12/02/2026
“Si boss ohteenn at si vinang”
Sa isang maliit na bayan, may pedicab driver na si boss ohteenn. Kilala siya sa terminal hindi lang dahil sa mabilis niyang padyak, kundi dahil sa lagi siyang nakangiti kahit tirik ang araw.
Isang umaga, may lumapit na matabang babae na may dalang malaking eco bag at payong.
“Manong, pwede ba hanggang palengke? Pero dahan-dahan lang ha, baka mauna pa kaluluwa ko,” biro ni vinang.
Natawa si boss ohteenn. “mana, don’t worry, VIP po kayo. Aircon pedicab ‘to — Air Con ng hangin!”
Habang bumibiyahe sila, panay ang kwento ni vinang. Kinukwento niya yung kabataan niya na siya daw ang reyna ng sayawan sa baryo.
“Manong, alam mo ba? Noong kabataan ko, ang daming nanliligaw sa’kin.”
“Talaga po, mam? Ilan?” tanong ni boss ohteenn.
“Tatlo lang… sabay-sabay!” sagot ni vinang sabay kindat.
Pagdating sa palengke, tinulungan ni boss ohteenn si vinang bumaba. Biglang sabi ni vinang, “Manong, teka lang.”
Kinabahan si boss ohteenn. Baka kulang bayad.
Pero inabot ni vinang ang isang supot ng pandesal at isang bote ng malamig na tubig.
“O, para may lakas ka pa mamaya. Mabait ka kasi.”
Ngumiti si boss ohteenn. “Ay, salamat po, mam! Libre na po kayo next time!”
“Libre? Naku, hindi pwede. Baka ma-fall ako sa’yo,” biro ni vinang
Pareho silang nagtawanan sa gitna ng palengke. Mula noon, tuwing Sabado, si boss ohteenn na ang official driver ni vinang. At sa bawat byahe, may bagong kwento, bagong biro, at libreng good vibes.
At ang sabi nga ni boss ohteenn: “Hindi lang pala pera ang kinikita sa pagpepedicab… minsan, kaibigan din.”