10/06/2026
Zelfacceptatie - dat je helemaal kunt zijn met jouw hele pallet van talenten en 'tekortkomingen' - is voor velen een thema. Voor mij net zo goed. 😅
Hoe meer je uit je hoofd gaat en gaat voelen, hoe meer je in contact komt met je lichaam. Dat is mooi en waardevol, maar je kunt ook merken dat je gevoeliger wordt voor signalen die er misschien altijd al waren.
Wat je vroeger nog kon negeren, wegdrukken of compenseren, lukt nu niet meer op dezelfde manier. Je lichaam vraagt om gehoord te worden en laat steeds duidelijker merken waar je grenzen liggen.
Dat kan confronterend, verwarrend en pijnlijk zijn. Het kan gevoelens geven van falen, tekortschieten, moeilijk doen of een last zijn voor anderen. Juist wanneer je gewend was om maar gewoon door te gaan (en dus ook over je grenzen heen te gaan), kan het lastig zijn om te accepteren dat je lichaam iets anders van je vraagt.
Deze gevoelens kunnen ook een vorm van rouw oproepen. Rouw om de oude versie van jezelf, om wat ooit vanzelfsprekend was of leek te werken. Die rouw verdient erkenning en ruimte.
Misschien is dat wel een van de moeilijkste en mooiste lessen van zelfacceptatie: je grenzen serieus nemen en jezelf benaderen met dezelfde zachtheid en compassie die je waarschijnlijk ook aan een ander zou geven... ❤️
Zelfacceptatie zit niet in het terugverlangen naar wie je ooit was, maar in het erkennen van wie je nu bent, met alles wat daarbij hoort. Stap voor stap leren thuiskomen bij wie je nu bent. Met je gevoeligheid, je grenzen, je kracht en je kwetsbaarheid. Niet ondanks die delen van jezelf, maar juist mét die delen van jezelf.
I am still working on it... 🤸♀️
Soms voel ik me een alien en een gevoelige oude ziel, zoekend en dwalend in dit snelle, technologische tijdperk met al zijn prikkels. Wat doe ik hier? Zit ik gevangen in de verkeerde tijd? 🤷♀️
En tegelijkertijd voel ik in mijn hele wezen waarom ik juist nu op aarde ben. 💚