24/09/2026
NGITI, LUHA, at PAG-ASA
May mga araw na ngiti ang dala ko.
May mga araw naman na luha.
Ngiti kapag maganda ang resulta ng laboratories ko.
Parang may panibagong pag-asa.
Parang binigyan ulit ako ng pagkakataong mangarap ng bukas.
Ngiti kapag natatapos ang isang treatment.
Isang laban na naman ang nalampasan.
Isang araw na naman na nalagpasan.
Pero ang journey ko ay hindi naging madali.
Nagsimula ako sa diagnosis na hindi ko kailanman inakala.
At nang malaman kong nasa Stage 4 na ako, kasama ang pagkalat sa bones at lungs, nagbago ang paraan ko ng pagtingin sa buhay.
Hindi na pareho ang mga pangarap ko.
Hindi ko na hinihingi na maging madali ang lahat.
Ang dasal ko ngayon ay para sana ma-control, stability, at mas maraming araw na kasama ang mga taong mahal ko.
May mga gabing tahimik akong umiiyak.
Kapag sumasakit ang katawan.
Kapag pagod na pagod na ako.
Kapag bumabalik ang takot at hindi ko alam kung ano ang susunod.
Kapag kaharap ko ang mga Doctor ko, minsan gusto kong sabihin,
“Doc, pagod na ako.”
Pagod ang katawan.
Pagod ang isip.
Pagod din ang puso.
Pero madalas, pinipili kong ngumiti.
Hindi dahil wala akong nararamdamang sakit.
Hindi dahil hindi ako natatakot.
Kundi dahil gusto ko pa ring mabuhay.
Gusto ko pa ring makita ang mga susunod na araw.
Gusto ko pa ring gumawa ng mga alaala.
Natutunan ko na ang pag-iyak ay hindi pagsuko.
Minsan, kailangan ko lang ilabas ang bigat na matagal ko nang kinikimkim.
At ang ngiti ko ay hindi pagpapanggap.
Ito ang paraan ko para sabihin sa sarili ko,
“Pagod ako, pero nandito pa rin ako.”
Sa bawat luha, may dasal.
Sa bawat sakit, may panalangin.
Sa bawat umaga na nagigising ako, nagpapasalamat ako kay Lord dahil may panibagong araw na naman.
Hindi ko alam kung gaano karaming bukas ang ibibigay sa akin.
Hindi ko kontrolado ang lahat.
Pero kaya kong piliing lumaban ngayong araw.
Kaya sa kapwa ko warrior,
Umiyak ka kung kailangan.
Magpahinga ka kung pagod ka.
Hindi mo kailangang maging matapang sa bawat segundo.
Punasan mo ang luha mo kapag kaya mo na.
Huminga ka. Magdasal ka.
At kapag handa ka na, ngumiti ka ulit.
Dahil ang luha ay hindi nangangahulugang mahina ka.
At ang pagod ay hindi nangangahulugang sumusuko ka.
Stage 4 man ang journey ko, hindi ibig sabihin na tapos na ang buhay ko.
Still here. Still praying. Still fighting.
Hindi pa tapos ang kwento ko. 🤍
