Online Now, colombo, Rajagiriya (2026)

14/08/2026

ගෘහණියෝ කියන්නේ තමන්ගේ ආසාවල් ගොඩක් හිත යටින් හංගගෙන ඉන්න අමුතුම කොට්ඨාසයක්. පවුලේ බර කරට ගත්තු මහත්තයාට තවත් බරක් වෙන්න අකමැති නිසා, ගොඩක් බිරින්දෑවරු අලුත් ඇඳුමක්වත් ඉල්ලන්නේ නෑ. Social media වල කාන්තා ඇඳුම් (Women's fashion) තියෙන Pages දකිද්දී, ඒ ලස්සන ඇඳුම්වලට 'Heart' react එකක් දාලා, Price එක දැක්කම "දැන්ම ඕනේ නෑ, ඊළඟ මාසේ බලමු" කියලා හිත හදාගෙන නිකම්ම Scroll කරලා යන එක තමයි එයාලගේ පුරුද්ද. මේ කතාව, තමන්ගේ බිරිඳගේ ඒ හැංගුණු ආසාවක් වෙනුවෙන් තමන්ගේ Comfort එක කැප කරපු ආදරණීය මහත්තයෙක් ගැනයි.

අමිලයි හසිනියි (මනඃකල්පිත නම්) කියන්නේ අලුත බැඳලා ජීවිතේ ගොඩනඟාගන්න උත්සාහ කරන යුවළක්. හසිනි හැමදාම රෑට ෆේස්බුක් යද්දී එක Online clothing page එකක තිබුණු හරිම Classy විදිහේ ලස්සන ගවුමකට ගොඩක් ආසා කළා. ඇය ඒක Shopping cart එකටත් දාගත්තා. හැබැයි මාසේ අන්තිම ගෙවන්න තියෙන බිල් ටික මතක් වෙලා, ඇය සුසුමක් හෙළලා App එක Close කළා.

ඇය නිදාගත්තට පස්සේ අමිල ඇයගේ ෆෝන් එක අරන් බැලුවා. Cart එකේ තිබුණු ඒ ඇඳුම අමිල දැක්කා. අමිලට ලොකු පඩියක් තිබුණේ නෑ. ඒත් එයා තීරණයක් ගත්තා.

පහුවදා ඉඳන් අමිල Office යද්දී හදිස්සියට PickMe එකක් දාගෙන යන එක සම්පූර්ණයෙන්ම නැවැත්තුවා. ඒ වෙනුවට පාන්දරින්ම නැගිටලා බස් දෙකක එල්ලිලා, තෙරපිලා වැඩට ගියා. උදේටයි දවල්ටයි කඩෙන් කන එක නවත්තලා, "මට Office එකේ යාළුවෙක් කෑම ගේනවා" කියලා බොරුවක් කියලා ගෙදරින්ම බත් එකක් බැඳන් ගියා. ඒ විදිහට මාසයක් තිස්සේ තමන්ගේ මහන්සියෙන් සතෙන් සතේ එකතු කරලා, අමිල අර ඇඳුම Online Order කළා.

දවසක් හවස ගෙදරට Courier Parcel එකක් ආවා. හසිනි පුදුම වෙලා ඒක කඩලා බලද්දී, එයා අර ආසා කරපු ලස්සනම ඇඳුම ඒක ඇතුළේ තිබුණා.

අමිල හිනාවෙවී ළඟට එද්දී, හසිනි ඒ ඇඳුම පපුවට තුරුළු කරගෙන මහ හයියෙන් ඇඬුවා. ඇය ඇඬුවේ ඒ ඇඳුමේ ලස්සනටවත්, ඒකේ වටිනාකමටවත් නෙවෙයි; තමන් වචනයකින්වත් නොකියාපු දෙයක් තේරුම් අරන්, තමන් වෙනුවෙන් මාසයක් තිස්සේ මහන්සි වුණු ඒ පිරිමියාගේ මහා ආදරේටයි.

ආදරේ කියන්නේ ලොකු වචන නෙවෙයි. "Attention to details" එහෙමත් නැත්නම් සහකරුවාගේ පුංචි දේවල් ගැන පවා අවධානය දෙන එකයි. සල්ලි දීලා ලෝකේ ඕනෑම දෙයක් ගන්න පුළුවන් වුණත්, බිරිඳගේ හිත් කියවන්න පුළුවන් මේ වගේ සැමියෙක් ලැබෙන්න ඇත්තටම වාසනාව තියෙන්න ඕනේ.

ඔබේ මහත්තයත් ඔබ නොකියාපු දේවල් තේරුම් අරන් මේ වගේ පුංචි පුංචි දේවල් වලින් ඔයාව Surprise කරන කෙනෙක්ද? එයාට මේ පෝස්ට් එක පෙන්නලා කියන්න, "ඔයාගේ ආදරේට ගොඩක් ස්තූතියි" කියලා. ❤️👇

13/08/2026

අම්මලා රස්සාවල් කරන්නේ ගෙදරට වෙලා කම්මැලි කමටවත්, ෆැෂන් කරන්නවත් නෙවෙයි. මහත්තයාගේ පඩියෙන් විතරක් පවුලක් ඇදගෙන යන්න බැරි නිසා, ගෙවල් කුලී ගෙවන්න, දරුවන්ට හොඳ අනාගතයක් හදන්න එයාලා තමන්ගේ නිදහස කැප කරලා Office යනවා. හැබැයි ඒ කැපවීම පිටිපස්සේ තියෙන ලොකුම වේදනාව දන්නේ, ලෙඩ වුණු තමන්ගේ දරුවෙක්ව වෙන කෙනෙක් ළඟ දාලා වැඩට එන්න වෙන අම්මා කෙනෙක් විතරයි.

හෂිනි (මනඃකල්පිත නමකි) කියන්නේ Private Company එකක වැඩ කරන අම්මා කෙනෙක්. එයාගේ අවුරුදු දෙකේ චූටි පුතාට උදේ ඉඳන් ටිකක් උණ ගතියක් තිබුණා. ඊයේ රෑ පුරාමත් දරුවා නිදාගත්තේ නෑ. උදේ වැඩට යන්න ලෑස්ති වෙද්දී, දරුවා අම්මාගේ ඇඟේ දැවටි දැවටි "අම්මි යන්න එපා... මාත් එක්ක ඉන්නකෝ..." කියලා අඬද්දී හෂිනිගේ පපුව පිච්චිලා ගියා.

හැබැයි හෂිනිට අද නිවාඩු දාන්න විදිහක් නෑ. මේ මාසේ එයාගේ නිවාඩු (Leaves) ඔක්කොම ඉවරයි. අද නිවාඩුවක් දැම්මොත් පඩිය (No-pay) කැපෙනවා. පඩිය කැපුණොත් මේ මාසේ ළමයාගේ කිරිපිටි ටිකයි, ගෙවල් කුලියයි ගෙවාගන්න විදිහක් නෑ. වෙන කරන්නම දෙයක් නැති කමට, හෂිනි අඬන දරුවාව Daycare එකට දීලා අඬාගෙනම ඔෆිස් එකට ආවා.

ඔෆිස් එකේ හැමෝම හිතන්නේ හෂිනි කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැතුව කොම්පියුටරේ දිහා බලාගෙන වැඩ කරනවා කියලා. හැබැයි දවල් වෙද්දී දරුවාගේ මතකය එයාට වද දෙන්න ගත්තා. "මගේ පැටියා මොනවා කරනවා ඇද්ද? කෑම කෑවද දන්නේ නෑ... උණ වැඩි වෙලාද?" හෂිනිට ඒ සිතුවිලි දරාගන්න බැරි වුණා. එයා ඉක්මනට Office Washroom එකට ගියා.

Washroom එකේ දොර වහගත්ත හෂිනි, ෆෝන් එකේ Wallpaper එකට දාලා තියෙන පුතාගේ ෆොටෝ එක දිහා බලාගෙන, කාටවත් සද්දේ ඇහෙයි කියන බයට කට අත් දෙකෙන්ම වහගෙන මහ හයියෙන් ඇඬුවා.

"මට සමාවෙන්න පැටියෝ... ඔයා ලෙඩ වෙලා ඉද්දිත් අම්මිට ඔයා ළඟ ඉන්න බැරි වුණානේ... අම්මි මේ දුක් විඳින්නේ ඔයා වෙනුවෙන් රත්තරං..." කියලා ඇය ෆෝන් එකේ තිරය ඉඹිමින් ඇඬුවා.

විනාඩි 10ක් විතර එහෙම අඬපු හෂිනි, ආයෙත් ඇස් දෙකේ කඳුළු පිහදාගෙන, මූණ සෝදගෙන, පුරුදු විදිහටම හිනා මුහුණක් මවාගෙන ඇවිත් තමන්ගේ Seat එකේ වාඩි වෙලා වැඩ පටන් ගත්තා.

මේක එක හෂිනි කෙනෙක්ගේ කතාවක් නෙවෙයි. ලංකාවේ Working Mothers ලා දහස් ගාණක් හැමදාම මේ වේදනාව නිහඬවම විඳිනවා. ෆයිල් ගොඩවල් අස්සේ, කම්පියුටර් ස්ක්‍රීන් එක දිහා බලන් ඔෆිස් එකේ හිනාවෙලා හිටියට, ඒ හිනාව පිටිපස්සේ දරුවා වෙනුවෙන් හෙළන කඳුළු ගංගාවක් තියෙනවා. ගෙදර බර කරට ගත්තු ඒ අම්මලා තමයි සැබෑම යකඩ ගැහැනු!

ඔයාගේ Office එකෙත් මේ වගේ හැමදේම දරාගෙන වැඩ කරන සුපිරි අම්මලා ඉන්නවද? එහෙම නැත්නම් ඔයත් මේ වගේ දුකක් විඳපු අම්මා කෙනෙක්ද? Comment එකකින් අපිට කියන්න. ඒ වගේ ආදරණීය අම්මලා වෙනුවෙන් මේක Share කරන්න. ❤️👇

12/08/2026

රුවෙක් උසස් අධ්‍යාපනය ලබනවා කියන්නේ, ඒ දෙමව්පියන්ගේ මුළු ජීවිත කාලෙම ඉතිරි කිරීම්, හීන සහ දහඩිය දියවෙලා යන ක්‍රියාවලියක්. අපේ රටේ මිනිස්සුන්ට "උපාධිය" (Degree) කියන්නේ නිකම්ම කඩදාසියක් නෙවෙයි; ඒක එයාලගේ ආත්ම අභිමානය, එයාලා සමාජයේ ඉහළට යයි කියලා තියෙන ලොකුම බලාපොරොත්තුවයි. හැබැයි, රටේ පවතින ආර්ථික අර්බුදය එක්ක, ඒ ලොකු හීන කොයිතරම් දුරට හැබෑ වෙනවාද? මේ කතාව, තමන්ගේ Degree එක පැත්තක තියලා, පවුල රැකගන්න නිහඬවම සටන් කරන උපාධිධාරී පුතෙක් ගැන කතාවක්.

කවීෂ (මනඃකල්පිත නමකි) කියන්නේ කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයෙන් තොරතුරු තාක්ෂණය (IT) පිළිබඳ ඉහළම උපාධියක් ගත්තු තරුණයෙක්. කවීෂගේ තාත්තා අවුරුදු ගාණක් කුලී වැඩ කරලා පුතාව කැම්පස් යැව්වා. එදා පුතා උපාධිය ගත්තු දවසේ තාත්තාගේ ඇස්වල තිබුණේ නිමක් නැති ආඩම්බරයක්.

"දැන් ඉතින් මගේ පුතා ලොකු ඔෆිස් එකක වැඩ කරයි, අපේ මේ දුප්පත් ජීවිතේ වෙනස් වෙයි..." තාත්තා හැමදාම හිතුවා.

හැබැයි යථාර්ථය කටුක වුණා. කවීෂ මාස ගාණක් Interview වලට ගියා. හැම තැනින්ම ලැබුණේ "No Vacancies" (ඇබෑර්තු නැත) කියන උත්තරය. මේ අතරේ රටේ ආර්ථිකය කඩා වැටුණා. තාත්තාට කුලී වැඩ නැති වුණා. ගෙදර හැමදාම බඩගින්න. තාත්තා අසනීප වුණා. බෙහෙත් ගන්නවත් සල්ලි තිබුණේ නෑ.

තමන්ගේ Degree එක දිහා බලාගෙන, අසනීප වුණු තාත්තා බඩගින්නේ ඉන්නවා දකින්න කවීෂට පුළුවන් කමක් තිබුණේ නෑ. එයා තීරණයක් ගත්තා. තමන්ගේ IT Degree එක පැත්තක තියලා, යාළුවෙක්ගෙන් පරණ බයික් එකක් ඉල්ලගෙන "Uber Eats" (ඩිලිවරි රයිඩර්) විදිහට වැඩ කරන්න පටන් ගත්තා.

කවීෂ තමන්ගේ උපාධිධාරී ඇඳුම් වෙනුවට, Uber Eats ෂර්ට් එක ඇඳගෙන, හෙල්මට් එක දාගෙන, දවස පුරාම කොළඹ අව්වේ වේලි වේලි, වැස්සේ තෙමි තෙමි මිනිස්සුන්ට කෑම බෙදුවා. එයාට ලැජ්ජාවක් තිබුණේ නෑ. එයාට ඕනේ වුණේ තමන්ගේ තාත්තාව බේරගන්න විතරයි.

දවසක් රෑ, කවීෂ ගෙදර ආවා. එයාට හම්බුණු කීයෙන් හරි එයා තාත්තාට වේලිච්ච රොටී කෑල්ලක් එක්ක පරිප්පු හොදි ටිකක් අරන් ආවා.

තාත්තා පුතා දිහා බැලුවා. පුතාගේ Uber Eats ෂර්ට් එක දිහා බලද්දී, ඒ පරණ හෙල්මට් එක දිහා බලද්දී තාත්තාගේ පපුව හෝස් ගාලා ගියා."පුතේ... ඔයා මේ තරම් ඉගෙනගෙන, අන්තිමට මේ වගේ වැඩක්ද කරන්නේ? මං කොයිතරම් හීන දැක්කාද ඔයා ලොකු ඔෆිස් එකක ඉන්නවා බලන්න..." තාත්තා කඳුළු හලමින් ඇහුවා.

කවීෂ තාත්තාගේ අතින් අල්ලගෙන, හිනාවෙලා මෙහෙම කිව්වා..."තාත්තේ, මේ ෂර්ට් එක මගේ Degree එකට වඩා වටිනවා. මොකද මේ ෂර්ට් එක නිසා තමයි අද ඔයාට මේ රොටී කෑල්ල කන්න ලැබුණේ. මං IT Degree එක ගත්තේ ඔෆිස් එකක වාඩි වෙලා ඉන්න විතරක් නෙවෙයි, මගේ පවුල රැකගන්නයි. මොන වැඩේ කළත්, මං කරන්නේ අවංක රස්සාවක්. ඔයා මං ගැන ලැජ්ජා වෙන්න එපා. මං කවදාහරි මගේ Degree එකෙන් ඉහළටම යනවා..."

අපේ රටේ කවීෂලා වැනි උපාධිධාරීන් දහස් ගාණක් අද ඩිලිවරි රයිඩර්ලා විදිහට, ත්‍රීවීල් රියදුරන් විදිහට වැඩ කරනවා. එයාලා එයාලගේ හීන මරාගෙන තමන්ගේ පවුල ජීවත් කරවන්න නිහඬවම කැපවෙනවා. එයාලව සමාජයෙන් කොන් කරන්න එපා. මොකද ඒ අය තමයි මධ්‍යම පාන්තික පවුල්වල සැබෑම ශක්තිය.

ඔබේ පවුලෙත් මෙහෙම තමන්ගේ ඉගෙනීම පැත්තක තියලා පවුල වෙනුවෙන් මහන්සි වෙන සහෝදරයෙක්, පුතෙක්, සැමියෙක් ඉන්නවාද? එහෙමනම් මේ පෝස්ට් එක Share කරලා එයාට කියන්න, "ඔයා තමයි අපේ වීරයා" කියලා. ❤️👇

25/07/2026

අපි සමාජයේ දකින "බිස්නස්කාරයෝ" හැමෝම කෝටිපතියෝ නෙවෙයි. සමහරු තමන්ගේ මුළු ජීවිතේම සල්ලි ටික එකතු කරලා, බැංකු ණය ගෙවලා පොඩි ව්‍යාපාරයක් පටන් ගන්නේ දරුවන්ගේ අනාගතේ ගොඩදාන්න තියෙන එකම බලාපොරොත්තුව නිසයි. මේ කතාව, තමන්ගේ ආත්ම අභිමානය පවා දරුවන් වෙනුවෙන් බිම තියපු එහෙම අහිංසක පියෙක් ගැනයි.

සිරිසේන මාමා (මනඃකල්පිත නමකි) පාර අයිනේ පොඩි ඉඩක හදාගත්තු පුංචි ගෙස්ට් හවුස් එකක් කරගෙන ගියා. ඒකේ ලොකු පහසුකම් තිබුණේ නෑ, තිබුණේ සාමාන්‍ය කාමර තුනක් විතරයි. සේවකයෝ තියාගන්න වත්කමක් නැති නිසා කාමර අතුගාන එකේ ඉඳන්, බෙඩ් ශීට් හෝදන එක, අමුත්තන්ව පිළිගන්න එක දක්වා හැමදේම කළේ සිරිසේන මාමා තනියම.

දවසක් හවස තරුණ ළමයි කණ්ඩායමක් එතනට ආවා නවාතැන් ගන්න. කාමරේට ගිය ගමන්ම ඒ අය සිරිසේන මාමාට බණින්න පටන් ගත්තා.

"මොන මඟුලක්ද ඕයි මේ? මේ කාමරවල AC නෑනේ. අඩු ගානේ හරියට පේන්ට් එකක්වත් ගාලා නෑ. සල්ලි ගන්නවා නම් හරියට පහසුකම් දෙන්න එපැයි. මෙහෙමද මිනිස්සූ බිස්නස් කරන්නේ?"

වයසක සිරිසේන මාමා කිසිම තරහක් ගත්තේ නෑ. එයා අත් දෙක එකතු කරලා ඒ අයට සමාව ගත්තා. "අනේ මට සමාවෙන්න මහත්තයා, මගේ ළඟ තියෙන්නේ මේ සාමාන්‍ය කාමර තුන විතරයි. ඔයාලට අපහසු නම් වෙන තැනකට යන්න මම බල කරන්නෑ..." කියලා හිනාවෙලා හිටියා.

මේ ඔක්කොම දිහා බලාගෙන හිටපු එතනට ආපු තවත් අමුත්තෙක් සිරිසේන මාමාගෙන් ඇහුවා, "මාමේ, ඔයා මේකේ අයිතිකාරයා වෙලත්, ඇයි අර ළමයි එහෙම බනිද්දි මුකුත් නොකියා හිටියේ?" කියලා.

සිරිසේන මාමා ඇස්වලට ආපු කඳුළු පිහදාන ගමන් මෙහෙම කිව්වා...
"මහත්තයා, මේක ලොකු බිස්නස් එකක් නෙවෙයි. මේ පොඩි කාමර තුනෙන් එන කීයෙන් හරි තමයි මගේ ලොකු දුව කැම්පස් එකේ ඉගෙන ගන්නේ. මම මේ බැනුම් අහන්නේ මගේ දුවගේ අනාගතේ වෙනුවෙන්. මම ඒ අය එක්ක රණ්ඩු වුණොත් මට ඒ කීයක් හරි නැති වෙනවා. මගේ ආත්ම ගරුත්වයට වඩා මට මගේ දරුවගේ හීන වටිනවා මහත්තයා..."

ඒ වචන ටික ඇහුණම අර මගියාගේ පපුව හිරිවැටිලා ගියා. තමන්ගේ දරුවන්ට හොඳ හෙටක් හදන්න, මේ වගේ පුංචි ව්‍යාපාර කරන අම්මලා තාත්තලා කොයිතරම් නම් අපහාස, නිග්‍රහ දරාගෙන ඉන්නවා ඇද්ද?

ඔබ ඊළඟ වතාවේ පුංචි හෝටලයකට, කඩයකට, හරි ගෙස්ට් හවුස් එකකට ගියාම ඒ අයගේ අඩුපාඩු වලට බණින්න කලින් දෙපාරක් හිතන්න. ඒ පුංචි බිස්නස් එක පිටිපස්සේ තියෙන්නේ පවුලක් ජීවත් කරවන්න, දරුවෙක්ට උගන්වන්න දහදිය හෙළන අහිංසක මනුස්සයෙක්ගේ මහන්සිය වෙන්න පුළුවන්.

ඔබත් මේ වගේ දේවල් දැකලා තියෙනවද? Comment එකකින් අපිට කියන්න. ඒ වගේ ආදරණීය තාත්තලා වෙනුවෙන් මේක Share කරන්න. ❤️👇

24/07/2026

අපි හැමෝම දකින්නේ රුපියල් පනහට, සීයයට තර්ක කරන ටැක්සි රියදුරන්ව විතරයි. හැබැයි ඒ සුක්කානම පිටිපස්සේ ඉන්නේ තමන්ගේ බඩගින්න නිවාගන්න තිබුණු සල්ලි ටිකත් දරුවන්ගේ අනාගතේ වෙනුවෙන් ඉතුරු කරන අහිංසක තාත්තා කෙනෙක් කියලා හුඟක් අයට අමතක වෙනවා. මේ කතාව, මහ රෑ පාරවල් ගානේ නිදි මරමින් තමන්ගේ හීන බොඳ කරගෙන දරුවන්ගේ හීන හැබෑ කරන එහෙම වීරයෙක් ගැනයි.

නිමල් (මනඃකල්පිත නමකි) කියන්නේ කොළඹ අවට හයර් දුවන කුලී රථ රියදුරෙක්. වෙලාව පාන්දර එකට විතර ඇති. මහ වැස්සක් ඇද හැලෙමින් තිබුණා. ඔෆිස් එකේ වැඩ ඉවර වෙලා ගෙදර යන්න වාහනයක් බුක් කරපු මගියෙක් නිමල්ගේ වාහනයට ගොඩ වුණා. වාහනේ ඇතුළේ ලයිට් එළියෙන් ඒ මගියා දැක්කා, නිමල් මහන්සියෙන් වගේ වතුර බෝතලයක් එක්ක ප්ලේන්ටි කෝප්පයක් බිබී, වේලිච්ච බනිස් ගෙඩියක් කනවා.

"මල්ලි, ඇයි මේ මහ රෑ බනිස් කන්නේ? කඩයක් තිබුණේ නැද්ද බත් එකක් කන්න?" මගියා අනුකම්පාවෙන් ඇහුවා.

නිමල් හිනා වෙලා, සුක්කානම අතට ගනිමින් මෙහෙම කිව්වා...
"කඩ නම් තිබුණා මහත්තයා... බත් එකක් කෑවොත් රුපියල් පන්සීයක් විතර යනවා. ඒ සල්ලි ටික ඉතුරු කළොත් මගේ දුවගේ කැම්පස් බෝඩිමට ගෙවන්න පුළුවන්. ඒකි ලබන මාසේ ඉඳන් කැම්පස් යනවා. මේ දවස්වල අමතර පන්ති වලටයි, පොත් වලටයි ගොඩක් වියදම්. මම එක වේලක් නොකෑවා කියලා මැරෙන්නේ නෑනෙ මහත්තයා. ඒත් මගේ දරුවා හොඳට ඉගෙනගෙන රස්සාවක් කළොත්, එයාට මේ වගේ දුක් විඳින්න වෙන්නේ නෑ..."

ඒ මගියාගේ පපුව හිරිවැටිලා ගියා. නිමල්ගේ ඇස්වල තිබුණේ මහන්සියට වඩා දුව ගැන තියෙන ආඩම්බරය. පාන්දර වෙනකල් පාරවල් ගානේ රස්තියාදු වෙලා, නින්දක් නැතුව, වෙලාවට කෑමක් නැතුව මේ මිනිස්සු ගෙවන්නේ මොන තරම් කටුක ජීවිතයක්ද?

අපේ රටේ කුලී රථ රියදුරන්ගෙන් වැඩි දෙනෙක් මේ වගේ Middle-class පවුල්වල තාත්තලා. එයාලා රෑ දවල් නැතුව වාහනේ එලවන්නේ තමන්ට සැප විඳින්න නෙවෙයි, ගෙදර ඉන්න දරුවන්ටයි බිරිඳටයි තුන්වේල කාලා ඇඳලා ඉන්න වාතාවරණයක් හදලා දෙන්නයි.

ඊළඟ දවසේ ඔයා ටැක්සි එකක, කැබ් එකක යනකොට ඒ රියදුරු මහත්තයා එක්ක රුපියල් දහයට විස්සට රණ්ඩු වෙන්න කලින් පොඩ්ඩක් හිතන්න. ඒ සුක්කානම අල්ලගෙන ඉන්නේ තමන්ගේ බඩගින්න අමතක කරලා, දරුවන්ගේ අනාගතේ වෙනුවෙන් දහඩිය හෙළන මහා ගල් පර්වතයක් වගේ තාත්තා කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන්.

ඔබත් මේ වගේ මහන්සි වෙන තාත්තා කෙනෙක්ගේ දරුවෙක්ද? එහෙමත් නැත්නම් පාරේ මේ වගේ තාත්තලා දැකලා තියෙනවද? Comment එකකින් අපිට කියන්න. ඒ වගේ ආදරණීය තාත්තලා වෙනුවෙන් මේක Share කරන්න. ❤️👇

24/07/2026

දරුවෝ රටක ගියාම, අම්මලාටයි තාත්තලාටයි ලෝකේ දිනුවා වගේ සතුටක් දැනෙනවා. හැබැයි ඒ සතුට පිටුපස්සේ හැංගිලා තියෙන තනිකම දන්නේ ඒ අම්මලා විතරයි. ෆේස්බුක් එකේ 'Foreign Life' පෝස්ට් දකින ලෝකෙක, මේ කතාව පුතාට කතා කරන්න පුංචි ස්මාර්ට් ෆෝන් එකක් පාවිච්චි කරන්න අමාරුවෙන් ඉගෙන ගත්ත අම්මා කෙනෙක්ගේ හද කම්පා කරවන කතාවක්.

සුමනා අම්මාගේ (මනඃකල්පිත නමකි) එකම පුතා රජින්ද උසස් අධ්‍යාපනයට සහ රැකියාවකට විදෙස්ගත වුණා. ගෙදර ඉතුරු වුණේ සුමනා අම්මයි, තාත්තයි විතරයි. පුතා රට ගියාට පස්සේ අම්මාට හැම තත්පරේකම පුතාව මතක් වුණා. පරණ බට්න් ෆෝන් එකෙන් වොයිස් කෝල් එකක් ගත්තත්, අම්මාට ඕන වුණේ පුතාගේ මූණ දකින්න.

පුතා ගෙინ ගිය අලුත අම්මාට ස්මාර්ට් ෆෝන් එකක් අරන් දුන්නේ WhatsApp එකෙන් වීඩියෝ කෝල් ගන්න. අම්මා වයසයි, අකුරුත් හරියට බැහැ. ඒත් පුතාගේ මූණ දකින්න තියෙන ලෝභකමට අම්මා දවස් ගාණක් මහන්සි වෙලා, ඇඟිලි වෙව්ල වෙව්ල WhatsApp එකෙන් කෝල් කරන්න ඉගෙන ගත්තා.

හැමදාම හවසට අම්මා ෆෝන් එක අතට ගන්නවා.
ස්ක්‍රීන් එකට ඇස් දෙක කංචුක කරලා, "ރජින්ද පුතා..." කියලා කෝල් එකක් ගන්නවා.

හැබැයි පුතාට තියෙන්නේ වෙනම රටක කාර්යබහුල ජීවිතයක්.
"අම්මේ මම දැන් ඔෆිස් එකේ, මට වැඩ ගොඩයි, මම පස්සේ කතා කරන්නම්..."
සාමාන්‍යයෙන් පුතාගේ උත්තරේ ඒකමයි. සමහර දවස්වල දවසම කෝල් කළත් "Ring වෙනවා, කවුරුත් ආන්සර් කරන්නේ නෑ" (No Answer).

අම්මා පුතාට කරදර කරන්න කැමති නැහැ. පුතා Busy කියල දන්න නිසා ඇය ආයෙත් කෝල් කරන්නේ නෑ. හැබැයි අම්මාගේ ෆෝන් එකේ 'Call History' එක දිහා බැලුවොත් පෙනේවි, දවසකට කෝල් දහයක් විතර එකම නම් අංකයකට ගිහින් තියෙන හැටි. ඒ හැම එකක්ම අම්මාගේ නොපිළිතුරු ඇමතුම් (Missed/Unanswered Calls).

දවසක් රජින්ද ලංකාවට ආවා නිවාඩුවකට. අම්මාගේ ෆෝන් එක අහම්බෙන් අතට ගත්ත රජින්ද, WhatsApp Call History එක බැලුවා. එදා පුතාට දැණුනු වේදනාව වචන වලින් කියන්න බැහැ. අම්මා හැමදාම එයාට කෝල් කරන්න උත්සාහ කරලා තියෙනවා. එයා Busy කිව්ව නිසා අම්මා තනියම ඒ ෆෝන් එක දිහා බලාගෙන ඉඳලා තියෙනවා.

රජින්ද අම්මා ළඟට ගිහින්, අම්මාව තදින් බදාගෙන අඬන්න පටන් ගත්තා.
"අම්මේ... මට සමාවෙන්න. මම මගේ වැඩත් එක්ක ඔයාව අමතක කළා..."

අම්මා පුතාගේ ඔළුව අතගාලා හිනාවෙලා කිව්වා...
"පිස්සු පුතේ, ඔයා හොඳින් ඉන්නවා නම් මට ඇති. මට කෝල් එකක් ගන්න බැරි වුණාට කමක් නෑ, ඔයා Online ඉන්නවා දැක්කම මගේ පපුවට මාර සනීපයක් දැනෙනවා..."

අපේ රටේ අම්මලාට ඕනේ සල්ලිවත්, දේපළවත් නෙවෙයි. එයාලට ඕනේ අපේ කාර්යබහුල ජීවිතවලින් විනාඩි පහක්, "අම්මේ, හොඳින් ඉන්නවද?" කියලා අහන උණුසුම් වචනයක් විතරයි. පුතා, දුව කොච්චර කාර්යබහුල වුණත්, අම්මාට දවසට එක කෝල් එකක් දෙන්න අමතක කරන්න එපා. මොකද එයාලා ජීවත් වෙන්නේ ඒ පුංචි බලාපොරොත්තුව උඩයි.

ඔබත් රට ඉඳන් අම්මාට කෝල් කරන්න අමතක කරන කෙනෙක්ද? නැත්නම් මේ වගේ අම්මා කෙනෙක් ළඟ ඉන්න කෙනෙක්ද? මේ පෝස්ට් එක Share කරලා අදම අම්මාට කෝල් එකක් දෙන්න. ❤️👇

23/07/2026

අම්මාගේ ආදරේ ගැන මුළු ලෝකෙම කතා කරද්දී, තාත්තාගේ ආදරේ ගොඩක් වෙලාවට හැංගිලා යන්නේ ඒ ආදරේට ශබ්දයක් නැති නිසයි. Middle-class පවුල්වල තාත්තලා කියන්නේ තමන්ගේ හීන, තමන්ගේ ආසාවන් ඔක්කොම හිත යටම වළලලා, දරුවන්ගේ හීන පාට කරන්න දවස ගානේ මැරි මැරි ඉපදෙන වීරයෝ ජාතියක්. මේ කතාව, තමන්ගේ කකුල් දෙකේ වේදනාවට වඩා දුවගේ මූණේ හිනාව වටිනවා කියලා හිතපු එහෙම අප්‍රකට වීරයෙක්ගේ කතාවක්.

ජයන්ත (මනඃකල්පිත නමකි) කියන්නේ දවසේ පඩියට වැඩ කරන සාමාන්‍ය පියෙක්. ජනවාරි මාසේ ඉස්කෝල පටන් ගන්න කාලේ ළං වුණා. දුවගේ ඉස්කෝලේ සපත්තු දෙක ගෙවිලා, යටි පතුල හිල් වෙලා තිබුණේ.

"තාත්තේ, සපත්තු දෙකට වතුර එනවා... අලුත් එකක් ඕනේ..." දුව අහිංසක විදිහට කියද්දී, ජයන්තගේ පපුව හෝස් ගාලා ගියා.

එදා පඩි දවස. ජයන්ත අතට ලැබුණු කීයක් හරි අරගෙන ටවුමට ගියා. එයාගේ කකුලේ තිබුණු සෙරෙප්පු දෙකත් හොඳටම ගෙවිලා, පටිය කැඩිලා තිබුණේ. අලුත් සෙරෙප්පු දෙකක් ගන්න සල්ලි නැති නිසා ජයන්ත ඒක යකඩ කම්බි කෑල්ලකින් ගැටගහගෙනයි හිටියේ. කඩේට ගිය ජයන්ත දෙපාරක් හිතුවේ නෑ, තමන්ට අලුත් සෙරෙප්පු දෙකක් ගන්න තිබුණු සල්ලි ටිකත් එකතු කරලා දුවට ලස්සන, අලුත්ම අලුත් සුදු සපත්තු දෙකක් ගත්තා.

ගෙදර එන අතරමඟදී මහ වැස්සක් කඩාගෙන වැටුණා. කුඩයක්වත් නොතිබුණු ජයන්ත හොඳටම තෙමුණා. පාරේ මඩ වතුර පිරිලා. තමන්ගේ කම්බි ගහපු සෙරෙප්පු දෙකෙන් මඩේ යන්න අමාරු නිසා ජයන්ත ඒක ගලවලා එක අතකින් අල්ලගත්තා.

එයා අනිත් අතින් කළේ මොකක්ද දන්නවද? අර අලුත් සුදු සපත්තු දෙක තියෙන පෙට්ටිය පොලිතින් බෑග් එකක දාලා, ඒකට වැහි බිංදුවක්වත් වැටෙන්න නොදී තමන්ගේ පපුවට තද කරලා තුරුළු කරගත්තා. ගල් බොරළු ඇනි ඇනී, මඩේ පාවහන් නැතුව ආපු ජයන්ත ගෙදරට එද්දී හොඳටම තෙමිලා, කකුල් තුවාල වෙලා.

ඒත් දුව දුවගෙන ඇවිත්, "කෝ තාත්තේ මගේ සපත්තු දෙක?" කියලා අහද්දී, ජයන්ත තමන්ගේ මඩ වුණු කකුල් දෙක පස්සට කරලා හංගගෙන, කිසිම තෙතක් නැති අර අලුත් සුදු සපත්තු දෙක දුවගේ අතට දුන්නේ මුළු ලෝකෙම දිනපු රජෙක් වගේ හිනාවෙලා. දුව ඒ සපත්තු දෙක බදාගෙන සතුටු වෙද්දී, ජයන්තගේ ඇස්වලට ආපු කඳුළු වැහි වතුරටම හේදිලා ගියා.

තාත්තාගේ ආදරේ මහ පුදුමයි. තමන්ට අඳින්න, පලඳින්න නැති වුණත් දරුවෝ ලස්සනට ඉන්නවා දකින්නයි ඒ අයට ඕනේ. ඔයා අද දාගෙන ඉන්න ලස්සන සපත්තු දෙක පිටිපස්සේ, ගෙවිලා ගියපු සෙරෙප්පු දෙකකින් ජීවිතේ ගැටගහපු තාත්තා කෙනෙක්ගේ නිහඬ කඳුළු තියෙන්න පුළුවන්. ඒක කවදාවත් අමතක කරන්න එපා.

ඔබේ තාත්තාත් ඔබ වෙනුවෙන් මේ වගේ නිහඬ පරිත්‍යාග කරලා තියෙනවද? Comment එකකින් අපිට කියන්න. ඒ වගේ ආදරණීය තාත්තලා වෙනුවෙන් මේක Share කරන්න. ❤️👇

22/07/2026

කැම්පස් Graduation එක කියන්නේ ඕනෑම අම්මා කෙනෙක්ගේ, තාත්තා කෙනෙක්ගේ ලොකුම හීනයක්. තමන්ගේ ලේ දහඩිය කඳුළු කරලා, වේල් තුනෙන් එකක් නොකා හරි දරුවන්ට උගන්වන්නේ ඒ දවස දකින්න. හැබැයි මැද පන්තියේ (Middle class) අපේ රටේ හුඟක් අම්මලාට ඒ සතුට ළඟින්ම ඉඳන් සමරන්න වාසනාව ලැබෙන්නේ නෑ. මේ කතාව, තමන්ගේ දුවගේ වටිනාම දවසේ, කොළඹ යන්න බස් ගාස්තු නැතුව ගමේ තනිවුණු අහිංසක අම්මා කෙනෙක් ගැනයි.

විමලා අක්කා (මනඃකල්පිත නමකි) ගමේ කුලී වැඩ කරලා දුවව කැම්පස් යැව්වා. දුව උපාධිය (Degree) ගන්න දවස ආවා. BMICH එකේ තමයි උත්සවය.

"අම්මේ, ඔයා එන්න ඕනේ නෑ. මං යාළුවෙක් එක්ක යන්නම්. ඔයාට කොළඹ යන්න සාරියක් ගන්න, බස් ගාස්තුවලට, කෑම බීමවලට සෑහෙන්න සල්ලි යයි. ඒ සල්ලි ටික ඔයා තියාගන්න..." දුව එහෙම කිව්වේ අම්මාට බරක් වෙන්න බැරි නිසා. හැබැයි ඒ වචන ටික විමලා අක්කාගේ පපුව පසාරු කරගෙන ගියා. තමන්ගේ පණ වගේ දුව Stage එකට නගින හැටි දකින්න කෝච්චර ආසාවක් තිබුණාද?

Graduation දවසේ උදේ, දුව එයාගේ යාළුවාගේ ෆෝන් එකෙන් අම්මාට WhatsApp Video Call එකක් ගත්තා.

විමලා අක්කා තමන්ගේ කුස්සියේ ලිප ළඟ වාඩි වෙලා, එයාගේ පරණ, තිරය (Screen) පැළුණු ෆෝන් එක එළියට ගත්තා. ඒ ෆෝන් එකේ කෑලි හැලෙන්න ඔන්න මෙන්න... සෙලෝටේප් කෑලිවලින් තමයි ඒක බේරගෙන තිබුණේ. දුව Stage එකට නගිද්දී යාළුවා ෆෝන් එක එල්ල කළා.

ෆෝන් එකේ සෙලෝටේප් ගහපු, පැළුණු තිරය මැද්දෙන් දුව කළු ගවුම ඇඳගෙන, තොප්පිය දාගෙන Stage එකට නගිනවා අම්මා දැක්කා. දුවගේ මූණ හරියට පේන්නේ නෑ. ඒත් අම්මාට දැනුණා එයාගේ දුව දිනලා කියලා.

"මගේ දුවේ... මගේ රත්තරං දුවේ..."

විමලා අක්කාට කතා කරගන්න බැරි වුණා. එයා කුස්සියට වෙලා මහ හයියෙන් ඇඬුවා. ඒ කඳුළු ෆෝන් එකේ සෙලෝටේප් ගහපු තිරය මතට වැටුණා. කොළඹ යන්න වත්කමක් නැති වුණත්, සෙලෝටේප් ගහපු ඒ පරණ ෆෝන් එකෙන් එදා ඒ අම්මා දුටුවේ ලෝකයේ වටිනාම දර්ශනයයි.

අපේ ජීවිතවල දරුවෝ ඉහළට යද්දී අපි එයාලට සාද පවත්වනවා, ෆොටෝ ෆේස්බුක් දානවා. හැබැයි ඒ ජයග්‍රහණය පිටිපස්සේ අලුත් ඇඳුමක් නැති, හොඳ සපත්තු දෙකක් නැති, කොළඹ යන්න බස් ගාස්තු නැති අම්මලා තාත්තලාගේ කඳුළු දහස් ගාණක් හැංගිලා තියෙනවා. දෙමව්පියන්ගේ සාර්ථකත්වය එයාලගේ ඇඳුම් නෙවෙයි, එයාලගේ දරුවෝ අද ඉන්න තැනයි.

ඔබේ ජීවිතෙත් අම්මා තාත්තා මෙහෙම නිහඬවම කරපු පරිත්‍යාගයක් තියෙනවා නම්, Comment එකකින් අපිට කියන්න. ඒ වගේ අම්මලා තාත්තලා ලැබෙන්න ඇත්තටම වාසනාවන්තයි. ❤️👇

22/07/2026

කුස්සිය ඇතුළේ සිද්ධ වෙන ලොකුම පරිත්‍යාගය එළියට පේන්නේ නෑ. ඒ පරිත්‍යාගය සිද්ධ වෙන්නේ කෑම මේසේදී, හැමෝටම පස්සේ අම්මා කෑම බෙදාගන්න මොහොතෙදියි. රටේ තියෙන ආර්ථික ප්‍රශ්නත් එක්ක, දවසෙන් දවස බඩු මිල වැඩි වෙද්දී, වේල් තුන පිරිමහගන්න අපේ අම්මලා විඳින දුක වචන වලින් කියන්න බෑ. තමන් නොකා හරි දරුවන්ගේ බඩ පුරවන්න හදන අම්මා කෙනෙක්ගේ නිහඬ ආදරය ගැනයි මේ කතාව.

මේක දවසක්දා රෑ කෑම වේලකදී සිද්ධ වුණු ඇත්තම කතාවක්. පවුලේ හැමෝම කෑම කන්න මේසෙට වාඩි වුණා. එදා රෑට උයලා තිබුණේ පරිප්පු හොදියි, පොල් සම්බෝලයි, මැල්ලුමකුයි, තව මාළු ඇඹුල් තියල් එකකුයි. හැබැයි ඒ මාළු ඇඹුල් තියල් එකේ තිබුණේ මාළු කෑලි හතරක් විතරයි. පවුලේ හතර දෙනෙක් හිටියා.

අම්මා බත් බෙදන්න ගත්තා. තාත්තාගේ පිඟානට ලොකුම මාළු කෑල්ල බෙදුවා. ඊළඟට ලොකු පුතාටයි, චූටි දුවටයි ඉතුරු මාළු කෑලි තුනෙන් දෙකක් බෙදුවා. දැන් චට්ටියේ ඉතුරු වෙලා තියෙන්නේ එකම එක පුංචි මාළු කෑල්ලක් විතරයි. ඒකත් කුඩු වුණු කෑල්ලක්.

"අම්මේ, ඔයාට කෝ මාළු?" චූටි දුව අම්මාගේ හිස් පිඟාන දිහා බලලා ඇහුවා.

අම්මා හිනාවෙලා, හරිම සැහැල්ලුවෙන් කිව්වා..."අපෝ මට අද හොඳටම බඩ පිරිලා තියෙන්නේ. මං දවල්ට ටිකක් වැඩියෙන් කෑවා. මට මාළු කන්න හිතෙන්නේ නෑ, මං මේ හොදි ටිකක් දාගෙන කන්නම්. ඔයාලා ඔක්කොම කන්නකෝ..."

තාත්තාත් මුකුත් නොකියා කෑම කෑවා. දරුවෝ දෙන්නාත් අම්මා කියපු බොරුව ඇත්ත කියලා හිතලා ආසාවෙන් කෑම කෑවා. අම්මා අන්තිමට හැලියේ ඉතුරු වුණු පරිප්පු හොදියි, මාළු හොදි ටිකයි බත් එක්ක අනලා, අර කුඩු වුණු මාළු කට්ටත් හප හපා කෑවා.

ඇත්තටම අම්මාට බඩ පිරිලා තිබුණේ නෑ. එයාටත් මාළු කෑල්ලක් කන්න ආසාවක් තිබුණා. හැබැයි දරුවන්ටයි, මහත්තයාටයි කෑම මදි වෙයි කියන බයට ඇය තමන්ගේ බඩගින්න හංගගත්තා. "මට බඩගිනි නෑ" කියන ඒ වචන හතර පිටිපස්සේ තිබුණේ, වචන කෝටියකින්වත් විස්තර කරන්න බැරි තරම් ලොකු, අසීමිත මවු සෙනෙහසක්. Middle-class පවුල් රැකෙන්නේ මේ වගේ අම්මලාගේ නිහඬ පරිත්‍යාග වලින්.

ඔයාලගේ අම්මත් ඔයාලා වෙනුවෙන් මේ වගේ දේවල් කරලා තියෙනවද? Comment එකකින් ඒ ආදරණීය මතකය අපිට කියන්න. ❤️👇

22/07/2026

සහෝදරකම කියන්නේ ලේ වලටත් වඩා ගොඩක් ඝනකම බැඳීමක්. ගෙදරක තාත්තා කෙනෙක් නැති වුණාම, ඒ හිඩැස පුරවන්න අම්මා කෙනෙක් වගේම තාත්තා කෙනෙක් විදිහටත් ලොකු අයියලා විඳින දුක වචන වලින් කියන්න බෑ. තමන්ගේ හීන ඔක්කොම බොඳ කරගෙන, මල්ලිලා නංගිලාගේ අනාගතේ වෙනුවෙන් දියවෙලා යන අයියලා අපේ සමාජයේ කොච්චර නම් ඉන්නවද? මේ කතාවත් තමන්ගේ පණ වගේ හිටපු මල්ලි වෙනුවෙන් මුළු ජීවිතේම කැප කරපු, ඒත් අන්තිමට ඒ මල්ලිගෙන්ම හදවත පැළෙන උත්තරයක් අහන්න ලැබුණු අයියා කෙනෙක්ගේ කතාවක්.

නාමල් (මනඃකල්පිත නමකි) කියන්නේ තාත්තා නැති පවුලක ලොකු අයියා. මල්ලි කැම්පස් තේරුණු දවසේ වැඩියෙන්ම සතුටු වුණේ නාමල්. මල්ලිගේ අධ්‍යාපන වියදම් දරන්න අම්මාට විදිහක් නොතිබුණු නිසා, නාමල් තමන්ගේ ඉගෙනුම මඟනතර කරලා මේසන් වැඩට, කුලී වැඩට ගියා. තමන් අව්වේ වේලි වේලි, සිමෙන්ති කුඩු නාගෙන හොයපු හැම සතේම එයා මල්ලිට යැව්වා. තමන්ට අඳින්න හරිහමන් ඇඳුමක් නොතිබුණත්, මල්ලිට කැම්පස් යන්න අලුත් ඇඳුම් අරන් දුන්නා.

දවසක් නාමල් කුලී වැඩක් ඉවර වෙලා එන ගමන්, අම්මා මල්ලිට යවන්න දීපු කැවුම්, කොකිස් පාර්සලේකුත් අරගෙන මල්ලිව බලන්න කැම්පස් එක ළඟට ගියා. නාමල්ගේ ඇඟේ තිබුණේ පරණ වුණු, අව්වට පාට ගියපු ටීෂර්ට් එකකුයි දණහිස ගාවින් ඉරුණු කලිසමකුයි.

නාමල් කැම්පස් ගේට්ටුව ළඟට යද්දී, මල්ලි එයාගේ අලුත් යාළුවෝ සෙට් එකත් එක්ක හිනාවෙවී එළියට එනවා දැක්කා. යාළුවෝ ඔක්කොම ලොකු පවුල්වල, නවීන විලාසිතාවලට ඇඳපු අය. නාමල් ආදරෙන් ගිහින් මල්ලිගේ ඉස්සරහින් හිටගත්තා.

මල්ලි නාමල්ව දැකලා එකපාරටම ගැස්සුණා. එයාගේ මූණ වෙනස් වුණා.

"කවුද බං මේ?" මල්ලිගේ යාළුවෙක් නාමල් දිහා පුදුමෙන් වගේ බලලා ඇහුවා.

ඒ වෙලාවේ තමන්ගේ කුලී වැඩ කරන අයියාව මේ ලොකු යාළුවෝ ඉස්සරහා අඳුන්වලා දෙන්න මල්ලිට ලැජ්ජාවක් ඇතිවුණා.
"ආ.. මේ... අපේ වත්තේ වැඩ කරන කෙනෙක් බං. අම්මා කෑම ටිකක් එවලා ඒක දෙන්න ඇවිත් තියෙන්නේ..." මල්ලි බිම බලාගෙන එහෙම කිව්වා.

ඒ වචන ටික ඇහෙද්දී නාමල්ගේ පපුව හෝස් ගාලා පත්තු වුණා. තමන්ගේ ලේ මල්ලි වෙනුවෙන් මේසන් හැඳි ගාපු තමන්ගේ රළු වුණු අත් දෙක දිහා නාමල් එකපාරක් බැලුවා. ඒත් එයා කිසිම දෙයක් කියන්න ගියේ නෑ.

"ඔව් මහත්තයා, මම මේ කෑම ටික දීලා යන්න ආවේ..."
එහෙම කියපු නාමල්, කෑම පාර්සලේ මල්ලිගේ අතට දීලා අනිත් පැත්ත හැරිලා ඉක්මනින් එතනින් යන්න ගියා. එයාගේ ඇස් වලින් කඳුළු බේරිලා ඒ පරණ ටීෂර්ට් එකටම වැටිලා මැකිලා ගියා. තමන්ගේ මල්ලි සමාජයේ ඉහළට යද්දී, තමන්ව මල්ලිට ලැජ්ජාවක් වුණා නේද කියන වේදනාව නාමල්ගේ මුළු හදවතම කෑලි වලට ඉරුවා.

සමාජයේ තත්ත්වය, යාළුවෝ ඉස්සරහා තියෙන තැන කොච්චර ලොකු වුණත්, තමන්ව ඒ තැනට ගේන්න දාඩිය හෙළපු අම්මා, තාත්තා, සහෝදරයා කවදාවත් ලැජ්ජාවක් කරගන්න එපා. මොකද ඒ අයට ඔයා වෙනුවෙන් දුක් විඳින්න ලැජ්ජාවක් තිබුණේ නෑ.

මේ කතාව කියවද්දී ඔයාගේ ඇසටත් කඳුළක් ආවා නම්, ඔයා වෙනුවෙන් කැපවුණු ඒ සහෝදරකම වෙනුවෙන් මේක Share කරන්න. ❤️👇

Online Now

14/08/2026

13/08/2026

12/08/2026

25/07/2026

24/07/2026

24/07/2026

23/07/2026

22/07/2026

22/07/2026

22/07/2026

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request