18/06/2026
Ik kwam vandaag deze foto tegen. Ik op de rommelmarkt. Omringd door spullen. En op mijn gemakje een appeltje eten.
Opeens moest ik bijna lachen en huilen tegelijkertijd. Want eigenlijk deden we vroeger niet zo ingewikkeld.
🟠 Een krakkemikkig kraampje maken.
🟠 Spulletjes erop.
🟠 Een prijskaartje eraan.
En dan kijken of iemand JA zei.
Gewoon: “Ik heb een Barbie te koop. Wil je het?”
Misschien is ondernemen minder ingewikkeld dan we ervan maken.
Want als ik ondernemers spreek zie ik vaak geen gebrek aan ideeën, inspiratie en kennis. Integendeel.
Ik zie volle Google Drives.
Mapjes
Ideeën
Aantekeningen
Plannen
Strategieën
💸 Alleen geen kraampje.
💸 Geen te koop bord.
Mijn belangrijkste les is dat ik mezelf altijd beperkt heb hierin.
Want ik dacht als ik veel ging maken en verkopen:
😳 Kom ik dan niet spammerig over?
😳 Is het niet verwarrend voor mensen?
😳 Kom ik niet over als een geldwolf?
Maar dit is het ding: Ondernemen draait om kansen zien en pakken. Daar hoort falen gewoon bij.
Hoe kon ik ooit denken dat ik maar één product moest verkopen?
Hoe kon ik ooit denken dat veel promoten "triest" was?
Hoe kon ik ooit denken dat alles wat ik maak móét aanslaan?
Sinds die tijd omarm ik winkeltje spelen weer. Want winkeltje spelen is het leukste wat er is. En nu hoef je geen kraampje meer op te tuigen.
Je hoeft alleen een plek te maken waar iemand JA kan zeggen.
Gaan al je producten aanslaan?
Nee. Natuurlijk niet!
Maar dát is het spel.
Kansen zien.
Kansen grijpen.
En de kassa laten rinkelen
PS: Die Barbie raakte ik aan de straatstenen niet kwijt.