19/10/2025
๐๐ฒ ๐ฑ๐ฎ๐ด ๐ฑ๐ฎ๐ ๐ถ๐ธ ๐๐ฒ๐ด๐ผ ๐น๐ฒ๐ฒ๐ฟ๐ฑ๐ฒ ๐น๐ผ๐๐น๐ฎ๐๐ฒ๐ป ๐
In de supermarkt liep ik langs de โtroepjeshoekโ en nam ik een bakkerij-legoset mee.
Thuis moest het natuurlijk meteen in elkaar gezet worden, volgens Evi met de woorden: โEvi doen!โ
Maar al snel merkte ik iets op...
Elke keer als zij twee steentjes op elkaar wilde zetten, zei ik: โnee doe maar nietโ of duwde haar handje zachtjes weg. En toen het bijna af was, dacht ik: het gaat niet eens om die kleine steentjes. Ik wil dat het mooi is. Zoals op de doos. Zoals het hoort.
En dat herken ik.
Als we samen tekenen en ze door mijn boom heen kleurt ๐ณ
Of als ik een etentje geef en alles moet matchen, servetten, tafelkleed en glazen.
Het moet kloppen. Perfect.
๐๐๐ง๐ ๐๐ฃ๐๐๐๐ง?
Toevallig (of niet ๐) behandelden we twee weken geleden het masochistisch masker tijdens de opleiding Systemisch Werk 2, waar ik assisteer.
Dat masker ken ik goed. Het deel in ons dat perfectionistisch zorgt, ordent, aanpast. Het deel dat soms vergeet te spelen, te kliederen, te genieten van het proces in plaats van het resultaat. Dit kan 'zwaar' voelen en je kan moeite hebben met gelukkig of uitbundig zijn.
De vraag die erbij hoort:
๐ ๐ ๐ฎ๐ด ๐ต๐ฒ๐ ๐ผ๐ผ๐ธ ๐น๐ฒ๐น๐ถ๐ท๐ธ ๐๐ถ๐ท๐ป?
Als je mijn verhaal herkent, heb ik een kleine opdracht voor je:
๐จ Maak vandaag eens een lelijke tekening.
Zonder gum. Zonder oordeel. Gewoon, voor de lol.
๐ฟ๐ช๐ง๐ ๐๐๐ ๐๐๐ฉ ๐๐๐ฃ ๐ค๐ข ๐ซ๐๐ฃ๐๐๐๐ ๐๐๐ฉ๐จ ๐ก๐๐ก๐๐๐ ๐ฉ๐ ๐ข๐๐ ๐๐ฃ? ๐
๐ฌ In mijn werk met vrouwen zie ik dit thema vaak terug. Dat verlangen naar controle, naar schoonheid, naar โhet goed doenโ. Maar groei zit juist in loslaten. In rommel, rafels en imperfectie. Daar ontstaat ruimte. Voor jou. En voor het leven dat door je heen wil bewegen.