්වේ ඇගේ රුව මවාගන්න ගමන්.
"මට ඕන්නෑ තමුසෙගෙ යාළුවො. තමුසෙ වගේම නැතැයි" නුරාද් එහෙම කියාගෙන නැගිටලා කාමරේට යන්න පඩිපෙළ නැග්ගා.
නුරාද් කාමරේට ගිහින් දොරත් වහගෙන ඇඳට වැටුණේ කම්මැලිකමින්. පෝන් එකත් අතට අරගෙන ෆේස්බුක් එකේ උඩ පහළ ගියේ ගෑනු ළමයින්ගෙ රික්වෙස්ට් වලින් පිරිලා තිබුන නොටිෆිකේශන් බලන ගමන්. නුරාද් යන්තමට හිනාවක් දාලා පෝන් එකත් පැත්තකින් තියලා හාන්සිවුනේ යන්තමට නිදිමතකුත් ආව නිසා. ඒත් එක්කම ඔහුට කෝල් එකක් ආවෙ විහඟගෙන්.
"නිදාගන්න හැදුව විතරයි වද දෙනවා මූ" ඔහු එහෙම කියන ගමන් කෝල් එක් ආන්ස්වර් කරලා පෝන් එක කනේ තියාගත්තේ ඇඳේ පෙරලෙමින්මයි.
"කියපන්"
📱 "උඹ කොහෙද ඉන්නෙ නුරා?"
"ගෙදර බන්. නිදාගන්න හැදුවා විතරයි. ලව් කරනවනේ උඹ" නුරාද් කිව්වේ ඇඳේ එහෙට මෙහෙට පෙරළෙන ගමන්.
📱 "මේ අර කෙල්ලගෙ ගෙදර ළඟ ඇක්සිඩන්ට් එකක් වෙලා බන්" විහඟ කිව්වේ කලබලෙන් වගේ.
"මොන කෙල්ලගෙද?" නුරාද් ඇහුවෙ වැඩි උවමනාවකින් නෙමෙයි.
📱 "අර හිම තුහිනිගෙ බන්" විහඟ කියද්දි නුරාද් පියවි ලෝකෙට ආවේ ඔහුගේ හදවත පවා ගැහෙන වේගය වැඩිවෙද්දි. තත්පර ගණනකට ගල්වුන නුරාද්ට වචන පවා අමතක උනා.
"මො..ක.ක්? කෙල්ල හොඳින්ද? මොකද තත්ත්වෙ කියපන්. මම ඉක්මනට එනවා" නුරාද් ඇහුවෙ කලබලෙන් ඇඳෙන් නැගිටින ගමන්.
📱 "තොට මොකක්ද හැදිච්ච කුලප්පුව, කෙල්ලෙක් බස් එකක හැප්පිලා" විහඟ කියාගෙන ගියේ ගානකට නොගෙන් නමුත් බැරෑරුම්ව.
"ඔච්චර නිදහසේ ඒක කියන්නෙ කොහොමද බ #ලෝ, එ අර කෙල්ලනම්? ඉඳපන් මම දැන් එනවා. තියපන්" නුරාද් එහෙම කියලා කෝල් එකත් කට් කරලා පෝන් එක ඇඳ උඩට විසි කරලා ඇඳගෙන හිටපු දිග ලිසමට ටී ශර්ට් එකක් දාගෙන කාර් එකේ යතුරත් අරගෙන දුවගෙන ගියේ පෝන් එකත් සාක්කුවට දාගන්න ගමන්.
"නූ.. කොහෙද දරුවො දුවන්නෙ" නස්රින් හිටියේ සාලෙ සෝපාවට වෙලා ටීවි බලන ගමන්. නුරාද් එළියට දිව්ව විදියට ඇය සෝපාවෙන් නැගිට්ටෙ කලබලෙන් වගේ.
"ඉක්මනට එනවා අම්මා. හදිස්සියක්" ඔහු එහෙම කියලා දුවගෙන ගියේ කාර් එක ළඟට. ඉක්මනින් කාර් එක ස්ටාට් කරලා පාරට දාපු ඔහු වේගෙන් යන්න ගියේ නස්රින්ගෙ ඇඟ සීතල වෙලා යද්දි. ඒ අතර විහඟ එකදිගට කෝල් ගත්තේ නුරාද් එකක්වත් ආන්ස්වර් නොකර පුලුවන් තරම් වේගෙන් යද්දි. දිගින් දිගටම විහඟගෙන් කෝල් එද්දි නුරාද් කේන්තියෙන්ම පෝන් එක ආන්ස්වර් කළා.
"මොකද #@% එන ගමන් ඉඳපන්" නුරාද් කෝල් එක ආන්ස්වර් කරපු ගමන් කෑහැහුවෙ විහඟ කතා කරන්නත් කලින්.
"@ #$& ඇක්සිඩන්ට් එක වෙලා පැයකටත් වැඩියි. තෝ දැන් කොහේ යන්නද, තිසරි කිව්වා එතන පොලිසියෙන් ඉන්නවා කියලා" විහඟ කියාගෙන ගියේ නුරාද් ඒ ගැන ගානක්වත් නැතුව වේගෙන් ඉදිරියට යද්දි.
🍁
කාර් එක නවත්තලා නුරාද් දුවගෙන ගියේ ඇක්සිඩන්ට් එක වුණු තැනට. ඔහුගේ දෙපා පවා වෙව්ලන්න ගත්තේ හදගැස්ම ඔහුටම ඇහෙද්දි. පාරපුරා විසිරිලා තිබුණු ලේ පැල්ලම් දැකපු ඔහුගෙ හිස කරකැවෙන්න ගත්තා. දෑත් මිටිමොලවාගෙන වටවෙලා හිටපු මිනිසුන් අතරින් ඔහු කලබලෙන් වගේ ඇවිදගෙන ගියේ දෙතොල් පවා වෙව්ලද්දි.
________________________________________________________
යලි හමුවෙමු.
ආදරෙයි ❤️
✍️ශකී...
#ආදරේ
