02/02/2026
एउटा विश्वासघातले कसरी पूरा परिवार तहसनहस बनायो ?? 🙅
योगेन्द्र भाट ले लेखेको जस्ताको त्यस्तै पढम तल ।
✍️………….😭
मेरो नाम योगेन्द्र भाट हो।
म एउटा नेपालि नागरिक हुँ र रश्मी पनेरु मेरी पत्नी हुन।
आज म आफ्नो जीवन, परिवार र भविष्य गुमाएको एक साधारण नेपाली नागरिकको रूपमा बोल्दैछु। रश्मी पनेरु र मबीच चार वर्ष लामो सम्बन्ध थियो। त्यो सम्बन्ध विश्वास, प्रेम र भविष्यका सपना माथि आधारित थियो। हामीले सँगै एउटा सुखी जीवनको कल्पना गरेका थियौँ।मेरो परिवारले उनलाई आफ्नै छोरीसरह स्वीकार गरेको थियो। हाम्रो संस्कृतिमा, एउटा विवाह टुट्नु भनेको दुई मानिस मात्रहोइन,आमाबुबा, परिवार र पुस्ता टुट्नु हो।
२०२५ जनवरी १० मा, पति–पत्नीको आपसी सहमतिमा, रश्मी पनेरु उच्च शिक्षा अध्ययनका लागि अमेरिकाको मिडवेस्टर्न स्टेट युनिभर्सिटी गइन्। उनको शिक्षाका लागि लाग्ने सम्पूर्ण खर्च ट्युसन फिस, स्वास्थ्य बीमा, बसोबास र दैनिक जीवनका खर्च सबै मैले र मेरो परिवारले बेहोरेका थियौँ। त्यो पैसा केवल पैसा थिएन, त्यो मेरो पसिना, मेरा आमाबुवाको बलिदान र हाम्रो भविष्य थियो। पत्नीको शिक्षामा लगानी गर्नु आफ्नो कर्तव्य ठानेको थिएँ, तर त्यही विश्वासले आज मलाई पूर्ण रूपमा तोडिदिएको छ।
अमेरिका पुगेपछि उनको व्यवहार पूर्ण रूपमा परिवर्तन भयो। उनले सबै ठाउँमा आफ्नो वैवाहिक स्थिति लुकाउन थालिन्। फेसबुक, इन्स्टाग्राम र टिकटकबाट हाम्रो संगै भएको सबै फोटो र भिडियोहरू हटाइन्, आफू अविवाहित देखाउन। बिस्तारै उनले सम्पर्क घटाउँदै लगिन् र अन्ततः पूर्ण रूपमा बन्द गरिन्। पछिल्ला सात महिनादेखि उनले मेरो फोन उठाएकी छैनन्, सन्देशको जवाफ दिएकी छैनन्, र पछिल्ला चार महिनादेखि पूर्ण रूपमा सम्पर्कविहीन छिन्। यो मौनता केवल बेवास्ता होइन, यो मानसिक यातना हो। हरेक नउठेको फोनले मेरो मन चिरिन्छ, र मेरा आमाबुवाको रात निद्राहीन बन्छ।
पछि मैले थाहा पाएँ कि उनी अझै मेरो कानुनी पत्नी हुँदाहुँदै पनि मुसलिम समुदायको सिकन्दर अहमद नामका एक पाकिस्तानी नागरिकसँग बसी रहेकी छिन्। करिब सात महिनादेखि उनीहरू सँगै बस्दै आएका छन्। सीमित सम्पर्क हुँदा उनले मलाई भनेकी थिइन्, “नेपालबाट के गर्न सक्छौ? म नेपाल फर्कन्नँ। भगवानले पनि मेरो भिसा रद्द गर्न सक्दैन।” यी शब्दहरूले मेरो आत्मा नै चिराचिरा बनायो। यो केवल मलाई होइन, मेरो सम्पूर्ण परिवारलाई अपमान थियो।
उनले भिडियो कलमार्फत आफ्नो नयाँ जीवन देखाएर मलाई होच्याइ।नयाँ फोन, कपडा, गाडी, राम्रो खाना सबै कुरा अर्को पुरुषले दिएको भन्दै। उनले मलाई स्पष्ट भनिन् कि अब उनलाई मेरो सहयोग चाहिँदैन, किनकि उनीसँग पैसा र सुविधा दिने अर्को पुरुष छ। यो व्यवहार केवल विश्वासघात होइन, मानसिक हिंसा हो। पछिल्ला चार महिनादेखि म चिन्ता र डिप्रेसनबाट पीडित छु। मेरा आमाबुवा समाजको डर, लाज र पीडामा बाँचिरहेका छन्।
F1 विद्यार्थी भिसामा हुँदा पनि उनले टेक्सस किङ रेस्टुरेन्ट एन्ड मिट, इर्भिङ, टेक्ससमा २०२५ जुलाई १५ देखि अक्टोबर २० सम्म अवैध रूपमा काम गरिन्। हाल उनी अर्को स्थानमा पनि लुकिछिपी काम गरिरहेकी छन्। अवैध कामबाट कमाएको पैसा र सिकन्दर अहमदबाट प्राप्त गरी उनले नेपालमा नियमित रूपमा पैसा पठाइरहेकी छन्, जसमा एक हप्ता अगाडि मात्रै ४,००० अमेरिकी डलर पठाइएको छ। यो पैसा इमानदार श्रमबाट आएको होइन, यो धोका, सहवास र विश्वासघातको परिणाम हो।
उनका बुवा नारायण दत्त पनेरुले यस सम्पूर्ण घटनामा मुख्य भूमिका खेलेका छन्। उनले छोरीलाई विवाह त्याग्न उक्साए, अर्का पुरुषसँगको सम्बन्धलाई समर्थन गरे, र अमेरिकाबाट वारेसनामा पठाएर मेरो सहमति बिना जबर्जस्ती सम्बन्ध विच्छेद गराउने प्रयास गरे। उनले मलाई दैनिक रूपमा मानसिक दबाब दिए, पैसा दिने प्रस्ताव राखेर “छोरीलाई डिभोर्स दे” भने। यो बुवाको सल्लाह थिएन, यो स्वार्थ र लोभबाट प्रेरित अत्याचार थियो। बुवाको प्रभावमा परेर मेरी पत्नीले चार वर्षको सम्बन्ध, विवाह र नैतिक जिम्मेवारी सजिलै त्यागिन्। नेपाली परिवारमा, यस्तो मौनता चिच्याएर गरिने अपमानभन्दा पनि गहिरो घाउ हुन्छ। चार वर्षको सम्बन्ध, विश्वास र परिवार
के यति सजिलै पैसामा साट्न मिल्छ?
आज म नेपाली समाजसमक्ष खुलेर भन्छु रश्मी पनेरु, उनका बुवा नारायण दत्त पनेरु र सिकन्दर अहमद यी तीनै जनाले मेरो जीवन र मेरो परिवार पूर्ण रूपमा नष्ट गरेका छन्। हाम्रो घरको वातावरण विखण्डित भएको छ। हाम्रो इज्जत माटोमा मिलेको छ। हाम्रो शान्ति हराएको छ। म यो कुरा बदला लिन होइन, सत्य बाहिर ल्याउन भन्दैछु। विवाह भिसा प्राप्त गर्ने साधन बन्नु हुँदैन। विश्वास कमजोरी ठानिनु हुँदैन। अभिभावकले मूल्य जोगाउनुपर्छ, जीवन नष्ट गर्न होइन।
यो विश्वासघात हो।
यो मानसिक हिंसा हो।
यो त्यो कथा हो, जहाँ विश्वासलाई भर्याङ बनाएर माथि चढिन्छ र पछि लात हानेर पछारिन्छ ।
( छोरि चेलि हरु कसैको भावना सङ नखेल्नु होसु है 😘🙏)
