Hilly Elzinga-Linstra

Hilly Elzinga-Linstra Mijn missie is om chronisch zieken en hun ouders een stem te geven.

De avond4daagse is voor zoveel kinderen een groot feest vol gezelligheid, vriendjes, vriendinnetjes en samen herinnering...
29/05/2026

De avond4daagse is voor zoveel kinderen een groot feest vol gezelligheid, vriendjes, vriendinnetjes en samen herinneringen maken.

Vorige week deed onze dochter voor de derde keer mee aan de avondvierdaagse en terwijl zij zelf trots vertelde: “Dit is al het derde jaar mama,” voelde ik opnieuw hoeveel kracht er in zo’n klein meisje kan zitten.

Al die jaren liep ze één avond mee. Of eigenlijk… zat ze grotendeels in de rolstoelbuggy en liep ze af en toe een paar meter wanneer het even lukte. En toch wilde ze er altijd graag bij zijn. Niet om te presteren, maar om het gevoel mee te maken. Om onderdeel te zijn van iets waar andere kinderen ook van genieten.

Dit jaar was anders. Vlak voor de finish stapte ze uit de buggy. Met haar zuurstofapparaat om haar nek liep ze zelf over de finish. Ik keek naar haar en voelde alleen maar trots. Trots op haar doorzettingsvermogen. Trots op haar glimlach. Trots op hoe ze ondanks alles blijft genieten van de kleine mooie momenten.

Hoewel haar school niet meedoet en ze dus alleen met papa en mama loopt, heeft ze intens genoten van deze avonden. We sluiten steeds aan bij een groep en maken er samen iets gezelligs van. En bij de finish stond de familie haar op te wachten om haar binnen te halen alsof ze goud had gewonnen. Want eerlijk? Voor ons hééft ze dat ook. ❤️

Soms voelt het alsof je als ouder tussen twee onmogelijkheden in staat. Aan de ene kant wil je je kind met alles wat je ...
28/05/2026

Soms voelt het alsof je als ouder tussen twee onmogelijkheden in staat.

Aan de ene kant wil je je kind met alles wat je in je hebt vasthouden, beschermen en nooit meer loslaten. Aan de andere kant voel je ook dat liefde soms betekent dat je vooral hoopt op rust, zachtheid en veiligheid voor je kind.

Mijn grootste angst is dat ze vol angst en pijn naar de hemel zal gaan. De gedachte dat ze bang zou zijn, in paniek zou raken of pijn zou hebben, breekt mijn hart in duizend stukken.

Wanneer we samen praten over de hemel zegt ze vaak dat ze het moeilijk vindt om ons te missen. “Ik kan niet zonder jou mama, en ook niet zonder papa.”

Die woorden raken me tot diep in mijn ziel. Want wij kunnen ook niet zonder haar. Alles in mij wil haar dichtbij houden, haar hand blijven vasthouden en haar blijven vertellen hoeveel we van haar houden.

Tegelijkertijd hoop ik zo intens dat, als dat moment ooit komt, het een moment zonder angst mag zijn. Zonder pijn. Zonder strijd. Dat ze zich veilig voelt. Dat ze voelt hoeveel liefde er om haar heen is. Want op dit moment heeft ze gelukkig relatief weinig pijn en ik bid elke dag dat dat zo mag blijven.

De gedachte dat ze uiteindelijk meer pijn zou krijgen voelt ondraaglijk. Dan zou ik liever hebben dat ze eerder in alle rust mag gaan, dan langer moet blijven terwijl ze lijdt. Niet omdat ík haar zou kunnen loslaten, want dat zal ik nooit kunnen. Maar omdat mijn liefde voor haar groter is dan mijn eigen verlangen om haar hier te houden.

En misschien is dat wel het meest verscheurende aan moederliefde… dat je iemand met heel je hart wilt vasthouden, maar tegelijkertijd alleen maar wilt dat zij zich veilig en geborgen voelt, wat er ook gebeurt. 🤍

“Hey mam, weet je hoe de hemel eruit ziet?” vraagt ze ineens terwijl ze rustig naast mij zit.“Ik ben er nog nooit gewees...
27/05/2026

“Hey mam, weet je hoe de hemel eruit ziet?” vraagt ze ineens terwijl ze rustig naast mij zit.
“Ik ben er nog nooit geweest lieverd, maar ik denk dat het er heel mooi is.”
Nieuwsgierig kijkt ze mij aan.

“Hoe denk jij dat de hemel eruit ziet?” vraag ik haar vervolgens terug.
“Ik denk dat er eenhoorns zijn… en zeemeerminnen… en Pegasussen.”
Ik glimlach.

“Wauw lieverd, dat klinkt wel heel gezellig.”
“En ze hebben ook mooie kleuren hoor mam,” zegt ze overtuigd.
“Ik zie helemaal een paarse Pegasus voor me, met hele grote vleugels. En met zeemeerminnen hè mam.”

Terwijl zij vertelt, zie ik haar fantasie helemaal tot leven komen.
Geen angst.
Geen donker beeld.
Geen paniek.
Maar een wereld vol kleur, zachtheid, fantasie en rust.

Ik vind het ontzettend waardevol dat ze op haar eigen manier een positief beeld heeft bij waar ze naartoe denkt te gaan. Ik probeer daarin niets in te vullen, niets te sturen en niets mooier of minder moeilijk te maken dan het is. Ik laat haar zelf haar eigen wereld bedenken en luister vooral naar wat zij voelt en vertelt. Soms zijn kinderen zoveel puurder in hun gedachten dan wij volwassenen ooit nog kunnen zijn.

We praten er rustig over, zonder haast, zonder moeilijke woorden, maar met alle ruimte voor haar gevoelens, fantasie en gedachten. En hoe pijnlijk deze gesprekken soms ook zijn, tegelijkertijd zijn ze ook ontzettend waardevol. Omdat ik merk dat openheid en veiligheid ervoor zorgen dat ze durft te delen wat er in haar omgaat. ❤️

📷Geke Andeweg

“Als ik eerder naar de hemel ga, dan ben ik daar alleen. En als jij dan later naar de hemel gaat….” “Kom je mij ophalen....
26/05/2026

“Als ik eerder naar de hemel ga, dan ben ik daar alleen. En als jij dan later naar de hemel gaat….” “Kom je mij ophalen.”

Ik slik even en hou haar hand stevig vast.
“En als jij eerst naar de hemel gaat…” zegt ze zachtjes verder.
“Dan kom ik jou ophalen als jij naar de hemel gaat en zijn we samen in de hemel.”

Er verschijnt een kleine glimlach op haar gezicht. Een glimlach waarin zoveel liefde zit dat het bijna niet uit te leggen is. Onze gesprekken gaan de laatste tijd steeds vaker over de hemel.

Soms breekt mijn hart tijdens die gesprekken en soms voel ik juist alleen maar rust. Natuurlijk zit er verdriet onder. Intens veel verdriet zelfs. Maar wat er misschien nog wel sterker onder zit, is liefde.

Pure liefde.
Liefde die niet stopt bij angst.
Liefde die niet stopt bij afscheid.
Liefde die zelfs groot genoeg voelt om over de hemel heen te reiken.

Ik kijk naar haar terwijl ze rustig verder praat en ik besef opnieuw hoe intens veel ik van haar hou. Hoe zij, midden in alles wat zo zwaar en oneerlijk is, toch nog veiligheid probeert te geven. Alsof ze wil zeggen: wat er ook gebeurt, we blijven bij elkaar horen. ❤️

Inmiddels zijn we een week verder. De eerste week waarin ze continu aan de zuurstof zit, zit erop. Het is vooral ontzett...
25/05/2026

Inmiddels zijn we een week verder. De eerste week waarin ze continu aan de zuurstof zit, zit erop.

Het is vooral ontzettend wennen en aanpassen. Niet eens voor ons, maar vooral voor haar. Die lieve schat moest ineens accepteren dat er continu een slangetje in haar neus aanwezig is dat ook nog eens in haar neus blaast. De eerste dagen hoorden we vaak hoe vervelend ze het vond. Het irriteert haar neus, ze kan niet zomaar even weglopen en het herinnert haar telkens opnieuw aan alles wat er speelt.

Voor mij voelde het dubbel. Aan de ene kant voelde het als een stap terug en een confronterende bevestiging dat haar lichaam steeds meer hulp nodig heeft.

Aan de andere kant voelde het ook als een kans. Want langzaam zien we dat het haar toch iets geeft. Ze komt weer wat vaker van de bank af, speelt weer iets meer en heeft soms net een beetje meer energie. En juist dat maakt mij ontzettend dankbaar.

“Mama, denk je dat ze op school raar naar mij kijken als ik met de zuurstofbril op kom?”
Mijn hart brak even toen ze dat vroeg.

“Nee lieverd, ik denk vooral dat de kinderen in jouw klas nieuwsgierig zijn en misschien vragen gaan stellen. Dat is ook niet gek. Ze kennen misschien niemand met zuurstof, dus voor hen is het nieuw.”

Ze dacht even na en antwoordde toen heel rustig:
“Dat is inderdaad wel te begrijpen.”
Ik blijf me verbazen over hoe puur en wijs kinderen soms kunnen zijn, zelfs midden in situaties die eigenlijk veel te groot voor ze zijn. ❤️

Wat kunnen we toch veel van kinderen leren. ❤️Elke keer als ik tegen haar zeg: “Ik hou van jou,” krijg ik steevast hetze...
15/05/2026

Wat kunnen we toch veel van kinderen leren. ❤️

Elke keer als ik tegen haar zeg: “Ik hou van jou,” krijg ik steevast hetzelfde antwoord terug: “Ik hou ook héél veel van jou.”

En toch raakt het me iedere keer opnieuw. De woorden die ze eraan toevoegt voelen elke keer weer bijzonder. Soms betrap ik mezelf erop dat ik denk: zou ze het vandaag weer zeggen? En iedere keer hoor ik opnieuw dat lieve: “Ik hou ook heel veel van jou.”

Juist dat kleine stukje extra maakt het zo bijzonder. Alsof ze niet alleen liefde teruggeeft, maar er bewust nog iets extra’s aan toevoegt.

Alsof ze wil dat ik écht voel hoeveel ze van me houdt. Kinderen hebben zo’n pure manier van liefhebben. Zonder haast, zonder terughoudendheid, gewoon vanuit hun hart.

Misschien moeten we daar allemaal wat vaker iets mee doen. Misschien moeten we, wanneer iemand iets liefs zegt, proberen om iets nóg liever terug te zeggen. Een extra mooi woord, een extra knuffel, een beetje extra aandacht. Want misschien wordt de wereld daar inderdaad wel een stukje mooier van.

Wat leer jij van je kinderen? ❤️

Sinds een paar dagen hebben we de mogelijkheid om thuis zuurstof toe te dienen. Een stap waarvan ik ergens hoopte dat we...
14/05/2026

Sinds een paar dagen hebben we de mogelijkheid om thuis zuurstof toe te dienen. Een stap waarvan ik ergens hoopte dat we hem nog niet hoefden te zetten, maar tegelijkertijd ook een stap die je zoveel verlichting gaf.

Op een ochtend gaf je aan dat je je niet goed voelde. Je was moe, had weinig energie en je saturatie was zelfs voor jouw doen erg laag. Als moeder voel je dan direct die spanning en machteloosheid door je heen gaan. Je wilt niets liever dan dat je kind zich beter voelt.

Na een paar uurtjes zuurstof zagen we langzaam verandering ontstaan. Niet alleen werden je waarden beter, maar vooral leek jij je weer een stuk fijner te voelen. Je kreeg weer wat meer energie, begon weer gezellig te kletsen en hebt zelfs een hele tijd heerlijk kunnen spelen. Het was zo mooi om te zien dat je je gewoon weer wat beter voelde. Dat kleine beetje extra lucht leek je echt goed te doen.

En eerlijk? Dat maakt me ontzettend dankbaar. Want hoe confronterend zo’n apparaat in huis ook voelt, hoe pijnlijk het soms ook is om opnieuw te beseffen dat je achteruitgaat, het is het meer dan waard wanneer het jou een stukje kwaliteit van leven teruggeeft. Als dit ervoor zorgt dat jij je fijner voelt, meer energie hebt en weer even kind kunt zijn, dan nemen we die stap met liefde. ❤️

📷Geke Andeweg

Elke dag hebben we hetzelfde kleine ritueel. Een moment dat voor de buitenwereld misschien heel gewoon lijkt, maar voor ...
13/05/2026

Elke dag hebben we hetzelfde kleine ritueel. Een moment dat voor de buitenwereld misschien heel gewoon lijkt, maar voor jou zoveel rust, zekerheid en vertrouwen geeft. ❤️

Papa brengt je naar school en ik sta standaard voor het raam. Ik geef jou kusjes tegen het raam terwijl jij instapt, naar mij zwaait en handkusjes terugstuurt. Vervolgens ren ik snel naar het andere raam, want ook daar hoort het ritueel verder te gaan. Jij kijkt direct of ik er alweer sta en zwaait opnieuw. Pas dan kun jij met een gerust hart vertrekken.

Doe ik het een keer niet, dan raakt je dat enorm. Dan ben je van slag en kan het verdriet zelfs bij thuiskomst nog zichtbaar aanwezig zijn.

Het laat zien hoeveel behoefte je hebt aan voorspelbaarheid, veiligheid en bevestiging. Na alles wat je hebt meegemaakt zijn die gevoelens ook helemaal niet gek. De verlatingsangst is overduidelijk aanwezig en juist daarom voelt dit kleine ritueel voor jou zo groot.

En eerlijk? Ik doe het met alle liefde van de wereld. Want als ik jou met iets kleins zoveel rust kan geven, dan is dat alles waard. Sterker nog, ik ben juist gaan houden van onze kleine gewoontes. Van die vaste momenten die misschien simpel lijken, maar ondertussen gevuld zijn met liefde, vertrouwen en verbinding.

Soms zitten de grootste gevoelens juist in de allerkleinste rituelen. ❤️

”Ik weet dat ik naar de hemel ga mama.”Ik voel dat ze wil gaan huilen en geef haar een dikke knuffel. Even blijven we ge...
12/05/2026

”Ik weet dat ik naar de hemel ga mama.”

Ik voel dat ze wil gaan huilen en geef haar een dikke knuffel. Even blijven we gewoon zo zitten, zonder woorden. Alsof we allebei voelen dat er op dat moment niets bestaat wat dit lichter kan maken. Ze wil even niet praten en ik laat haar dicht tegen me aan zitten, hopend dat liefde op zulke momenten toch een klein beetje veiligheid kan geven.

Na een tijdje vraag ik zachtjes: “Wat wil je nog graag lieverd?”
“Ik wil nog zoveel mogelijk wensen vervullen.”

Om dat uit haar eigen mond te horen bevestigt hoeveel ze al begrijpt en hoeveel ze hier vanbinnen mee bezig is. Dat blijft confronterend.

Als moeder wil ik haar zo graag beschermen tegen dit verdriet en tegen deze gedachten. Ik wil haar het liefst vertellen dat alles goedkomt en dat ze zich nergens zorgen over hoeft te maken. Maar helaas werkt het leven niet altijd zoals we zouden willen. Het enige wat ik écht kan doen, is naast haar blijven staan, haar dragen in liefde en eerlijk met haar blijven praten, ook als die gesprekken mijn hart breken.

Samen maken we een lijstje met alles wat ze nog graag wil doen, alle kleine en grote dromen die nog in haar hoofd zitten. En juist dat vind ik zo bijzonder aan kinderen.

Een dag later vertelt ze vol enthousiasme dat ze later dokter, brandweervrouw én politieagent wil worden. Alsof haar hoofd tegelijkertijd bezig is met afscheid nemen én met dromen over de toekomst. En ook dan antwoord ik haar hoe ontzettend leuk mij dat lijkt.

Het is een proces. Een proces van hopen, verdriet, liefde, dromen en loslaten. En ondertussen probeer ik vooral vast te houden aan elk klein moment samen. ❤️

Afgelopen week zat ze heerlijk buiten in de tuin te spelen terwijl ik vanuit de keuken naar haar keek. Ze lachte, speeld...
11/05/2026

Afgelopen week zat ze heerlijk buiten in de tuin te spelen terwijl ik vanuit de keuken naar haar keek. Ze lachte, speelde en kletste met haar vriendje alsof het de normaalste dag van de wereld was. Maar ineens werd het gesprek stiller en voelde ik aan alles dat er meer achter zat.

“Zijn wij voor altijd vrienden?” vroeg ze zachtjes.
“Ja natuurlijk,” antwoordde hij zonder twijfel.
“Ook als ik in de hemel ben? Zijn we dan nog steeds vrienden?”
“Ja hoor.”
“Hou je ook van mij?”
“Natuurlijk.”
“Ook als ik straks in de hemel ben? Hou je dan nog steeds van mij?”
“Ja hoor.”

Terwijl ik luisterde voelde ik de tranen achter mijn ogen branden. Onze kleine schat is zichzelf, op haar eigen bijzondere manier, aan het voorbereiden op iets wat geen enkel kind zou moeten hoeven begrijpen.

Later vroeg ik haar voorzichtig of het gesprek haar een beetje gerust had gesteld. “Een beetje wel,” zei ze zacht. Dat antwoord bleef de rest van de dag door mijn hoofd spoken.

Het breekt mijn hart om haar zo bezig te zien met zulke grote vragen en zulke diepe angsten. Wat zou ik haar dit gevoel graag willen besparen. Wat zou ik willen dat ze alleen maar bezig hoefde te zijn met spelen, dromen en zorgeloos kind zijn.

Maar tegelijkertijd ben ik zó ongelofelijk trots op haar. Op haar openheid, haar eerlijkheid en de wijsheid die ze in zich draagt. Ze voelt zoveel, begrijpt zoveel en durft daar woorden aan te geven op een manier waar menig volwassene nog iets van kan leren.

Laten we vandaag onze kinderen allemaal een extra knuffel geven. Even net wat langer vasthouden. Even bewust voelen hoe kostbaar die kleine momenten samen eigenlijk zijn. ❤️

📷Tienka de Jong


Adres

Drachten

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Hilly Elzinga-Linstra nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Hilly Elzinga-Linstra:

Snelkoppelingen

Delen