31/03/2026
Een kaart wordt pas een gebaar wanneer hij echt iets raakt.
Voor mij gebeurt dat op het moment dat een kaart emoties losmaakt. Wanneer iemand moet huilen van ontroering, of wanneer een kaart wordt opgehangen op de koelkast, ingelijst wordt, of ergens in huis blijft liggen.
En als je later weer bij diegene thuis komt en die kaart nog ziet, dan weet je dat het klopt. Dan is het geen kaart meer, maar een gebaar geworden.
Ik geloof dat woorden soms belangrijker kunnen zijn dan het cadeau zelf. Een cadeau gebruik je misschien een tijdje en daarna verdwijnt het ergens in huis. Woorden kunnen veel langer blijven hangen.
Zeker als kind, maar ook later in je leven, kunnen woorden die iemand tegen je zegt veel invloed hebben. Positief of negatief. De woorden die je kiest doen ertoe.
Juist daarom voelt het voor mij als een gemiste kans wanneer je iemand wilt laten weten dat je er voor hem of haar bent, maar uiteindelijk alleen een standaard zin opschrijft.
Omdat elk moment anders is. Een moeilijke periode, een zwangerschap, een geboorte, een nieuw begin. Het vraagt steeds weer om andere woorden.
Daarom zit er bij mijn kaarten een kleine gids met vragen. Niet om het perfect te doen, maar om je te helpen een tekst te schrijven die echt bij jou past.
Wat ik hoop wanneer iemand mijn kaart opent, is dat alles klopt.
De woorden.
De illustratie.
De intentie.
En dat de ontvanger voelt:
ik ben gezien.
