15/09/2026
Onze dochter wilde eerst altijd wegkijken. Bij haar vader op schoot zitten. En zelf een pleister uitzoeken. ❤️
In het begin wilde ze ook graag dat we aftelden. Dat gaf haar houvast. Tegenwoordig wil ze dat juist liever niet meer.
En daarom bespreken we thuis, vóór een medische handeling, wat voor haar op dat moment belangrijk is.
Want als er iets met je lichaam gebeurt, terwijl anderen bepalen dat het nodig is en wat er moet gebeuren, kan dat ontzettend spannend zijn. Juist dan kunnen die kleine dingen waar je als kind wél invloed op hebt, heel belangrijk zijn.
Wil je zitten of liggen?
Wil je kijken of juist wegkijken?
Wil je bij papa of mama op schoot?
Wil je dat we aftellen of juist niet?
Wil je een filmpje kijken?
En welke pleister wil je straks?
Het zijn misschien kleine keuzes, maar voor een kind kunnen ze groot voelen.
De medische handeling zelf is niet altijd een keuze. Als bloedafname noodzakelijk is, vragen we dus niet: “Zullen we bloed afnemen?”
We zeggen bijvoorbeeld:
“We gaan bloed afnemen. Wil je bij papa op schoot of wil je op de stoel zitten?”
Zo weet een kind wat er gaat gebeuren én merkt het: niet alles wordt voor mij bepaald. Er zijn dingen waar ik zelf invloed op heb.
En wat een kind daarin nodig heeft, kan veranderen. Dat zien we bij onze dochter ook. Wat haar een paar jaar geleden hielp, hoeft nu niet meer te helpen.
Daarom blijven we het bespreken. En dat doen we het liefst thuis, in haar eigen veilige omgeving, vóórdat we naar het ziekenhuis gaan.
Want een medische handeling begint wat ons betreft niet pas in het ziekenhuis.
Die begint thuis. ❤️
Wat vindt jouw kind belangrijk tijdens een medische handeling? Misschien help je met jouw ervaring ook weer een andere ouder.
📷Foto van voor haar laatste hartkatheterisatie