HQe

24/02/2024

Is het Horsterwold echt het walhalla voor naaktlopers – antwoord van AI:

Of het Horsterwold echt een walhalla is voor blootlopers hangt af van wat je zoekt. Het is zeker een populaire plek voor naturisme, met een lange traditie en een aantal officiële naaktstrandjes. Het bos is uitgestrekt en biedt veel privacy, met afwisselende landschappen van bos, heide en water.

Er zijn echter ook een aantal nadelen te noemen. Het Horsterwold is niet enorm groot, en in de drukkere gebieden kan het behoorlijk druk worden. Ook zijn er muggen en andere insecten, en kan het weer onvoorspelbaar zijn.

Of het Horsterwold echt een walhalla is voor blootlopers hangt dus af van je eigen voorkeuren. Als je op zoek bent naar een grote, afgelegen plek om te ontspannen en te genieten van de natuur in je blootje, dan is het Horsterwold zeker een goede optie. Ben je echter op zoek naar een meer gevarieerde omgeving of ben je gevoelig voor insecten of wisselvallig weer, dan zijn er wellicht betere plekken te vinden.

Enkele alternatieven voor het Horsterwold:
Het Drents-Friese Wold: Dit uitgestrekte natuurgebied is met 6.000 hectare nog groter dan het Horsterwold en biedt nog meer privacy. Er zijn ook diverse officiële naaktstrandjes.

De Veluwe: De Veluwe is een enorm natuurgebied met bossen, heide en zandverstuivingen. Er zijn diverse officiële naaktstrandjes, maar ook veel afgelegen plekjes waar je ongestoord kunt blootloper.

De Amsterdamse Waterleidingduinen: Dit duingebied is dichter bij de stad gelegen, maar biedt toch veel privacy. Er zijn geen officiële naaktstrandjes, maar er zijn wel diverse plekken waar naturisme gedoogd wordt.

Tips voor een bezoek aan het Horsterwold:
Ga op een doordeweekse dag of buiten het seizoen om de drukte te vermijden.
Neem insectenspray mee.
Houd rekening met het weer en neem regenkleding mee.
Respecteer de natuur en laat geen afval achter.

Ja, in principe mag je bloot wandelen in het Horsterwold. In 2020 oordeelde de rechtbank in Leeuwarden dat het Horsterwold een geschikte locatie is voor naaktrecreatie. Dit betekent dat het toegestaan is om naakt te wandelen in het bos, zolang je maar geen aanstootgevend gedrag vertoont.

Er zijn een paar belangrijke regels waar je je aan moet houden als je bloot wilt wandelen in het Horsterwold:

Wees respectvol naar andere wandelaars. Als je geklede tegenliggers tegenkomt, is het netjes om achter elkaar te gaan wandelen of even te stoppen en je te kleden.
Maak geen lawaai en verstoor de natuur niet.
Laat geen afval achter.

Op een paar plekken in het Horsterwold is naaktlopen niet toegestaan:
Op de verharde paden
In de bebouwde kom
Bij het bezoekerscentrum
Er zijn een paar officiële naaktstrandjes in het Horsterwold:
Het Zwarte Strand
Het Witte Strand
Het Naturistenstrand

Deze stranden zijn een fijne plek om te ontspannen en te zwemmen in je blootje. Het Horsterwold is een prachtige plek om te genieten van de natuur in je blootje. Houd je aan de regels en geniet van je wandeling!

Let op: De regels voor naaktlopen kunnen veranderen. Het is altijd verstandig om de website van Staatsbosbeheer te raadplegen voor de meest actuele informatie.

Tot slot:
Het Horsterwold is een populaire plek voor naturisme met een lange traditie. Het is een mooie, afwisselende plek om te ontspannen en te genieten van de natuur in je blootje. Er zijn echter ook een aantal nadelen te noemen, zoals de drukte in de zomermaanden en de aanwezigheid van insecten.

Of het Horsterwold echt een walhalla is voor blootlopers hangt dus af van je eigen voorkeuren. Ben je op zoek naar een grote, afgelegen plek om te ontspannen en te genieten van de natuur in je blootje, dan is het Horsterwold zeker een goede optie.

18/02/2024

Op zoek naar troost in het steeds veranderende ritme van de zee

De zon scheen fel op het zandstrand. De golven klotsten zachtjes tegen de kustlijn en de zeewind bracht een zilte geur met zich mee. De meeuwen vlogen krijsend boven het water. Het ritmische uitrollen van de golven op het strand vormde een rustgevende achtergrond voor dit avondritueel. Dit was een man die troost vond in de eenvoud van de natuur, en het strand was zijn jaarlijkse toevluchtsoord. Op het strand zat de man geheel naakt op zijn knieën. Hij genoot van de warmte van de zon op zijn lichaam en het geluid van de zee. Hij liet de warmte van de zon in zijn botten sijpelen. Hij sloot zijn ogen en luisterde naar de symfonie van de natuur om hem heen, waarbij hij een gevoel van tevredenheid voelde dat hij nog nooit eerder had ervaren.

Terwijl hij daar zat, overspoelden erotische beelden zijn geest. Terwijl langzaam maar zeker begon de zon te zakken voelde hij zich lichaam overmand worden door een warme gloed. Alsof hij zweefde. De lucht kleurde langzaam oranje en rood, terwijl de man zijn p***s ergens naar binnen voelde gaan. De zon bescheen zijn naakte lichaam alsof ze nog een laatste hulpkreet wilde slaken voordat ze definitief ten onder ging. Seks in de buitenlucht voelde opwindend en spannend maar bovenal goed.

Met een gevoel van bevrijding zat de man hier, waarbij de wind hem in zijn omhelzing omhulde. Hij zweefde en staarde omhoog naar de eindeloze uitgestrekte lucht boven hem. Zijn lichaam vond innerlijke rust bij dit seksspel. Het gevoel van naakt op een enorm stuk strand en de wind die zijn lichaam tot in zijn bilnaad streelde maakte hem opgewonden. De zee was nu kalm en stil. De zon was ondergegaan en de lucht was donkerblauw. Terwijl zijn stijve p***s op en neer bewoog werkte hij zich langzaam naar zijn orgasme toe.

De meeuwen vlogen terug naar hun nesten. De man hield zijn ogen gesloten en genoot van de laatste momenten van de zon op zijn gezicht. Het beeld dat hij vóór zich had was een naakte vrouw van ergens halverwege de dertig, kort blond haar en blauwe ogen. Ze had prachtig vormgegeven volle borsten en mooie ronde billen. Op dat moment voelde hij een diep gevoel van vrede over zich heen komen, alsof het gewicht van de wereld van zijn schouders was gevallen.

Maar die dagen waren al lang voorbij en nu was hij alleen, zijn vrouw vervangen door de uitgestrekte zee waar hij nu op uit keek. De man voelde zich plotseling erg eenzaam. Toen hij zijn ogen opende, was het strand leeg. Op dat moment besefte de man hij dat hij, ondanks de schoonheid en rust van het strand, nog steeds alleen was. En dat gevoel van leegte dat in hem bleef hangen kon hij niet van zich afschudden. De man was alleen. Hij keek om zich heen. Hij was helemaal alleen op het strand. De enige geluiden waren het ruisen van de zee en de wind over zijn naakte lichaam. De vrouw waarin zijn p***s zojuist het goedje had gespoten wat niet veel meer dan zijn ma*******or. Een nepkut.

Hij bleef nog een tijdje op het strand staan, totdat de duisternis compleet was. Toen liep hij langzaam weg, de zee achter zich latend.

Met pijn in het hart pakte hij zijn spullen bij elkaar en liep terug naar zijn auto, terwijl het geluid van de golven achter hem in de verte verdween. Terwijl hij wegreed van het strand, vroeg hij zich af of hij ooit iemand zou vinden om de schoonheid ervan te delen. Maar voorlopig was hij tevreden met het alleen ronddwalen langs de kust, op zoek naar troost in het steeds veranderende ritme van de zee.

14/05/2022

Het was goed. Het was lekker. Tot de volgende keer.

Ze zijn intelligent, hebben een hoge opleiding (HBO/WO/Universiteit), een goed diploma (soms zelfs twee), succesvol en ze zijn jong. Hun leeftijd is vaak eind twintig, begin dertig. Geboren half of eind van de jaren negentig van de vorige eeuw dus geboren in een tijdperk dat alles kon in de wereld het met heel veel mensen erg goed ging. Economische cijfers spoten omhoog en iedereen had veel geld op de bank staan (tien jaar later zou blijken dat veel van dat geld geleend was).

Het zijn dus millennials en dus hebben ze veel noten op hun zang. De lijst van diploma’s is indrukwekkend lang. Extra lastig maakt het soms dat ze een even indrukwekkende lijst van bedrijven en organisaties hebben waar ze nooit meer aan de slag willen. Soms omdat ze er zelf hebben gewerkt, maar nog vaker omdat ze er neg*tieve verhalen over hebben gehoord.

Hun namen? Laura, Lisa, Anne, Sanne, Iris, Michelle, Maria, Tessa, Melissa, Anna, Kim, Anouk, Naomi, Lotte, Eva, Giselle, Amber, Sharon, Romy of Lisanne. Hun beroepen? Vage functienamen als Chapter Lead Creative Content, Junior General Ledger Cluster Support Data Analyst of Strategic Means and Methods Business Engineer. Tegelijkertijd functienamen waarvan de functieomschrijving bijna een etmaal in beslag neemt. Een drukke baan bij een grote organisatie waar ze zich erg belangrijk voelen. Druk, veel vergaderen, veel rapporten en verslagen lezen en weer nieuwe schrijven de hele dag in touw en eenmaal thuis te moe om ook nog eens een druk privéleven erop na te houden.

Maar het zijn geen robots en dus gaan ze wel op zoek naar seks. Vanwege de hoge eisen lukt het vaak niet om met daten via apps en datingwebsites de juiste te vinden. Wat zou het dan mooi zijn als er af en toe een man langs kan komen die zo af en toe seks met ze heeft. Hen kan verwarmen, verwennen en intens kan laten kl******en. Niet een man die in hun leven meekijkt en zich bemoeit met hun carrière. Gewoon een man die voor één of twee nachtjes langs komt. Het tweetal eet wat, drinkt wat, praat wat maar gaat al snel over tot de hoofdact: Intense seks. Ze laat zich door hem uitkleden en laat hem zichzelf uitkleden. Niet omdat ze lui is. Maar omdat ze het opwindend vind om zich door hem te laten ontkleden, waarna ze toekijkt hoe zijn naakte lichaam langzaam tevoorschijn komt.

Hoe intens de seks ook is; ze komt er tot rust. Ze heeft even een man in haar armen die ze in zich laat verwelkomen. Ze laat zich door hem verwennen. Hij kust haar, speelt met haar indrukwekkende borsten en vertelt haar hoe geweldig ze eruit ziet. Ze heeft mooie, volle borsten en een prachtig strak, glad, kaal en goed bijgehouden kutje. Geen tatoeages. Geen piercings. Ze laat hem gaan. Ze levert zich helemaal aan hem over. Voor even raakt ze de controle over zichzelf en over haar leven kwijt. Ze zakt helemaal weg in een parallelle wereld. Een universum waar het comfortabel en warm is. Tijdens het kennismakingsgesprek hebben ze afgesproken dat hij niet te wild met haar om gaat. Zachtjes en intens, met lange stroken over haar borsten, kutje en billen. Ze laat met zich spelen alsof haar hele lichaam totaal verlamd is. Wanneer hij haar in de missionarishouding penetreert dan kijken ze elkaar recht in de ogen aan. Ze vertelt hem hoe goed hij het doet en dat ze nog veel en vaak seks met hem wil hebben. Heel langzaam maar wel heel lang beweegt hij met zijn p***s in haar kutje. Eerst in de missionarishouding. Daarna in het hondjesstandje. Hij is intens en lang met haar bezig. Tot soms wel een uur. Hoewel het bij elk bezoek hetzelfde erotische liedje is voelt ze zich er goed bij. Ze weet wat hij doet en waar hij naar toe gaat. Ze kent de volgorde van de standjes en ze weet dat hij haar geen pijn zal doen. Ze hoeft niks te vrezen. Ze is veilig bij hem.

Nadat hij in haar is klaargekomen wacht hij even voordat hij zich uit haar terugtrekt. Daarna gaat hij op zijn rug naast haar liggen en klemt ze zich als een klein meisje om hem heen. Ze complimenteert hem met de prestaties en smeekt hem bijna om dit nog eens bij haar te doen.

Het was goed. Het was lekker.

Tot de volgende keer.

27/04/2021

Ongevraagde manuscripten? Nee bedankt. Ga liever lezen
Uitgeverij Gallimard kondigt een manuscriptenstop af. Literair agent Willem Bisseling kan zich helemaal vinden in dat besluit.

Willem Bisseling23 april 2021, 11:14
Ruim een week geleden stuurde de Franse uitgeverij Gallimard het volgende bericht naar amateur-schrijvers: ‘Gezien de exceptionele omstandigheden waarin we verkeren, roepen we eenieder op te stoppen met het inzenden van manuscripten. Zorg goed voor jezelf en ga lekker lezen.’ Er was nogal wat verwondering over de oproep. Als er geen manuscripten meer mogen worden ingestuurd naar een uitgeverij, hoe worden nieuwe schrijvers dan ooit nog ontdekt?

Gallimard staat niet alleen. In de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk accepteren de meeste uitgeverijen alleen manuscripten die binnenkomen via een literair agent. En de meeste literair agenten in deze landen hebben een ‘no unsolicited manuscripts policy’. Oftewel: je hoeft je manuscript niet ongevraagd aan hen te sturen.

De afgelopen jaren ontving ons literair agentschap jaarlijks zo’n duizend manuscripten van amateur-schrijvers. In alle genres, maar voornamelijk fictie. Het aantal literaire debutanten dat we de afgelopen twee decennia uit deze slush pile hebben gevist en ondergebracht bij uitgeverijen, is op één hand te tellen. Ook wij hebben afgelopen jaar besloten om geen ongevraagde manuscripten meer te accepteren. Ons agentschap staat daarin niet alleen. Singel Uitgeverijen, waar onder andere Querido, De Arbeiderspers en Nijgh & Van Ditmar onder vallen, deden hetzelfde. Uitgeverijen als De Bezige Bij, Meulenhoff en Prometheus halen nog niet één keer per jaar iets publicabels uit de ongevraagde inzendingen.

Daar is één doorslaggevende reden voor: de kwaliteit. Of beter: het gebrek daaraan. Inzendingseisen zijn bij veel uitgeverijen versoepeld om de jaarlijkse papiermassa te reduceren. Je kunt met een druk op de knop je manuscript digitaal verzenden ter beoordeling. Daarmee is het hek van de dam. Het lijkt wel of iedereen die ooit het alfabet heeft geleerd een roman denkt te kunnen schrijven en daar zo tevreden over is dat hij vindt dat het wel een plek verdient in de boekhandel.

Soms vraag ik me af waarom hobbyschrijvers hun werk insturen. Vinden ze het echt zo goed, of denken ze: niet geschoten, altijd mis? Als ze veel (goede) literatuur zouden lezen, zouden ze toch weten wat een goede stijl is. Of hoe je een verhaal goed vertelt (of juist niet). Als ze veel debuten zouden lezen en de media rondom boeken in de g*ten zouden houden, zouden ze zien hoe moeilijk het is om een plek te veroveren in het literaire veld.

Het lijkt of er de laatste jaren een steeds grotere minachting is voor het werk van uitgevers en agenten én voor het ambacht van schrijven. Want dat is het, een ambacht. Goed schrijven kost jaren van training, verdieping en toewijding. Als je echt wilt worden gepubliceerd, zorg je voor een netwerk in het literaire landschap. Via literaire lezingen, schrijfopleidingen en -wedstrijden verdiep je je in het vak. En door heel veel (goede) boeken te lezen, zie je dat schrijven meer behelst dan een verhaaltje vertellen. Een echte schrijver beoefent een vak en is kritisch over zijn werk. Pas als hij tevreden is, zal hij zijn manuscript sturen naar een uitgeverij of agent, waarvan hij er tegen die tijd waarschijnlijk al een aantal kent, juist omdat hij zich heeft verdiept.

Er is maar beperkte ruimte voor literaire debutanten. Van de zeventig debuten die jaarlijks verschijnen, breken er misschien drie of vier door. Gemiddeld worden nog geen duizend exemplaren van een literair debuut verkocht. Blijkbaar is de interesse voor debutanten marginaal. Als alle amateur-schrijvers jaarlijks een literair debuut kopen, zou elke debutant bestsellerauteur zijn. En dan is er weer ruimte voor meer debutanten. Tot die tijd kan ik het alleen maar met Gallimard eens zijn: zorg goed voor jezelf en ga lekker lezen.

Willem Bisseling is literair agent en mede-eigenaar van Sebes & Bisseling Literary Agency in Amsterdam.

14/02/2021

Hoe het is om een ​​levensmodel te zijn en naakt te poseren voor vreemden

'Je bent gewoon het menselijke equivalent van een schaal met fruit om te tekenen of te schetsen - zo denken helpt bij elke angst'

Ontkleden voor een kamer vol andere mensen die je aandachtig aanstaren, is een ver buiten de comfortzone van de meeste mensen.

Maar voor Kate, die naakt poseert voor tekenlessen voor het leven, is het bijna beter dan in een piepkleine bikini op het strand te knijpen.

En voor Meg is het uittrekken van je kleren een nachtelijke zelfvertrouwen gebleken en een verrijkende levenservaring die heel weinig met naaktheid te maken heeft. Zoals de 22-jarige zegt: "Als je naakt in een kamer kunt staan, kun je alles doen."

Beide vrouwen hebben model gestaan ​​voor artiesten als onderdeel van de Cardiff Life Models-lessen, die regelmatig in de stad werden gehouden tot de pandemie toesloeg. Terwijl Meg, een student uit Treforest, een oude rot is in de modellenwereld en het al meer dan een jaar heeft gedaan, is Kate, 37, relatief nieuw voor en heeft ze maar een paar keer geposeerd.

Meg, een zelfverzekerde "typische Kreeft" die vriendelijkheid uitstraalt, zowel via de telefoon als via de camera, begon "in een opwelling" te poseren voor wat extra geld. De £ 20 per uur komt zeker van pas terwijl ze streeft naar ervaringen die "buiten de gebaande paden" en "leuk en anders" zijn.

Kate, die op een heel andere manier een rustig zelfvertrouwen heeft, kan de angst begrijpen die gepaard gaat met het uittrekken van je kleren in een kamer vol mensen. "Ik denk dat dat een legitieme angst is als je jezelf niet hebt verzacht met een beetje skinny-dipping of misschien in een omgeving bent met andere naakte mensen, wat we als Britten niet de kans krijgen," zei ze.

Ze hebben elk hun eigen redenen om ongekleed naar buiten te gaan, maar beiden hebben dezelfde bewonderenswaardige - benijdenswaardige, zelfs - de naakte menselijke vorm.

Meg begon met modellenwerk na een gesprek met een vriend die net bezig was met naakt poseren. De vriendin zei dat ze wat extra geld wilde en stelde voor om contact op te nemen met Andy Lamb, de man achter Cardiff Life Models.

De verfrissend ruimdenkende chiropractiestudent straalt zelfvertrouwen en zelfbewustzijn uit, niet op een opschepperige manier maar op een zachtjes bemoedigende manier waardoor je je afvraagt ​​waarom je überhaupt al die lichamelijke problemen hebt.

"Ik was eerst een beetje bang," zei Meg. "Maar toen ik het eenmaal had gedaan, voelde ik me geweldig en zo zelfverzekerd. Dit is iets dat een verrijkend deel van mijn leven is - het is net iets dat je bang maakt, maar keer 10.

"Voor mij heeft het mijn zelfvertrouwen letterlijk van de ene op de andere dag versneld, omdat het belachelijk buiten mijn comfortzone ligt.

"Een goede zaak die als bijwerking van het zelfvertrouwen komt, is dat het niet kan schelen wat mensen denken. Als je eenmaal los bent van de zorg - en het kan me nog steeds schelen wat mensen van me denken, ben ik een typische Kreeft, zorgzaam en gevoelig - het is allemaal leven ervaring."

De eerste keer was zenuwslopend, gaf Meg toe. 'Ik was er heel vroeg,' zei ze.

"Ik vind het heel leuk om op tijd te zijn. Ik vond eerst de kamer waar ik heen ging en daarna probeerde ik te zitten en te ontspannen bij de receptie. Ik ging op een geschikt tijdstip naar boven met 15 minuten om me om te kleden in mijn badjas.

"Het enige dat je doet bij het modelleren van een leven, is dat je altijd je mantel draagt ​​als je niet in een pose bent. Als er een gouden regel was, zou ik zeggen dat dat het is.

"Stel dat je rond iemands tafel gaat om te kijken naar wat ze tot nu toe hebben gedaan en je aanhangsels hebt bungelend, ongekleed, dan is het niet erg aardig voor iemand om een ​​gesprek te voeren en sta je daar gewoon in de buff . Het is niet klaar. '

In de loop van de tijd heeft Meg niet alleen haar zelfvertrouwen ontwikkeld, maar ook haar vermogen om een ​​kamer te behouden en artiesten te begeleiden.

"Je bent een fruitschaal - je bent geen naakt persoon," zei ze. "Je bent gewoon het menselijke equivalent van een schaal met fruit om te tekenen of te schetsen - zo denken helpt bij elke angst."

Ze ziet naakt zijn als "volkomen natuurlijk voor iets dat zo onnatuurlijk aanvoelt".

"Zodra het begon, was ik een beetje robotachtig omdat ik een bewegende pose aan het doen was en na ongeveer vijf minuten dacht ik: 'Dit is prima, ik kan dit', maar aanvankelijk vond ik het wel eng", voegde ze eraan toe. .

Het meest opvallende aan Meg is misschien wel hoe goed ze is afgestemd op haar eigen lichaam en haar zelfgevoel.

"Ik ben heel ruimdenkend, ik doe alles een keer," zei ze. Dat omvat koude douches, hardlopen in de heuvels en zelfs wild zwemmen in de Brecon Beacons. Haar vriend is hetzelfde, voegde ze eraan toe, en ze zei dat ze hem zelfs een paar keer had meegesleept om naast haar te poseren voor lessen als Andy er niet bij kon zijn.

Kunstenaars kunnen houdingen voorstellen zoals staan, zitten of liggen, maar het is aan het model om een ​​pose aan te nemen die zowel artistiek intrigerend als comfortabel genoeg is om een ​​langere tijd vast te houden zonder krampen of, het ergste van alles, uit positie.

Meg geniet van het zien van de energie en focus in de kamer terwijl de artiesten aan het werk zijn. De lessen, die worden gehouden in de Little Man coffeeshop in Cardiff, hebben een pauze halverwege waar koffie, thee en soms wijn is. Ze houdt ook van poseren voor studenten aan het Merthyr College en zich onderdompelen in het "verenigende" leerproces.

"De energie in de kamer is elke keer anders, afhankelijk van wie aan het modelleren is en hoe ze de ruimte vasthouden", zei Meg.

"Het is best fijn voor mensen om te komen ontspannen na een lange dag op het werk om te komen tekenen. Veel mensen in niet-creatieve bedrijfstakken hebben nog steeds creativiteit in zich die ze moeten uiten, zelfs als ze op kantoor een negen tot vijf per dag. "

Meg heeft haar eigen creatieve inslag en zegt dat kunst en haar medische opleiding "hand in hand" gaan.

"Ik ben op het punt gekomen met mijn anatomie dat ik een visioen heb van een skelet daar omdat ik er zoveel naar heb gekeken, ook al zie ik iemand als een volledig gevormd mens met huid en spieren. ," ze legde uit.

"Er is een mooie cross-over tussen de kunst en mijn cursus: levenstekenen zal altijd het menselijk lichaam zijn en dat is wat ik heel goed weet."

Het meest opvallende aan Meg is misschien wel hoe goed ze is afgestemd op haar eigen lichaam en haar zelfgevoel.

"Ik ben heel ruimdenkend, ik doe alles een keer," zei ze. Dat omvat koude douches, hardlopen in de heuvels en zelfs wild zwemmen in de Brecon Beacons. Haar vriend is hetzelfde, voegde ze eraan toe, en ze zei dat ze hem zelfs een paar keer had meegesleept om naast haar te poseren voor lessen als Andy er niet bij kon zijn.

Het tekenen van de menselijke vorm is eigenlijk best moeilijk, vooral als je een creatieve schilder of tekenaar bent.

"Je kijkt meer naar het model dan naar de pagina, want als je naar de pagina begint te kijken, ga je in je eigen richting - je brein doet dat van nature. Je denkt dat je weet wat waar naartoe gaat, maar het werkelijke punt van leven is om naar de pagina te kijken. model, 'zei Meg. "Ik denk dat het leven tekenen daardoor meer een discipline is."

Ze krijgt wel andere reacties van mensen als ze vertelt wat ze in haar vrije tijd doet. 'Sommigen zeggen dat het nogal brutaal is om te doen,' lachte ze. "Maar ik vind het niet brutaal. Ik heb er nooit op een neg*tieve manier over nagedacht.

"Het is leuk en gelukkig is het iets waar mensen £ 20 voor betalen. Ze denken altijd dat je ze een enorm plezier doet en ze respecteren en waarderen je daarvoor echt."

Wat mensen meestal tegenhoudt, is de angst voor het onbekende, zei ze. "Het gaat niet om naaktheid. Iedereen concentreert zich op naaktheid, maar daar gaat het niet om."

Kate kende Andy al via zijn groep buiten wandelen en als afgestudeerde beeldende kunst en had ze enkele van de tekenlessen gevolgd die hij als kunstenaar gaf om "haar hand binnen te houden".

Maar vorig jaar op een warme zomerdag, tijdens een artist retreat op Flatholm Island, waagde ze de sprong en belandde ze aan de andere kant van het doek.

"Andy had een tweede model nodig en ik vond het gewoon een idyllische omgeving en het was echt warm en buiten en een ontsnapping aan de realiteit", zei Kate.

"Ik dacht er niet echt te veel over na. Ik denk niet dat ik me echt op mijn gemak voel in mijn lichaam, maar dat kwam niet echt bij me op, meer omdat het voor een artistiek doel is dan om te lonken."

Haar tweede ervaring - in een klaslokaal - was meer testen, zei ze, maar ze merkte een onverwacht neveneffect op. 'Iedereen wordt vriendelijker naar je toe,' zei ze.

"Mensen praten meer ontspannen met je. Ik zei het tegen Andy en hij zei dat mensen het gevoel kunnen hebben dat ze een beetje van je zijn omdat ze je in hun tekenblokken hebben vastgelegd."

Kate is op geen enkele manier een "naakte ambassadeur", zei ze, maar het is bekend dat ze af en toe een beetje mager dippen.

"Het is een goede herinnering dat ieders lichaam totaal anders is en dat er geen perfecte vorm is", zei ze. Kate is niet immuun voor lichaamsbeeld en zei dat ze absoluut dezelfde bezorgdheid heeft als elke andere persoon die zich zorgen maakt over het tonen van hun buik in een openbare omgeving.

'Maar ook dat smelt weg als je al je kleren uittrekt', zei ze.

"Ik vind badkleding zo onflatteus, dus ik zou niet naakt naar het recreatiecentrum willen gaan, maar ik zou liever op een naaktstrand zijn waar niemand iets draagt ​​en het is gewoon zoveel comfortabeler dan jezelf in een sexy bikini.

"Misschien komt het doordat het niet geseksualiseerd is, ook al ben je helemaal naakt, als het kunst is. Het is niet per se een 'uitdagend' iets, maar misschien zijn er soorten kleding en situaties die het sexyer maken of je bewuster maken van dat element." "

Toch moet het een beetje ontmoedigend zijn om aandachtig te worden bestudeerd en nergens te verbergen? "Het is grappig om model te zijn en naar de mensen te kijken die je tekenen", gaf Kate toe.

'Ze wenden hun ogen niet af - ze kijken naar elk deel van je lichaam, het is echt een studie, die misschien in diepere zin veel onthullend is dan alleen naakt zijn.

"Op geen enkel moment voel je je geseksualiseerd of geobjectiveerd, het maakt niet eens uit wat je geslacht betreft - je bent er gewoon om getekend en bestudeerd te worden voor de huid waarin je zit."

Als je al je kleren uittrekt, ongeacht de omgeving, moet je eerst het deel van onze gesocialiseerde hersenen overwinnen dat schreeuwt: "Kijk alsjeblieft niet naar me, ik ben naakt." Het is iets dat we waarschijnlijk allemaal herkennen en wat ons ervan weerhoudt om ooit rond te dwalen in de buff.

Kate legde uit hoe ze dat overwint. "Zoals al het andere waar je bang voor bent, doe het stap voor stap, kom daar. Er is in eerste instantie net dat moment van onthulling als het ware en dat is de grootste hindernis - dat stukje wanneer je voor het eerst iedereen je vlees laat zien.

"In de wc denk je: 'ga ik dit echt doen?'. Dan heeft iedereen het gezien en is er niemand flauwgevallen of zo, dus werk je er maar doorheen."

Mentaal modellen moeten met hun eigen gedachten kunnen zitten zonder te friemelen, praten of hun gezichtsuitdrukkingen te veel te veranderen. Kate's grootste zorg op Flatholm was dat ze echt zweterig werd. Maar, terug in de salon van het leven, beheerst ze haar techniek nog steeds.

"Je hoeft je alleen maar op een hoek te concentreren en ik laat mijn hoofd leeg," legde ze uit. "Ik ben nog steeds een beginneling, dus ik doe mijn uiterste best om niet te bewegen, wat klinkt alsof het het gemakkelijkste ter wereld is, maar als je in een iets meer dramatische houding zit, is het eigenlijk best lastig."

Ze streeft ernaar om in een soort van "serene bestaan" te komen. "Aanvankelijk was ik zenuwachtig en zocht ik Andy om advies, maar na een tijdje krijg je meer zelfvertrouwen", voegde ze eraan toe.

"Dan begin ik na te denken over de beste vormen die de kunstenaar kan tekenen. Als kunstenaar weet ik wat interessanter is om te tekenen.

"Het is zo interessant - je hebt een beeld van jezelf in gedachten en dan heeft iemand iets heel anders op papier vastgelegd. Het is echt interessant om jezelf te zien. Ik weet niet of dat me narcistisch maakt."

Het is zeker verfrissend om te horen hoe deze twee vrouwen in poses gaan en er niet aan denken of hun buik kleiner lijkt of dat hun borsten groter lijken door hun plaatsing van de armen. In plaats daarvan proberen ze de kunstenaars poses aan te bieden die de complexiteit van de menselijke vorm op al zijn unieke en prachtige manieren laten zien.

Zoals Meg zei, het gaat niet om naaktheid, maar om details zoals botstructuur, schaduwen en de juiste verhoudingen van ledematen. De uiteindelijke schetsen en schilderijen zijn geen geïdealiseerde versies van zichzelf, maar de werken vieren het menselijk lichaam in al zijn glorie.

Bron:

'You’re just the human equivalent of a bowl of fruit to draw or sketch – thinking like that helps with any anxiety'

09/12/2020

Werkloosheidsverzekering

Nu ging het allemaal nog goed met haar. Nu had ze een goede baan, een goed inkomen en een dak boven haar hoofd. Ze had nauwelijks schulden, woonde in een huurhuis waarvan ze de huur iedere maand nog vrij probleemloos kon betalen en zij en haar zoontje hadden iedere dag eten. De 40-jarige Belgische Gènevieve Hummels (blanke huid, 1,68 meter, kort blond haar, blauwe ogen, slank gebouwd maar niet te dun, cupmaat DD borsten, geen tatoeages, geen piercings) was administratief medewerkster bij een levensmiddelengroothandel in een stadje vlakbij Antwerpen. Dat ging op zich goed; ze stond zelfs aan de vooravond van haar 12,5 jarig jubileum bij dit bedrijf.

Gènevieve zat poedelnaakt op de rand van de eettafel in haar woonkamer. Haar lange, slanke benen had ze om de middel van een stevig gebouwde kerel heen geslagen. Een man die ze kende en die ze toestemming had gegeven om haar tussen haar benen te penetreren. Het tweetal hijgde en pufte, zoals het dat de afgelopen tien, vijftien minuten had gedaan. Om elkaar op te warmen voor het orgasme had het tweetal elkaar al die tijd recht in de ogen aangekeken. Dit was het slotstuk voor het kl******en. Nog even een laatste st***je en hij kwam in haar klaar. Nog even bleef hij in haar, waarna hij zich langzaam terug trok en een stapje achteruit zette. Hij moest oppassen dat hij niet één van de vijf ‘full HD’ camera’s omver liep, die rondom de eettafel stonden om de zojuist geleverde seksuele prestatie minutieus en tot in de kleinste detail op te nemen.

Gènevieve wist als geen ander dat het gevaar op de loer lag. Ze zag collega’s en vrienden om de vreemdste redenen worden ontslagen. Voornamelijk de oudere werknemers vielen daarna in een groot, zwart g*t. Ze waren vaak te oud voor de arbeidsmarkt en werden niet meer aangenomen, of moesten erg lang wachten op een nieuwe betrekking.

De man die haar zojuist had bevredigd deed dit bij meerdere vrouwen. Circa 5 vrouwen bevredigde hij. Ieder weekeinde weer een andere vrouw op een andere locatie. Dan weer in een hotel, dan in de vrije natuur of gewoon op het bed. Steeds weer met camera’s om zich heen. Camera’s die ieder waren geplaatst op een eigen statief, en die de seks haarfijn opnamen. De vrouw bepaalde de locatie en hoeveel filmpjes er die dagen werden opgenomen. Hij had één eis: Hij bedreef alleen maar slow seks.

De beelden van haar seksuele daden bewaakte Gènevieve met haar leven. De DVD’s werden achter slot en grendel stofvrij opgeborgen. Diverse vrouwen waren Gènevieve al voor gegaan. Ze hadden tientallen korte filmpjes opgenomen en bewaard. Toen het noodlot van werkloosheid toesloeg waren deze vrouwen soms al tien jaar of verder. De korte- en middellange filmpjes die soms tien jaar (of langer) geleden waren opgenomen, belandden na de daad op DVD, omdat na al die jaren de beeldkwaliteit van een DVD niet verloren ging, en de beelden nog goed leesbaar waren voor vrijwel iedere personal computer. De beelden werden vervolgens aan elkaar gemonteerd tot een film op speelfilmlengte (circa 90 minuten) en gedigitaliseerd, waarna ze achter een betaalmuur op diverse grote pornowebsites geplaatst. Wie de film wilde zien, moest daarvoor tussen de 4 en 6 US Dollar betalen. Een bedrag waarvan de maakster van het filmpje ongeveer 60% ontving. Bij meer dan honderd miljoen bezoekers per maand zou ruwweg de helft daarvan geld over hebben om te betalen voor films.

Plaatsing van haar seksfilm achter een betaalmuur waren haar garantie dat ze straks op latere leeftijd nog steeds een inkomen had, mocht ze worden ontslagen en geen inkomen meer hebben.

Deze seks was dus haar werkloosheidsverzekering.