ANiN con ZeTA

10/04/2025

Alledaags wordt pas bijzonder als het er niet meer is...

Ik heb het ervaren bij het leegruimen van mijn eigen ouderlijk huis. Kom ik nu bij mijn familie, zie ik overal spulletjes terug. Het maakt me blij omdat we zo allemaal een beetje 'nonna' in huis hebben. Mijn Italiaanse moeder was sinds de komst van haar kleinkinderen immers gepromoveerd tot liefhebbende oma (nonna in het Italiaans). Die kleinkinderen zijn allang volwassen, maar allemaal koesteren we, met een warm hart, de mooie herinneringen.

Het fotografisch vastleggen van de hoekjes in mijn ouderlijk huis dat uiteindelijk leeg moest, mondde uit in Rememberings. Hierbij fotografeer ik andermans thuis. De opdrachtgever krijgt steevast 'huiswerk'. Welke hoekjes van je ouderlijk huis koester je? Wat wil je dat ik vastleg? We kijken beiden immers met een ander oog.

Het huiswerk helpt ook bij het afscheid nemen. Je kunt immers niet alles bewaren. Maar wel vastleggen. En dan toch, als we vooraf samen een ronde maken door het huis en ik vragen stel, drijven nieuwe herinneringen boven. Overzichtsfoto's zijn leuk en moet je zeker zelf maken, maar volgens mij zitten herinneringen vaak juist in kleine, alledaagse dingen.

Zo viel mijn oog bij deze opdracht op een van de misschien wel meest alledaagse en vaakst gebruikte onderdelen van het huis. Stond niet op het lijstje. Toch maar gemaakt. Zoet...

De foto's, het fotoboek of de print aan de wand: waardevol voor jezelf, maar ook voor de (klein)kinderen. Als ik zelf, vijf jaar na dato, de foto's van mijn ouderlijk huis bekijk, ben ik weer even terug in de tijd. Het maakt me warm, dankbaar en blij...

24/02/2025

Wat ben ik trots om Oeteldonker te zijn! Telkens weer ben ik onder de indruk van de spitsvondige teksten over herkenbare, alledaagse dingen in het Oeteldonkse. Niks geen platte bende en ranzigheid, maar juist pareltjes vol subtiele humor. Mijn rood-wit-gele hart gaat er sneller van kloppen.

Het gevuul dat de Oeteldonkse liedjes oproepen is onbeschrijfelijk en wordt volgens mij alleen ervaren door wie ons Bourgondische carnaval kent. De tekstschrijvers verdienen wat mij betreft een erepodium: zij leggen de belangrijke basis, zo merkte ik ook afgelopen weekend in het Theater aan de Parade waar ik heb genoten van de zinderende opwèrmer Grand Gala du Kwek. Dirigent en arrangeur Ron Antens zette met de muzikanten van de Koninklijke Harmonie een strak en swingend hoogstandje neer. Muziek, solisten en presentatie waren van een indrukwekkend hoog niveau. Hulde!

Ik had nog zeker een extra pagina kunnen vullen met een verslag, maar helaas was er slechts beperkte ruimte in het Brabants Dagblad. Het lot van een tekstschrijver... Mijn laatste alinea is gesneuveld, maar wil ik hier toch nog even delen. Het was namelijk een veelgehoorde opmerking over de voor deze gelegenheid geschreven spitsvondige Oeteldonkse teksten op wereldbekende nummers. Die matchten zó goed dat menigeen ze graag zou willen terugzien. Bij deze de uitnodiging en alsnog het geschrapte staartje:

Terug naar het Gran Gala du Kwek. Een vaker gehoorde opmerking: ,,’T is gruwelijk zund dat die bekende nummers in een Oeteldonks jeske slechts eenmalig te horen zijn. Ze moeten behouden blijven! Ik zou ze gère mee blijven blère! Ze zijn té leuk!”

Zie ook https://bit.ly/GrandGalaDuKwek

#073

31/12/2024

Een mooiere start van het nieuwe jaar kan dit Oekraïense gezin zich niet wensen. Toch zeggen ze: "Het mooiste cadeau is het uitkomen van de vredeswens voor Oekraïne."

Met dit verhaal van mijn hand op de voorpagina van het stadskatern van het Brabants Dagblad, sluit ik mijn journalistieke jaar af.

Ik wens op mijn b***t de hele wereld vrede toe en een einde aan de toenemende polarisatie.


Zonder leesbril na te lezen op https://bit.ly/valreep-2024

24/12/2024

Leuk hoor, die beste wensen, maar wat bedoel je daar nou concreet mee? Voor mij is dat een inclusievere samenleving. Én een einde aan polarisatie. Met als het nieuwe goud.
Mijn artikel vandaag in het Brabants Dagblad geeft daarvan een voorbeeld. Misschien is het initiatief een druppel op een gloeiende plaat. Maar werkgevers kunnen hier een mooie rol in spelen. Ja, het vraagt wel wat van een bedrijf en de kandidaat, maar het draagt ook bij aan die inclusievere samenleving. Met als resultante een verschuiving van naar Hopelijk verspreidt dit initiatief zich als een dikke, vette olievlek over Brabant en ver daarbuiten!

Dat zijn toch best mooie beste wensen, toch?

Het hele artikel staat op https://bit.ly/bd_leerwerk

24/10/2024

Nog tien dagen en dan is het klaar, of toch niet? Tien dagen, zo lang duurt de (gratis) expo nog van mijn documentair fotoproject ‘Op Handen Gedragen’. Twee november is de laatste dag dat je de beelden live kunt zien in Den Bosch. Daarna…. dat is een cliffhanger ;-P

Zo’n project als dit starten, is spannend. Wordt het wat ik voor ogen heb? Zijn ze er nog ooggetuigen die het verhaal kunnen en willen vertellen? Willen ze wel meewerken, in tekst en in beeld? Ja, ja en ja dus. 😊

De kiem werd een jaar geleden geplant en groeide uit tot iets groots waar ik alleen maar van kon dromen. Dit is echt wel mijn ding: tekst, beeld en human interest. Maar ja, komt het ook over? Werkt het? Vindt men het wel interessant? Is het wel goed genoeg? Aldus de eeuwige criticus in mij. ‘Ik hang’… en ben blij en trots met de vele positieve reacties die ik hoor en lees.

Ik vind het ook bijzonder om te zien wat deze expo in gang heeft gezet bij de geportretteerden zelf. Ze gaan aan de slag en ontrafelen hun eigen geschiedenis, stuiten op nieuwe inzichten die uit de duisternis aan het licht komen.

Onverwachts leidt mijn project het ook tot een unieke vondst binnen onze eigen familie. Italianen die woonden en werkten in Nederland waren destijds namelijk uitgeroepen tot staatsvijand. We stonden versteld van de brief van mijn opa waarin hij gedetailleerd uiteenzette wat het gezin deed in de oorlog vóór Nederland en tegen de Duitsers. Nooit geweten... Een prachtige bijvangst die niet mocht ontbreken op de expo. Het zorgt voor 1 van de 12 geportretteerden. Em 1 van in totaal 50 foto's. Afijn. Ga maar kijken!

Wil je de verhalen weten, zien en/of beluisteren achter de voorwerpen die op handen worden gedragen, kom dan naar Den Bosch. Je kunt gewoon binnenlopen bij Huis73.nl (locatie oud Muzerije, Hinthamerstraat 74). Dit weekend is er bovendien heel veel meer te doen in de stad aangezien het dan 80 jaar geleden is dat we werden bevrijd.

Ciaodoe!

19/12/2023

Soms hoor en zie je dingen in je omgeving waarvan je denkt "Wow, dit is tof. Dit verdient een breder podium." Ik kon op dat moment nog niet weten dat ik daarbij op onverwachte diepere lagen zou stuiten. Die aansluiten bij de actualiteit...

De wow was er bij het zien van de acties van de Kiwanis 's-Hertogenbosch. En bij het horen over het werk dat PowerUp073 verricht. De voorbeelden van hoe jongeren de afgelopen jaren de genietmomenten hebben mogen invullen.

Maar dan vraag ik me af... is het (in deze vorm) genoeg om er de krant mee te halen? Is dit een verhaal dat raakt, dat gelezen wordt? Mmm, ik heb er mijn vraagtekens bij. Maar wat nou als we de jongeren zelf aan het woord laten?
Het levert me vraagtekens op vanuit de redactie van het Brabants Dagblad: zouden jongeren hun verhaal wel durven en willen vertellen. En ook nog op de foto willen? Ik besluit me vast te bijten.

Een interview met de wijze Mohammed volgt. Hij is pas 11. En met Zahra, een tough cookie met een zachte pit. Ze delen hun verhaal en beseffen nog niet half dat wat ze zeggen indruk maakt.

Met alle puzzelstukjes op tafel ontvouwen zich langzaam meerdere lagen die ik niet zag aankomen. Maar die zó passen in deze tijd van polarisatie. Een cadeautje...
Ik zie twee voormalig asielzoekers die hier hun leven opbouwen. Ik hoor wat ze zeggen. En voel met ze mee: wat ze als kind hebben meegemaakt, dat is nogal wat. En nu, nu houden ze zich staande in alle tumult rondom asielzoekers. Ik hoor, zie en voel veerkracht.

Ik zie twee mooie jongeren die de maatschappij met hun levenshouding absoluut wat brengen, ook nu al op zo'n jonge leeftijd. Met wijze woorden. En nederigheid. Wow...

Met ons project “Glansrijke dag voor een kansarm kind” maken we verschil door persoonlijke wensen te realiseren van kinderen en jongeren die opgroeien in uitdagende omstandigheden waarin gebrek aan geld, geborgenheid, liefde, structuur of iets anders aan de hand is. Deze kinderen en jongeren verdienen het om een dag zorgeloos te genieten. Doel is een boost te geven aan hun veerkracht. Dit jaar maakten we dat verschil voor 42 kinderen en jongeren i.s.m. Farent en PowerUp073 . Claudia Zanin van ANiN con ZeTA schreef voor Brabants Dagblad een indrukwekkend artikel dat het verhaal achter enkele jongeren in beeld brengt. Kiwanis ’s-Hertogenbosch maakte de Glansrijke Dagen financieel mogelijk en stak zelf de handjes uit de mouwen vanuit haar missie: “Serving the children of the world.”

Wil jij ook met ons verschil maken voor de generatie van de toekomst?
Neem dan contact met ons op via onze website: https://lnkd.in/egr7eTDe

Kiwanis Nederland

10/11/2023

Wat is meer out-of-your-comfort: nietsvermoedende onbekenden op straat aanschieten voor een interview óf gesprekken over de dood? Voor mij het eerste. Ik weet dat mijn angst irrationeel is, maar toch...

De combi, straatinterviews over de dood, was de opdracht voor de Uitvaartspecial van het Brabants Dagblad en Eindhovens Dagblad. De gesprekken zouden tof worden, dat weet ik uit ervaring. Ik heb er geen moeite mee om gelijk de diepte in te gaan. Maar toch... die drempel om iemand aan te schieten...
Zeven personen die ik nodig heb, staan voor een andere drempel. Doen of niet? Ik vind het stoer als ze ja zeggen.

Iedereen krijgt dezelfde drie vaststaande, indringende vragen. Het levert mooie gesprekken op met (h)eerlijke en inspirerende antwoorden over iets waarvan je 100% zeker weet dat het je ooit overkomt...

24/04/2023

Zó leuk om deze rubriek nu ook voor de stadsredactie van het Brabants Dagblad te mogen verzorgen! Bijzonder om een inkijkje te krijgen niet alleen in iemands huis, maar ook in iemands leven. Lees het op: https://bit.ly/pstlstr
Ken je een huis met een verhaal of heb je er zelf een? Laat het me weten! Geldt ook voor de aangrenzende dorpen overigens...

18/11/2022

De goedbedoelde overkill aan klassieke muziek in mijn jeugd heeft zijn sporen nagelaten. Helaas niet positief. Tenzij ik zoonlief hoor musiceren in het Euregio Jeugdorkest. Wonderlijk genoeg weten die 100 jonge mensen mij bij hun concerten te raken. Ik zit daar dan met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen.

Zaterdag treden ze op in de Schouwburg Concertzaal Tilburg, zondag in het ChasséTheater in Breda. Voor mij een mooi haakje om voor de editie Tilburg van het Brabants Dagblad in de wereld van drie tieners uit die regio te duiken. Ze delen hun passie voor klassieke muziek. Muziek waar menig leeftijdsgenootje zijn of haar neus voor optrekt, want het is "stoffig en saai".
Blijkbaar niet, zo lees je in mijn reportage op https://bit.ly/klassiek_niet_saai

Mijn tip voor dit weekend: ga ook eens kijken en laat je meevoeren. Je zult versteld staan....

25/10/2022

Wat een mooie uitvaartspecial van DPG Media! Het was een kluif werk, die 2x7 mini-interviews. Dit jaar zowel voor het Brabants Dagblad als het Eindhovens Dagblad. Maar ben wel blij het doodgewoon gedaan te hebben. Wonderlijk hoe bereidwillig wildvreemden zijn om mee te werken en niet afhaken als ze de pittige vragen van het format horen.

Stuk voor stuk mooie gesprekken die niet altijd even gemakkelijk in 120 woorden te vangen zijn. Van een knul van 17 tot een zuster van 101. De dood is voor hen geen taboe. Hopelijk zet het mensen aan het denken en laten ze zich inspireren om over dezelfde drie vragen na te denken. Want wat de dag van morgen, volgende week, volgend jaar biedt... dat weet niemand.

27/09/2022

Vorige week interviewde ik Sterre Van Wijlen. 17 was ze toen ze ziek werd. Haar TikTok filmpjes over haar tweede chemo maken indruk, niet alleen op haar volgers, maar ook op de jonge documentairemakers Stef van Dijk, Menno Schoone, Stephan Beute. Die volgen haar een jaar lang, ook op de kwetsbaarste momenten. Het levert een indrukwekkende docu op die morgen om 21h25 wordt uitgezonden op Net5.

Zelf beschrijft ze de docu treffend: ,,Het is anders dan de buitenwereld verwacht. Mijn moeder vond het heel kleurrijk. Met veel positiviteit.”

En zo is het, maar hij komt toch wel binnen. De docu geeft een indringend inkijkje in een wereld waar je eigenlijk ver van wilt blijven. Maar uiteindelijk kennen we allemaal wel iemand met die ziekte...

Knap gemaakt, op momenten heftig en dan weer licht. Van traan tot glimlach. Een aanrader!

Diezelfde avond interviewde ik o.a. ook de kinderchirurg van het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie. Niet alleen het feit dat hij en zijn collega's de moeite namen om bij de première op het grote doek te zijn, is bijzonder, maar ook wat hij vertelt over de grote gemene deler bij de vele jonge patiëntjes. Hij bevestigt wat Sterre me eerder op de avond toevertrouwt: "Ik ben nu een ander persoon. Ik wil niet terug naar de oude Sterre. Hoe zwaar de strijd ook was, ik ben er beter uit gekomen. En heb veel geleerd."

Ik zeg: van puber tot powervrouw! Haar jonge leven had geen grotere wending kunnen nemen. Diep respect hoe zij haar ziekte om weet te zetten in kracht en tal van acties om zo veel mogelijk geld op te halen voor onderzoek. Niet alleen op haar eigen kanalen, maar nu ook op landelijke tv.

Lees het volledige interview op https://bit.ly/sterre_tegen_de_klippen_op

en kijk woensdagavond 28/9 om 21.25 uur naar de indrukwekkende docu!

DEN BOSCH - Sterre van Wijlen is 17 als ze botkanker blijkt te hebben. Twee jaar later, na hele diepe dalen, is de Brakelse ‘schoon’. En schittert ze op de rode loper bij de première van de indrukwekkende documentaire over haar strijd. Net5 zendt de docu uit op 28 september om 21.25 uur.