09/12/2025
Op oudejaarsavond besloot ik heel even alleen op mijn balkon te gaan staan.
Om écht tot me door te laten dringen in wat voor achtbaan ik in 2021 was gestapt, zonder ook maar te weten dat de rit in 2022 nog veel wilder zou worden.
Daar besefte ik dat ik het had gedaan.
Van dat jonge meisje dat als telefoniste al dolblij was dat ze achter de receptie mocht plaatsnemen,
naar de jonge vrouw die zich staande probeerde te houden in het corporate bedrijfsleven met een toxische bedrijfscultuur.
Het meisje dat haar voormalige werkgever nog steeds kwalijk nam dat ze onterecht was ontslagen, maar daar tegelijkertijd ook dankbaar voor was — omdat die situatie haar uiteindelijk een kans had gegeven.
Lange tijd was dit mijn drijfveer.
Ze stonden erop mij op staande voet te ontslaan en het niet om te zetten naar een “normaal” ontslag. Dat had kunnen betekenen dat ik volledig aan de grond zou raken: geen uitkering kunnen aanvragen, moeilijk nieuw werk vinden…
En nog geen twee maanden later stond ik in een hoekappartement met uitzicht over heel Rotterdam, met twee bedrijven in the pocket. Aan alles voelde ik: dit is nog maar het begin.
Inmiddels heb ik de bewijsdrang als drijfveer los mogen laten. Maar als ik deze beelden zie, mijmer ik even terug naar de hoop, de voldoening en de trots die ik voelde — op mijn eigen kracht en doorzettingsvermogen.
In de aankomende video’s neem ik jullie mee in een jaar dat uiteindelijk nóg turbulenter werd, waardoor 2021 in het niet viel. Chronisch ziek, operaties, ziekenhuisbezoeken, twee bedrijfspanden betrekken en eindelijk mijn grootste droom waarmaken: stappen in de fashionwereld.
Vergeet me niet te volgen, zodat je de hele maand december een eerlijk kijkje achter de schermen krijgt van iemand die haar dromen durfde na te jagen.
Spoiler alert: it’s not all glam & pretty things.
