20/05/2026
Ik heb geen blad voor mijn mond.
Niet omdat ik mezelf zo geweldig vind. Maar omdat ik weet dat als ik zeg wat ik zie, er altijd iets uitkomt waar iemand iets aan heeft.
Zo ben ik een keer opgestaan tijdens een les en stelde mijn docent 3 simpele vragen. Ze had de gewoonte om een kleine uitleg te rekken tot een kwartier of langer. De frustratie in de klas groeide en dat zag je terug in het gedrag van de leerlingen. Onrust, praten achter haar rug om, uitlachen. En ondertussen werd de docent er steeds meer onzeker van.
Ik was het zat, dus ik stond op.
Niet om haar onderuit te halen, maar omdat ik zag wat er mogelijk was.
Ze beantwoordde de 3 vragen en daarna konden we eindelijke aan het werk.
Achteraf bedankte ze me. Ze zei dat er nog nooit iemand haar zo duidelijk had aangesproken. Dat het haar had laten zien dat het ook anders kon.
De lessen daarna waren een stuk eenvoudiger. Het gedrag van de leerlingen veranderde.
Dat is wat er gebeurt als je zegt wat anderen denken, maar niet te durven zeggen. Zo creëer je beweging.
See you on stage!