11/12/2024
Wauw! Dan hoor je ineens dat je genomineerd bent voor ‘Nijmegenaar van het jaar’. Wat een eer.
Al jaren druk met Brandgrens 024, eerst met een wandeling, een routeboekje, met het vastleggen van de ‘echte’ grens, met de crowdfunding, de hoop of het gaat lukken een naam op het plaatje te krijgen, het uitzoeken van alle namen, welke naam in welke straat, het uitmeten van alle plaatjes langs de grens. Druk met het leggen van de herinneringsplaatjes zelf en het jaarlijkse onderhoud.
Inmiddels hoort het er in Nijmegen al bij om ieder jaar, op de vooravond van het bombardement, op 21 februari Brandgrens 024 in het licht te zetten. Stil te staan bij dromen die de mensen toen nog voor zich hadden.
Dit jaar met erg bijzondere lichtherinneringen. Projecties tegen kenmerkende gebouwen langs de Brandgrens. Een droom die ik al vele jaren geleden had. Waar ik hard aan gewerkt heb, maar dat het gelukt is is meer dan fantastisch.
Daarnaast de prachtige expositie ‘Twee Minuten’ die ik heb mogen maken, waarbij de grote aantallen bezoekers al een groot cadeau waren.
En dan nu de nominatie. ‘Bizar’ was mijn eerste reactie. ‘Ik heb dit toch allemaal niet alleen gedaan?’
Al die mensen en bedrijven die gedoneerd hebben voor de herinneringsplaatjes. De leverancier die in zijn vrije tijd meehelpt met het plaatsen, Gilde Nijmegen die altijd klaar staat voor de wandelingen, de projectgroep, het 4 en 5 mei comité Nijmegen die het project omarmt, de koren die steeds weer willen zingen, de hardlopers langs de route, de makers van de lichtherinneringen zelf en dan ben ik vast nog mensen vergeten.
Op 6 januari sta ik samen met Richard Hendriks en het drietal Bas de Vries, Bauke Smit en Wimke van den Heuvel op het podium bij de nieuwjaarsreceptie van Gemeente Nijmegen. Dan wordt bekend wie deze eervolle titel ontvangt.
Wat de uitslag ook gaat zijn, ik ben nu al ongelofelijk trots op de nominatie. Maar vooral dat het gelukt is met z’n allen. Om de herinneringen aan hen nooit te vergeten.