Arjuna Zorg en Coaching

10/08/2023

Even op de zeepkist van HP/de Tijd mijn stem laten horen over ons zorgsysteem en de rol van de zorgverzekeraar.

Vandaag op de Zeepkist: Bart van Baarsen werkt in de thuiszorg en ziet de kwaliteit van de zorg hard achteruit gaan. Er is een enorme administratieve druk ontstaan voor zorgverleners, ingegeven door de zorginspectie en de zorgverzekeraars, waardoor ze aan de daadwerkelijke zorg nauwelijks toekomen.....

28/11/2018

De reis van mijn geloof
Ik worstel al sinds mijn twintigste met mijn geloof. Er is een deel in me, dat devoot is, in God en bovennatuurlijke krachten gelooft en ook meerdere diepgaande spirituele ervaringen heeft. Maar miste, vroeger vooral, de kracht of inzicht om dit voor het andere deel in me reëel te maken. Het andere deel is namelijk rationeel. Dat wil bewijzen en praktische relevantie zien. En dit deel is het merendeel aan het bewind in me. Dit rationele deel ondermijnde de inzichten, visies en beslissingen van mijn geloofsdeel. Het gaf een soort gespletenheid in me en veel twijfel.
In de loop van de tijd is hierin veel veranderd door zelfonderzoek, meditatie en spirituele oefeningen. Zoals bijvoorbeeld de oefening om voortdurend dank je wel te zeggen tegen het leven. Dat vind ik een hele fijne oefening om te doen en heeft veel negatieve denkpatronen in me opgelost. Een andere fijne oefening is mijn dagelijkse schrijfsessie als middel om tot mijn wezen te komen en zaken voor te leggen. Hierbij roep ik eerst Moeder Maria aan, daar heb ik gewoon gemakkelijk contact mee en via haar met mijn essentie, de vonk Gods. Daarna volg ik mijn schrijvende handen en stuur ik zelf vrijwel niet wat er als antwoord op papier geschreven wordt. Ik schrijf gewoon mijn gedachten op. Ik krijg dan vaak een gevoel van contact met een andere dimensie in me en een heel warm gevoel in mijn hart. Het voelt voor mij als mijn contact met de Divine Mother. Het schrijven gaat vaak gepaard met spontane inzichten, troost bij verdriet of kracht om bepaalde situaties aan te gaan.
Ik heb lange tijd twijfel gehad of dit niet zelf opgeroepen gevoelens waren en het dus niets met de spirituele wereld van doen had. Maar daar er tegelijkertijd regelmatig wonderen in mijn leven gebeur(d)en, zoals inspirerende en bevestigende synchroniciteit of intuïtieve ingevingen die zakelijk of privé heel goed en verrassend uitpakten, begon ik de onredelijkheid van de twijfel steeds meer in te zien. In mijn alledaagse bewustzijn echter, waarin mijn ratio overheerste, werd dit inzicht, dit geloof in (en hulp van) de andere wereld telkens weer getorpedeerd en sloeg de twijfel weer toe. Ik kon de kloof niet (permanent) dichten. Dit was vaak pijnlijk. Dit voelt als de pijn van afgescheiden te zijn van het geheel, van thuis of anders gezegd van de Divine Mother.
Het wonder wil dat het leven me de laatste maanden op allerlei wijzen het ongelijk en zelfs de onredelijkheid van mijn ongeloof en twijfel spiegelt en me uitnodigt deze kloof nu definitief te overbruggen. Door een oud artikel over bidden, dat ik ‘toevallig’ tegen kwam bij opruimen, werden mijn ogen geopend en verschoof er iets in me. En nu ondersteunt mijn verstand mijn geloof regelmatig, terwijl het tot voor kort dit juist ondermijnde.
Het heerlijke van dit alles is dat nu het perspectief gloort om dit contact met God, het Leven of Divine Mother tot een levend principe in me te realiseren, waar ik op elk moment mee kan communiceren en steun, kracht of inzichten aan kan vragen. Het contact hiermee geeft een warm, levend gevoel en een stuk geborgenheid. Het geeft tegelijkertijd van nature een behoefte om te doen wat mijn wezen of God/het leven van me wil. Dat laatste weet ik wanneer mijn hart duidelijk Ja zegt of blij wordt van een gedachte. Dat is op het scherp van de snede, want het ego is slim. Maar door veel oefening is dat onderscheid een stuk helderder geworden.
Het voelt nu alsof een nieuwe liefde of geliefde in mij woont, die ik zo vaak als ik wil kan opzoeken. Nu heb ik dat contact nog voornamelijk op de momenten op de dag dat ik in alle rust in communicatie met haar kan gaan. Op de rest van de dag is het nog een groot leerproces om er mee in contact te blijven en slaat de twijfel gewoon nog regelmatig toe. Het is nog een reis met vallen en opstaan, waarbij ik de aanwijzingen van mensen als Tolle, Mooji volg. Maar het geheel voelt totaal anders. De twijfel is er nog, soms heel hardnekkig, maar het geloof in de boodschappen van de spirituele wereld via mijn schrijfsessies of intuïtieve ingevingen is nu krachtiger geworden en voert steeds meer de boventoon. Ook al is het soms haaks op wat verstandig lijkt. Het voelt heel krachtig en goed om in het geloof te staan, zonder te weten, zonder houvast voor het ego, maar in contact met de vonk in mezelf die me met God verbindt. Het is zeer oncomfortabel en prachtig tegelijk.
Dit proces van groeien in mijn geloof gaat gepaard met intensieve testen en ook speelt het zich nu op meerdere terreinen van mijn leven af. Het is een reis, zonder eind waarschijnlijk. Omdat er telkens nieuwe zaken aan het licht komen, waarbij mijn denken, spraak of gedrag niet in lijn zijn met wat ik van binnen weet. Maar voor nu voel ik mij erg dankbaar voor deze toegang tot de bron van wijsheid, deze poort naar God. Het kleurt en draagt mijn leven en waar het hart van vol is, ….daar loopt de mond van over. Vandaar dat ik dit graag deel, ook al vind ik ook erg spannend om dit te doen. Maar het is deel van mijn reis: te gaan staan in mijn geloof, te gaan staan in en voor Mijzelf.

06/07/2018

De drie vormen van ondernemersvertrouwen

Masculiene vorm van vertrouwen
Toen ik in 1997 mijn telecom bedrijf startte, was ik vol zelfvertrouwen. Mijn markt bestond uit de top-100 ICT-bedrijven en die waren me bekend. Daar kon ik op af stappen. De man in mij wist daar wel raad mee. Die had een groot zelfvertrouwen, gebaseerd op mijn daadkracht, kwaliteiten en vaardigheden om iets in de buitenwereld neer te zetten. Dit bleek de masculiene vorm van vertrouwen te zijn.

Feminiene vorm van vertrouwen
Later organiseerde ik ook trainingen, waarvoor iedereen zich kon inschrijven. Zolang ik met de marketingactie bezig was, was ik in mijn vertrouwen: ik was bezig. Maar zodra dat gebeurd was, ik niets meer kon doen en moest afwachten of en hoeveel mensen zich gingen inschrijven, begon ik onzekerheid te voelen. Daar bleek de feminiene vorm van vertrouwen een rol te spelen. Het vertrouwen dat het goed komt, dat je iets te bieden hebt, waardoor mensen op je af komen. En dat vertrouwen bleek ik niet te bezitten.
Na vier succesvolle jaren stortte de internetmarkt ineen en dat luidde tevens het begin van de aftakeling van mijn telecombedrijf in. Ik had de telecommarkt wel gezien en begon opnieuw, nu in de coachmarkt. Maar dat leidde niet tot hetzelfde succes als de jaren daarvoor in de ICT-markt. Mijn rijke tijd was voorbij en financieel werd het lastig.
In de jaren daarna mocht ik verder leren wat de feminiene vorm van vertrouwen was: vertrouwen dat er hulp is en dat het goed zou komen. Dat voelde zo in mijn buik, maar om daar op te vertrouwen bleek heel andere koek dan vertrouwen op je eigen kwaliteiten en daadkracht. Ik ervoer echter in de loop van de tijd veel hulp, vaak uit onverwachte hoek. De man in mij had 't er moeilijk mee: die wilde op eigen kracht succes en niet geholpen worden, dat was voor mietjes en bovendien volgens hem geen structurele oplossing voor mijn probleem. Toch ben ik jarenlang op wonderbaarlijke wijze financieel geholpen, zodat zelfs de man in mij wel moest erkennen dat dit structureel was.

Derde vorm van vertrouwen: integratie 😁😁van beide vormen
Deze feminiene en de masculiene vorm van vertrouwen, gingen bij mij beiden uit van een goede afloop, een goed resultaat. In de masculiene vorm door mijn eigen kunnen, in de feminiene vorm door hulp van buiten. Een paar jaar geleden ontdekte ik een vorm van vertrouwen die deze beide vormen integreert en overstijgt. Deze vorm van vertrouwen betekent dat het mannelijke in me vol gaat op basis van de (vrouwelijke) impulsen van het hart en bij zijn acties daarmee in verbinding blijft. Dat is vertrouwen in het leven, waarbij het resultaat wordt overgelaten aan het leven. Je gaat er dan wel helemaal voor, maar erkent dat het resultaat uiteindelijk ook door andere krachten bepaald wordt. Deze visie en instelling heeft consequenties voor de intentie van je acties. Dat was/is voor mij een hele lastige en bleek veel in te houden.

De praktijk van een ondernemer m.b.t. 3de vorm van vertrouwen
Ik onderneem nog steeds. Dat blijft. Maar met een geheel andere intentie. Ik wil niet meer ondernemen louter voor omzet, of om mezelf neer te zetten of om andere ego-driften. Ik wil bijdragen, dienstbaar zijn aan de maatschappij en aan het leven. Als ik mijn willen, mijn ego opgeef, doe ik een beroep op een andere kracht, die zich dan veel meer gaat presenteren. Een kracht die me van binnenuit leidt en gebruik maakt van mijn kwaliteiten. Van buitenaf gezien doe ik nog steeds hetzelfde. Ik onderneem, zet marketing acties uit, maak kosten-baten analyses en neem initiatief. Maar van binnen voelt het heel anders, het is een heel andere attitude. Het is het volgen van, of bijsturen op basis van innerlijke (intuïtieve ingevingen) of uiterlijke (synchroniciteit) levenstekens. Dit geeft veel meer rust en voldoening ook al is het een leerproces met af en toe gevoel van onzekerheid. Naast loslaten van de controle, vraagt het een alertheid, een bewust aanwezig zijn en een stille en open mind. En vertrouwen. Vertrouwen dat wat gebeurt, gebeuren moet. In deze ruimte kan mijn innerlijk kompas gedijen: de impulsen van mijn hart of intuïtie kunnen zien en het onderscheid kunnen maken tussen ego- van hartimpulsen.
Deze attitude bij ondernemen voelt soms naakt, vaak avontuurlijk en af en toe ervaar ik mijn grootsheid. En voldoening.

Als ik het nieuws lees, dan denk ik dat er nog een grote markt ligt voor cursussen in dienstbaarheid aan de maatschappij of het leven. De ondernemer in me ziet grote kansen. Daar heb ik alle vertrouwen in.