06/01/2026
ලෝක ගෝලය සමඟ කොන්ෆියුසියස් දහම
===================================
වෙනිසියුලාවේ ජනාධිපතිවරයා පැහැර ගැනීමෙන් පසුව ඇමෙරිකාව, චීනය සහ රුසියාව කුමක් කරන්නේ ද යන ගැටලුව ලෝක දේශපාලනය පිළිබඳව උනන්දුවක් ඇති අයට ඇති වී තිබේ. අන් තැන්වලදී පරිදිම වෙනිසියුලාවේදී ද සිදු වූයේ, දේශපාලන නායකත්වය වටේ සිටින අයට විශාල කප්පම් මුදල් CIA සංවිධානය විසින් වියදම් කිරීමයි. එම නිසා, බෝද්රිලාර්ද්ගේ න්යායික අදහසකින් පවසන්නේ නම්, වෙනිසියුලාවේ සිදු වූ පැහැර ගැනීම රූපවාහිනී තිරය මත පමණක් සිදු වූවකි. එය, සැබෑ ලෝකයේ (Real world) සිදු වූවක් නොවේ.
එසේ නම්, මේ සිදු වූයේ වෙනිසියුලාවේ තෙල් සම්පත ඇමරිකාව විසින් පැහැර ගැනීම ද? නැත. මෙහිදී සිදු වී ඇත්තේ, තෙල් සම්පත ඇමෙරිකාව, චීනය සහ රුසියාව බෙදා ගැනීමට එකඟ වීමයි. එක වෙඩිල්ලක් හෝ නොතබා හෙලිකොප්ටරයකට සුළු තුවාල සිදු වී රටක රාජ්ය නායකයෙකු පැහැර ගැනීමට හැකි වන්නේ එය සිනමා දර්ශනයක් නම් පමණි. ExxonMobil සමඟ කිසියම් එකඟතාවයකට එන්නට හැකි වුවහොත්, ඛනිජ තෙල් සඳහා තමන් කළ ආයෝජනය චීනයට අපතේ යන්නේ නැත.
අධිරාජ්යවාදී බලවතුන් ගෝලීය ඉතිහාසය තුළ බලය අත්හරින්නේ බොහෝ විට යුද්ධයක් හරහා බව සත්යයකි. 20 වැනි සියවස මුල ආරම්භ වූ ලෝක යුද්ධ දෙකම ඊට සාක්ෂියකි. දෙවන ලෝක යුද්ධයට පසුව එක්සත් රාජධානියෙන් ලෝක බලය ඇමරිකාවට මාරු වූයේ, ලෝක හුවමාරු භාණ්ඩය ‘ඩොලරය’ බවට පරිවර්තනය වීමෙනි.
වසර 2008 දී ඇමෙරිකාවේ සිදු වූ පද්ධතිගත මූල්ය අර්බුදයට පසුව ඩොලරය සතු මූල්ය විනය ඊට අහිමි විය. යානිස් වරුෆාකිස්ගේ අදහසට අනුව එම මොහොතට පසුව ලෝකයට විකල්ප මුදල් ලෙස ‘යුවාන්’ සහ ‘රූබලය’ ආදේශ විය. වර්තමානය වන විට දී ඛනිජ තෙල් ආනයනය සඳහා රටවල් කිහිපයක්ම යොදා ගත්තේ ඩොලරය නොවේ. මෙම තත්වය මූල්ය විශ්ලේෂකයන් හඳුන්වන්නේ, ගෝලීය මූල්ය වෙළඳාමෙන් ඩොලරය පාවීමට පටන්ගෙන ඇති බවයි.
‘හෙජමොනිය’ (ප්ලෙහනෝව්, ලෙනින්, ග්රාම්ස්චි, අල්තූෂර්) පිළිබඳ පශ්චාත්-ග්රාම්ස්චියානු අදහස යොදා ගතහොත්, අද ඇමරිකාව සිදු කරමින් සිටින්නේ අදහස් සහ ආයතන හරහා ලෝකය පාලනය කිරීම වෙනුවට විනෝදය කළමනාකරණය මගින් ලෝකය පාලනය කිරීමට මාරු වීමයි. මදුරෝ පැහැර ගැනීමේ ජවනිකාව ඇමරිකානු ජහමනයාට පෙනෙන්නේ, තමන්ගේ ආතල් කැඩූ සතුරෙකුගෙන් යළිත් විනෝදය පැහැර ගැනීමක් ලෙසිනි. මෙහි දේශපාලනික අදහස වන්නේ, අපගේ විනෝදය තර්ජනයට ලක් කළ පාදඩයෙකු සතු විනෝදය අප යළිත් ඔහුගෙන් පැහැරගත් බවයි. ‘පශ්චාත්-මාක්ස්වාදය’ පිළිබඳ X දේශපාලනයේ 90 දශකයේ අඩංගුව සුමිත් චාමින්ද විසින් පුබුදු ජාගොඩ සහ කුමාර් ගුණරත්නම් හරහා ‘බයිට් කඩල’ වලට මාරු කළ පසු ඊට අලුත් නිර්වචනයක් අවශ්ය විය. වසර 20කට පසුව නව පරම්පරාවේ X දේශපාලකයෙකු වන රමේෂ් ‘පශ්චාත්-මාක්ස්වාදයට’ නව නිර්වචනයක් සපයා ඇත. ඔහුට අනුව, පශ්චාත්-මාක්ස්වාදය= ලැකාන්ට පසුව මාක්ස්වාදය. (Post-Marxism- Marxism after Lacan- Not Lacanian Left) ලැකාන්ට පසු මාක්ස්වාදය යනු, අතිරික්ත-විනෝදය දේශපාලන සාධකයක් ලෙස සැලකීමයි. අපගේ පක්ෂයේ සංකල්පය අප අපගේ පන්ති සතුරන් වන සුමිත් චාමින්දගෙන් සහ රමිදු පෙරේරාගෙන් නිදහස් කොට ඇත. දේශපාලනයේ දී විනෝදය ක්රියාත්මක වන ආකාරය පිළිබඳව න්යායික පරිචයක් ඔවුන්ට නැත.
අපි දැන් චීනය මීළඟ ලෝක බලවතා වීමට උත්සාහ කරන ආකෘතිය එනම්, අදහස් සහ හිස්තැන් (Ideas and Gaps) හරහා බලය ලබා ගැනීම විමසා බලමු. එය, යුද්ධයකින් තොරව බලය ඩැහැ ගන්නා කොන්ෆියුසියානු ක්රමය යි.
ඒ සඳහා, ඔවුන් යෙදවීමට නියමිත ව්යාපෘතිය ‘නව-කොන්ෆිසියානුවාදය’ නමින් හැඳින්විය හැකිය. එය, මාඕවාදය සහ කොන්ෆියුසියස් දර්ශනය සමතික්රමණය කොට තනා ගත්තකි. මාඕවාදයෙන් ‘දයලෙක්තිකය’ පිළිබඳ අදහසත්, කොන්ෆියුසියස්වාදයෙන් ‘ඓන්ද්රීය සමාජය’ යන අදහසත් මූලිකව අවශෝෂණය කරගෙන ඇත. මෙම නව සන්දර්භයට අනුව, චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ දර්ශනය සකස් වී ඇත. ඊට අනුව, ඔවුන් සතුරාව විනාශ කරන්නේ සතුරා තුළම මිස (Antagonism in Real) සතුරාගේ යථාර්ථය (Antagonism) තුළ නොවේ. මින් අදහස් වන්නේ, චීනය යුද්ධයකට යෑමට නියමිත නැති අතර ඇමරිකාවේ යුධ වියදම් වැඩි කිරීම පමණක් සිදු කරයි. එමගින්, ඩොලරයේ අගය කඩා වැටීමට නියමිතය. වෙනිසියුලාව බාර ගන්නවා යනු, ණය වී අනුන් නඩත්තු කිරීමකි. යුක්රේනයේ දී සිදු වූයේ ද එයයි. මෙය, ආයුධ කර්මාන්තයට ලාභ වූවත් පරිභෝජනයේ දී ඩොලර් නාස්ති කර ගැනීමකි.
අනෙක් අතට, බටහිරට විකල්ප චින්තනය වී ඇත්තේ ඊලෝන් මස්ක් දර්ශනය යි. ඊට අනුව, බටහිර ශිෂ්ටාචාරය විනාශ කරන මිලේච්ඡයන් යුරෝ-ඇමරිකාව බහුසංස්කෘතිකත්වය මගින් වටකර ඇත. එම නිසා, බටහිර උසස් ජාතීන් කළ යුත්තේ බුදුදහම වැනි නරුමවාදයන් වැළඳ ගැනීම නොව ඔක්සිජන් අඩු ප්රතිශතයක් සහිත වුවත් වෙනත් ග්රහලෝකයක් සොයා ගැනීමයි. එහිදී, මුදල් නැති පුද්ගලික ලෝකයක් බටහිර මිනිසාට අවලෝකනය කළ හැකිය.
ඉහත තත්වයට අනුව, ‘නූතන ලෝක ධනවාදය’ යනු දේශපාලන-ආර්ථිකය සමතික්රමණය කළ දෘෂ්ටිවාදී පද්ධතියකි. ඇමෙරිකාව අනෙකාගෙන් විනෝදය පැහැර ගන්නා අතර චීනය සහ රුසියාව අනෙකාගේ විනෝදය තර්ජනයට ලක් කරයි. දුක් විඳින බිලියන ගණනක ජනයාට මේ නව-කොන්ෆියුසියානු දර්ශනය තුළත් මස්ක් දර්ශනය තුළත් විකල්පයක් නැත. මෙම තත්වය වටහා ගැනීමට ලැකාන් මගින් සවි බල ගැන්වෙන මාක්සියානු මැෂිමක් අවශ්යය. එය, ලැක්ලෝ සහ ජිජැක් සමතික්රමණය කළ දකුණු ගෝලයේ නව-මාක්ස්වාදය යි.
