Stap voor stap op pad

11/06/2026

Ik ben er! Precies zoals ik voor ogen had. Een leeg plein en de zonsopkomst op de achtergrond. Ik ben gelukkig en dankbaar! 🍀🫶❤️🙏🏼

Nu een plekje voor mijn oma zoeken…

10/06/2026

Dag 16 | Escravitude – O Milladoiro

Waarom snel als het langzaam kan? En langzaam was ik vandaag.
Ik heb heerlijk geslapen in het fijne hostel Villa Vieira. Om 6.00 uur ging de wekker en om 7.00 uur was ik, na een ontbijt, weer op pad.

Ik heb nog nooit zo lang gedaan over 11 kilometer. Maar dat gaf niet. Ik had de tijd. Om 12.30 uur kwam ik aan bij mijn volgende hostel en kon ik vrijwel direct inchecken en languit op bed gaan liggen.

Wat een schoon hostel is dit! Voordat ik überhaupt naar binnen mocht, moest ik eerst mijn schoenen schoonspuiten. Alles is hier keurig verzorgd, ruim opgezet en verrassend comfortabel. Ik heb wederom mijn eigen bed in een stapelbed, compleet met gordijntje. Heerlijk.

Nu ik wat heb uitgerust, ga ik op zoek naar iets te eten en alvast wat proviand voor morgen. Want morgen wil ik vroeg vertrekken. Heel vroeg.

Mijn plan is om rond 5.00 uur te gaan wandelen. De zonsopkomst tegemoet. Misschien kom ik dan wel aan op een bijna leeg plein in Santiago. Misschien is het een utopie, maar het lijkt me prachtig.

Als ik aankom, ga ik eerst een mooi plekje zoeken voor mijn omaatje. 🤍💫
Daarna haal ik mijn laatste stempel en, als het niet te druk is, mijn certificaat.

En dan… dan stap ik in het blablabla-vervoer (ja, zo heet dat hier echt) richting Fisterra. Het einde van de wereld. Om daar de laatste steen, voorzien van initialen, toe te vertrouwen aan de zee.

Morgen meer.
Nu eerste lekker eten! Dank Danielle Werkman.🥰

Liefs,
Meran ❤️

10/06/2026

Goedemorgen lieve mensen. Vandaag 11 kilometer te wandelen in alle rust. Ik keer wat meer naar binnen….

09/06/2026

Dag 14 & 15 | Pontevedra – Caldas de Reis – Padrón – A Escravitude - O Milladoiro

Had ik gisteren geen motivatie om te schrijven, vandaag kruip ik toch weer in de pen. Na alle lieve berichtjes met de vraag waar mijn verhaal bleef, besefte ik hoeveel mensen er eigenlijk met mij meereizen. Dank jullie wel daarvoor. Het doet me meer dan ik soms laat merken. ❤️

Gisteren was zwaar. Veel zwaarder dan ik had verwacht.
Uiteindelijk liep ik zo’n 16 kilometer. Op papier misschien niet extreem, maar mijn lichaam dacht daar anders over. Ik was moe. Niet gewoon moe, maar echt uitgeput. Gesloopt. Mijn benen protesteerden bij elke stap en eenmaal aangekomen in het hostel was de energie volledig op. Ik kroop vroeg mijn bed in en bracht eigenlijk de rest van de middag horizontaal door. Even niets meer moeten. Gewoon zijn.

Maar juist toen ik dacht dat ik kon uitrusten, sloeg de onrust toe.
Ineens voelde ik de druk van de komende dagen. Overmorgen (gisteren) zou ik Santiago bereiken. Een mijlpaal waar ik weken naar heb uitgekeken. Maar om daar te komen moest ik nog ruim 22 kilometer wandelen én voor 13.00 uur inchecken. Alleen al de gedachte eraan maakte me benauwd. Mijn hoofd begon te rekenen, plannen en twijfelen. Zou ik dat wel halen? Zou ik mezelf niet volledig over de kop lopen?

Soms vraagt de Camino niet om doorzetten, maar juist om luisteren.
Dus besloot ik iets te doen wat ik aan het begin van deze reis misschien moeilijk had gevonden: mijn plan aanpassen.
Ik zocht naar een hostel ergens tussen A Escravitude en Santiago. En alsof het zo moest zijn, vond ik in O Milladoiro nog precies één beschikbaar bed. Eén. Wat een geluk. Dank je wel Annnemiek❣️.

Binnen een paar minuten was het geboekt en voelde ik letterlijk de spanning van me afglijden.
Ineens hoefde niets meer.

Geen gehaast.🙏🏼Geen klok.🙏🏼Geen druk.🙏🏼

Ik mag donderdag rustig Santiago binnenlopen. Op mijn tempo. Zoals deze reis bedoeld is.

Vanmorgen werd ik wakker met dat heerlijke gevoel van opluchting. Ik sliep uit, pakte rustig mijn spullen en moest pas om half negen het hostel verlaten. Daarna dwaalde ik nog wat door de straatjes van Padrón voordat ik de route weer oppakte.
Vandaag stond er slechts een kleine zeven kilometer op het programma.
Normaal zou ik daar lachend over doen.
Maar mijn benen voelen inmiddels als pudding. Elke spier laat weten dat de afgelopen weken niet ongemerkt voorbij zijn gegaan. Ze willen nog wel vooruit, maar liever niet te enthousiast meer.
En eerlijk? Dat is oké.

Want inmiddels merk ik dat niet alleen mijn lichaam moe is.
Ook mijn hoofd verlangt naar rust.
De Camino is prachtig. Intens mooi zelfs. Maar de laatste dagen wordt het steeds drukker. Meer pelgrims. Meer gesprekken. Meer prikkels. Waar ik wekenlang genoot van de stilte en de ruimte, merk ik nu hoe graag ik af en toe alleen wil zijn met mijn gedachten.

Dat besef brengt me alweer bij de volgende stap.
Steeds vaker dwalen mijn gedachten af naar de zee.
Naar de wind.🫶Naar de ruimte.🫶Naar het geluid van golven in plaats van stemmen.

Daarom ben ik vandaag alvast aan het regelen dat mijn reis niet stopt in Santiago. Natuurlijk wil ik daar aankomen en dat bijzondere moment beleven. Maar daarna wil ik verder zoals ik eerder al aangaf, richting Muxía. Terug naar de kust. Terug naar de rust.

Eerst nog even uitzoeken hoe ik daar kom en welke bus ik moet hebben.
Maar dat is voor later.

Voor nu zit ik hier. In mijn hostel Villa Vieira. Moe, een beetje leeg, maar ook dankbaar.
Dankbaar dat ik naar mijn lichaam heb geluisterd.🍀Dankbaar dat ik de druk los heb kunnen laten.🍀Dankbaar dat ik mag ontdekken dat deze reis niet draait om afstanden of schema's.
Maar om precies datgene wat ik vandaag heb gedaan:
Even stilstaan.🙏🏼Ademen.🙏🏼

En vertrouwen dat ik er uiteindelijk toch wel kom.

Liefs
Meranda❣️

09/06/2026

Dag 14 & 15 | Pontevedra – Caldas de Reis – Padrón – A Escravitude - O Milladoiro

Had ik gisteren geen motivatie om te schrijven, vandaag kruip ik toch weer in de pen. Na alle lieve berichtjes met de vraag waar mijn verhaal bleef, besefte ik hoeveel mensen er eigenlijk met mij meereizen. Dank jullie wel daarvoor. Het doet me meer dan ik soms laat merken. ❤️

Gisteren was zwaar. Veel zwaarder dan ik had verwacht.
Uiteindelijk liep ik zo’n 16 kilometer. Op papier misschien niet extreem, maar mijn lichaam dacht daar anders over. Ik was moe. Niet gewoon moe, maar echt uitgeput. Gesloopt. Mijn benen protesteerden bij elke stap en eenmaal aangekomen in het hostel was de energie volledig op. Ik kroop vroeg mijn bed in en bracht eigenlijk de rest van de middag horizontaal door. Even niets meer moeten. Gewoon zijn.

Maar juist toen ik dacht dat ik kon uitrusten, sloeg de onrust toe.
Ineens voelde ik de druk van de komende dagen. Overmorgen (gisteren) zou ik Santiago bereiken. Een mijlpaal waar ik weken naar heb uitgekeken. Maar om daar te komen moest ik nog ruim 22 kilometer wandelen én voor 13.00 uur inchecken. Alleen al de gedachte eraan maakte me benauwd. Mijn hoofd begon te rekenen, plannen en twijfelen. Zou ik dat wel halen? Zou ik mezelf niet volledig over de kop lopen?

Soms vraagt de Camino niet om doorzetten, maar juist om luisteren.
Dus besloot ik iets te doen wat ik aan het begin van deze reis misschien moeilijk had gevonden: mijn plan aanpassen.
Ik zocht naar een hostel ergens tussen A Escravitude en Santiago. En alsof het zo moest zijn, vond ik in O Milladoiro nog precies één beschikbaar bed. Eén. Wat een geluk. Dank je wel Annnemiek❣️.

Binnen een paar minuten was het geboekt en voelde ik letterlijk de spanning van me afglijden.
Ineens hoefde niets meer.

Geen gehaast.
Geen klok.
Geen druk.

Ik mag donderdag rustig Santiago binnenlopen. Op mijn tempo. Zoals deze reis bedoeld is.

LEES VERDER IN THE COMMENT

09/06/2026

Wijs besluit. Of uit stel van excecutie..?

08/06/2026

Little things in life.

08/06/2026

Two days to go!

07/06/2026

Dag 13 – Reflectie

Vandaag heb ik 25 kilometer gelopen.

Een uitdaging. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal.

Wat ik onderweg steeds meer ontdek, is dat ik geen opgever ben. Als ik ergens voor ga, wil ik het afmaken. Doorzetten. Volhouden. Soms zelfs ten koste van mezelf.
Want vandaag ben ik over mijn grens gegaan.
Mijn heupen protesteren. Mijn voeten doen pijn. En eigenlijk geldt dat voor mijn hele lichaam. Ik voel elke kilometer die ik de afgelopen dagen heb gelopen.

Het grootste deel van de dag liep ik alleen. Met slechts drie korte stops. Bij de laatste stop gaf een mede-pelgrim mij het advies om mijn schoenen even uit te trekken. Een klein gebaar, maar precies wat ik nodig had.

Bij aankomst in de albergue werd ik positief verrast. Wat een fijne plek. Mooi, verzorgd en van alle gemakken voorzien. Even voelde het als thuiskomen.

Maar toen ik eenmaal op bed lag om bij te komen, zagen de mensen uit mijn inner circle wat ik zelf eigenlijk ook al wist: ik had vandaag te veel van mezelf gevraagd.
En eerlijk? Zo voelde het ook.

Toch ben ik nog even de stad ingelopen om de warmwaterbronnen te bekijken. Echt trek had ik niet. Dus keerde ik terug naar mijn bed.

Want dat is de Camino eigenlijk in een notendop:
Walk, eat, sleep and repeat.

Morgen staat de etappe naar Padrón op het programma. En ik heb besloten om lief voor mezelf te zijn. Ik ga vroeg opstaan en waarschijnlijk een klein stukje met de taxi afleggen. Niet omdat ik opgeef, maar juist omdat ik woensdag graag op een goede manier Santiago wil binnenlopen.

En ondertussen merk ik dat er nog iets anders speelt.
Het gevoel dat ik straks ook mijn oma een plek ga geven.

Daarnaast heb ik besloten om niet naar Finisterre te lopen, maar de bus te nemen. Aan het einde van de wereld wil ik een laatste steen, met de initialen van mijn vader, mijn broer en mijn oma, aan de zee toevertrouwen.
Dat moment voelt belangrijk.

Daarna heb ik nog een paar dagen in Porto om alles wat deze reis heeft losgemaakt te laten bezinken.

Ik weet niet of ik de komende dagen veel online zal zijn. Er zijn namelijk ook persoonlijke dingen die aandacht vragen.

Maar voor nu?
Slapen.

Liefs,
Meran ❤️

07/06/2026