01/09/2015
Keihard door de mand
Er is een mevrouw in Japan die een boek heeft geschreven over opruimen. Het boek is he-le-maal hot en menig vriendin van mij zweert bij de tips en tricks van deze voorvrouw van de opruim Yakuza. Ik heb dit boek uiteraard niet gelezen en ik ben dit ook helemaal niet van plan, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik af en toe best zou willen dat opruimen mijn tweede aard was, of mijn eerste zelfs. Ik luisterde daarom geïnteresseerd naar de lofzang van mijn bestie over dat boek en hoe dat hele opruimen a. in zijn werk ging, b. helemaal niet zo ingewikkeld was en c. bovendien zorgde voor een blijvende geluks-erlebnis. Vooral dat laatste sprak me aan, ik hou enorm van gelukkig zijn.
In grote lijnen ging het erom dat je niet begint met bijvoorbeeld een hele kast, maar dat je per onderwerp opruimt. Alle spullen uit dezelfde categorie, zoals kleding, pak je in één keer aan. Indelen in doelgroepen, daar heb ik het grootste deel van mijn marketing carrière aan besteed, dus geen onmogelijke opgave. Maar, en daar is ie al, dat komt er in de praktijk op neer dat je je halve garderobe, waar je jezelf jarenlang met de grootste zorg het rambam aan hebt geshopt, klakkeloos de deur uit zet. Eeuwig zonde leek me, maar mijn vriendin verzekerde me dat het hebben van een lege kast echt bevrijdend werkt. Ook vrijheid is zo’n dingetje waar ik heel blij van word.
Tijd voor actie dus, maar hoe nu verder? Dat bleek zo mogelijk nog eenvoudiger want het enige criterium dat ik toe hoefde te passen bij het sorteren was: een kledingstuk waar je blij van wordt, dat mag je houden. Bij mij werkte dat als volgt. Ik opende mijn kast, pakte dat onooglijke T-shirt dat ik 20 jaar geleden gewonnen had bij een bierdrinkwedstrijd hield het voor me en je zei tegen mezelf: ‘Word ik hier blij van?’ Ik was kansloos.
Wat ook niet mocht van deze Japanse opruimdominatrix was De Keukennla Zoals We Die Kennen, namelijk een bonte verzameling van allerhande keukengerei, pleisters en een grote variatie aan huishoudelijke accessoires die nergens anders tot hun recht komen. Elastiekjes voor in je haar bijvoorbeeld horen daar volgens háár niet thuis en mogen er onder geen enkel beding in voorkomen. Haarelastiekjes in de keukenla zijn het begin van het einde en leiden rechtstreeks naar de hel. Volkomen belachelijk natuurlijk, het is tenslotte je eigen keukenla en al bewaar je je volautomatische Tarzan erin, dat is toch zeker je eigen zaak. En ook dit zette me aan het denken. Wat zegt zo’n keukenla over je persoonlijkheid? Zou je keukenla een weerspiegeling van je karakter zijn? En val ik met mijn keukenla dan niet genadeloos door de mand als iemand die doet alsof ze een fantastisch leuk leven heeft maar dat wel leidt ten koste van, tsja, alles? Dat zou vreselijk zijn want ik ben dol op mijn eigen keukenla. Als ik iets kwijt ben ligt het met een aan 99,99% zekerheid grenzende waarschijnlijkheid in deze la.
Ik kon daarom niet anders dan de keiharde confrontatie met mezelf aangaan en mijn eigen la eens goed onder de loep nemen. Bovendien is het een la van 60x80 met een vakkenverdeler van IKEA erin, hoeveel troep kon er nu helemaal in liggen? Vol goede moed trok ik daarom mijn keukenla open om er van links naar rechts het volgende aan te treffen: visitekaartjes, spuitzakmondjes, verfstalen, roze kinderfietsspaakdecoratie, zakjes bloemenvoeding, medicijnbijsluiters, stickers, een Rabo scanner, een e-identifier, een zaklamp, potloden, cocktailprikkers, een volledig assortiment aan kermis- en andere nationale en internationale sport- en feestclubmunten, opfrisdoekjes, markeerstiften, diverse handgemaakte sleutelhangers, inhalatiecapsules voor verkoudheid, een stekker afdekdopje, pennen, punaises, veel meer sleutels dan we huizen en fietsen hebben, knopen, genezende en cosmetische crèmes, USB sticks, mobieltjes van Nokia en Ericsson met bijbehorende hoesjes, een halve schaar, fietslampjes (voor en achter), een relatiegeschenk nog in de doos, theedoek ophanghaakjes, eetstokjes, deeghaken, ondefinieerbare metalen dingetjes, oude bankpassen, Sinaspril, zakdoekjes, een veiligheidsspeld, screen wipes, kassabonnetjes, een deegroller, pleisters, blik- en flesopeners, een embleem van een kroeg in Den Bosch, kleine flesjes likeur, een rood stuk plastic waar ‘mactac’ op staat (anybody?), een duimstok, horloges, multitools, een slijpsteen, een pillendoosje, een leeg rijbewijshoesje, batterijen, plakband, beurs badges, secondelijm, een Engelse sleutel nummer 10, een waxinelichtje, een RVS op een werpster lijkend mij geheel onbekend stuk klusgereedschap, een scheidsrechtersfluitje, kauwgum, sporttape en als klap op de vuurpijl een strippenkaart. Maar geen haar elastiekje!
