𝘉𝘓𝘐𝘑𝘍𝘔𝘈𝘈𝘙𝘒𝘓𝘌𝘗𝘗𝘌

16/03/2026

Sommige winkels werken gewoon. Je stapt binnen, het klopt, je koopt iets en je komt terug. Maar waarom? Dat is voor de oprichters zelf soms het moeilijkst te zeggen.
Dat was de opdracht die bij ons neerlegde. Niet iets nieuws verzinnen, maar vangen wat er al jaren intuïtief gebeurt.

De kern bleek al in de naam te zitten. Een palazzo was in het oude Italië dé plek waar alles samenkwam. Handel, kunst, gastvrijheid, familie. Onder één dak. Dat is wat dit hedendaagse ook doet op een wel heel beeldgenieke plek: Domburg.

Het hart is Barbara. Zij koopt eigenzinnig in. Niet op data of trends, maar op gevoel en smaak. Niet één look, maar een doordachte mix van merken, snits en prijzen die samen een geheel vormen. Handpicked. Niet door een algoritme, maar door haar.
De positionering: joie de vivre, met een vleugje nuchtere zeewind. Luchtig. Niet pushy. Met beide voeten in het zand.

De pay-off werd PALAZZO; curated with character.
De huisstijl lieten we intact, maar verrijkten hem. Pastelkleuren, handgetekende lijnen, meer witruimte. Het bestaande handgeschreven lettertype als stijlelement en knipoog naar de ansichtkaart, naar vakantie, naar Domburg.

Geen nieuw merk gebouwd. Maar het bestaande merk eindelijk goed verteld.

23/02/2026

Hoi 💪🏻

20/02/2026

Kleine poetsbeurt. Geen nieuw logo. Effe 2026 wat frisser in en ons eigen huisstijl pakketje wat uitgebreid.

20/02/2026

Kleine poetsbeurt. Geen nieuw logo. Effe 2026 wat frisser in.

09/02/2026

20/01/2026

Ik merk de laatste tijd hoe makkelijk er binnen ons vak wordt afgegeven op GenZ. Op hun scripts. Hun formats. Hun campagnes. Zij die in de ogen van ‘ons’ millennial reclamemakers en merkbouwers oppervlakkige (lees: verhaalloze) scripts schrijven en campagnes bedenken. Te snel, te leeg, te TikTok, te weinig verhaal. Ik ben het er niet mee eens. Ja, er zitten miskleunen tussen die (om maar met de voice van de generatie te spreken) ‘cringe’ zijn. Vanwege het script. Het acteerwerk. Met de-plank-net-misslaande-copy. Maar dat hadden wij toch ook al? Alleen heette het toen geen cringe maar gewoon ‘een kutcommercial’.

Talent zit in elke generatie.
En gepruts ook.
Altijd al zo geweest.

Dus dat haten, ik weet niet. Soms is het terecht omdat het gewoon niet goed is, maar vaker ook onterecht omdat het simpelweg niet begrepen wordt door de ‘boomennials’. Ik denk vooral dat het is omdat wij millennials (en laat ik dus vooral ook mezelf meerekenen) in een reflex schieten van onbegrip omdat we het niet meer automatisch snappen. En daar zit iets ongemakkelijks. Voor ons.

Want face it. Ook wij vallen na ons 38e ten prooi aan nostalgische flashbacks en ander soort weet-je-nog-toen-vibes. Spoiler: dat is altijd zo. Dus ja. Het is officieel ... wij early millenials zijn de nieuwe boomers. Maar voorlopig houd ik het nog even bij de liefkozende term boomennials. Liefkozend ja, want all is not lost, lieve generatiegenoten.

Want waar GenZ barst van de ideeën, snelheid en nieuwe codes, hebben wij iets anders. We zijn gepokt en gemazeld. Kunnen merken consistent bewaken en verhalen bouwen over langere tijd. Wij snappen dat on- en offline elkaar niet nadoen maar aanvullen. Wij durven voor iets anders dan de rest te kiezen.

Al die ervaringen zitten in onze rugzak.
Als we die rugzak nou eens leegkieperen en onze GenZ-vrienden van de werkvloer vragen hetzelfde te doen met hun rugzak vol eerste generatie K3-herinneringen, ChipZ! dansmoves en andere early 00’s nostalgia van hun kindertijd. Andere humor. Andere gevoeligheden. Andere vanzelfsprekendheden. Zo hebben we toch een topmix?!

En dat is misschien wel de kern.
Niet wie er gelijk heeft.
Maar wie er durft te luisteren.

12/01/2026

We hebben deze oude VW advertentie al jaren op kantoor hangen. Een Kever die bijna verdwijnt in een zee van wit. Daaronder 2 woorden die in die tijd (we hebben het hier over een advertentie voor de Amerikaanse automarkt anno 1959) eigenlijk verboden waren: Think small.

Het enige juiste antwoord op het ‘big, bigger, biggest’ uit een tijd waarin automerken schreeuwden in kleur en oneindig glimmend chroom. Volkswagen koos toen iets slims: iets kleins. Letterlijk en figuurlijk. Juist daardoor vielen ze op. Niet dus door nóg harder te schreeuwen, maar juist door stiller te zijn. Zwart/wit. Klein autootje. Tekst met zelfrelativering.

Voor ons is het een reminder. Dat je niet altijd meer hoeft te zeggen om meer te betekenen. Dat lef soms zit in weglaten. En ja, dat klinkt romantisch, tot je het moet verkopen aan een boomerboard die vaak liever kiezen voor conventioneel. En daar plukken we al decennialang de verkeerde vruchten van: gebrek aan lef in advertising.

Tot vandaag. Mijn LinkedIn stond vol over de nieuwe VW ID.Polo campagne. Niet door DDB (de OG in ’59) maar door Dentsu Creative. Props ook voor Volkswagen Nederland voor het lef hebben!

Geen auto. Geen klassiek hero shot in een niet bestaande urban omgeving of woestijnlandschap. Alleen ‘t batterijpakket. De uitsmijter: ‘De rest van de nieuwe ID.Polo kun je er zelf wel bij bedenken’.

Ik moest glimlachen. Omdat dit ineens weer dát VW-gevoel had. Dat oude vertrouwde geloof in de doelgroep met het besef dat mensen slimmer zijn dan we ze vaak behandelen in reclame-land.

Het zegt eigenlijk: wij weten dat jij weet wat een Polo is. Dus we hoeven niet alles uit te spellen. Sterker nog. We doen het expres niet. Maarja, met dieselgate als grootste ongewilde ‘campagne’ in je recentste geschiedenis .. behoorlijk risico.

Less is more is een doodgeslagen cliché. Maar hier is het weer letterlijk waar. Minder beeld. Minder uitleg. En in die ruimte gebeurt iets. Zelf denken. Als dat lukt heb je een homerun geslagen.

Da’s ook waarom die oude ad hier nog hangt: elke keer als ik kantoor binnenloop en die ad zie bedenk ik dat ik niet groter moeten denken. Gewoon, anders.

31/12/2025

2026. Wat komt, hoeft niet normaal te zijn.
Liever niet zelfs. Maak het merkwaardig.
✨ KLEPPIE NEW YEAR ✨

18/12/2025

Aaaarghhh! 😩 Het was weer zover! Ik ben de afgelopen dagen aan het schrijven, schaven, puffen en kreunen voor ‘n merkverhaal. Niet voor iets nieuws, maar iets waar ik al jaren voor werk. De tijd is gekomen om ‘t merk een beetje bij te punten. Ik kan om logische redenen niet delen om welk merk het gaat, maar ‘t boeit voor de inhoud ook niet. Waarom ik dit schrijf? Om alle creatieven out there een hart onder de riem te steken want man, man, man wat is het toch een kloterige job, dat vak van ons. Ik weet heus wel dat als het ei eenmaal is gelegd het allemaal heel logisch en soms te simpel voor woorden klinkt, maar voordat dat ei eruit is .. pfff. Ik heb medelijden met kippen, laten we het daar maar op houden.

Gisteren was ik een heel eind met ‘t verhaal. Eerlijk is eerlijk: ik was er best blij mee. Lekkere cadans, toon klopte en inhoudelijk stond alles wat er gezegd moest worden. Zo’n tekst waarvan je als blauw rationeel denkend zegt: ‘Dit is af’. Ik niet.

Ik wist gewoon dat we er nog niet waren en dat kwam doordat de afronding nog niet spot on was. Het einde moet de strik om de hele tekst erboven zijn en het verhaaltje rond maken. Dát moment is je laatste kans om nog iets aan iemand mee te geven nádat ie het verhaal heeft gelezen. Misschien landde ‘t eerder niet? Was het te wollig? Mistte er context? Daarvoor heb je dus die slotzin: om ze tot dat ‘Ooooooh, nu snap ik wat je bedoelt’ moment te laten komen.

Kortom, het knaagde. Dus ik ben gestopt. Niet omdat het slecht was, maar omdat ik wist dat het beter kon. Morgen weer een dag.

En dan begint het: slecht slapen. Wakker schrikken. Meteen die steen in m’n maag van die rammelende slotalinea. Tegen de ochtend viel ik pas goed in slaap.

Ik schrok wakker van trappelende voetjes op de gietvloer en niet veel later een snoekduik in ons bed.

Gevoel: alsof Santa’s volgepakte arrenslee over me heen was gedenderd.
Gedachte: die slotzin.

Niet die van gisteren. Een nieuwe!

Toen ik net op m’n laptop de oude zin als een bezetene weg-backspacede en dé nieuwe ervoor in de plaats typte kon ik wel janken. Tis rond 🎉