Ka Nyak tv

17/05/2026

15/04/2026

Ano na bobong marcos. Hirap na kami

13/03/2026

11/01/2026

NAKALIMUTAN KONG MAG-DEODORANT KAYA NAPAHIYA AKO SA PAMILYA NG BOYFRIEND KO

May takot talaga ako sa sarili kong kili-kili. Legit. Kasi kapag nangangamoy siya, hindi basta normal na pawis. Iba siya.
Parang amoy lalaking naglalakad sa disyerto ng sampung araw, walang tubig, walang pahinga, tapos galit pa sa mundo. Kaya sobrang conscious ako. Hindi pwedeng walang deodorant. EVER.

Kaya lang… may araw talagang traydor ang tadhana.

Isang araw, pupunta ako sa bahay ng boyfriend ko. Chill lang sana. Akala ko kami lang. Kaya nagmamadali ako,ligo, bihis, ayos buhok, lip tint, konting pabango. Feeling ko kumpleto na. Ready na ako.

HINDI KO ALAM… MAY NAKALIMUTAN AKO.

Pagdating ko sa bahay nila, pagbukas ng pinto—SHOCK AKO.
Andaming tao. As in angkan levels. May tita, tito, lola, pinsan, bata, matanda,parang barangay assembly. May handaan pa.

Family reunion pala.

Ngumiti ako kahit nanginginig na kaluluwa ko. Isa-isa akong ipinakilala ng boyfriend ko.
“Si ano, girlfriend ko.”
Ngiti. Mano. Hello po. Opo. Nice to meet you.

Pero habang tumatagal… may nararamdaman akong kakaiba.

Bakit parang… basa ang kili-kili ko?
Bakit parang… umiinit?
Bakit parang… may sumisigaw na panganib?

Doon ko na-realize.
NAKALIMUTAN KONG MAG-DEODORANT.

Parang bumagsak ang mundo ko. Biglang nag-flashback lahat ng trauma ko sa kili-kili ko. At mas lalo akong kinabahan kasi… AIRCON ANG BAHAY.
Alam niyo na. Kapag aircon, mas kumakalat ang amoy. Parang may sariling buhay.

Maya-maya, napansin ko na may nagtatakang mukha.
“Parang may kakaibang amoy dito ah…”
“May naamoy ba kayo?”

Gusto ko na maiyak.
Hindi ako gumagalaw. Hindi ako humihinga. Hindi ako nagtaas ng braso. Naka-lock ang kili-kili ko sa tabi ko.

Pati boyfriend ko napatingin sa paligid.
“Parang may amoy nga…”

GUSTO KONG MAG TELEPORT SA BAHAY.

Hindi na ako nagdalawang isip. Nagpaalam ako.
“CR lang po ako ha.”

Pagpasok ko sa banyo, agad kong tinaas ang braso ko.
CONFIRMED. AKO NGA.

Binasa ko ang kili-kili ko. Hilod. Punasan. Dasal.
Tapos tinext ko boyfriend ko:

“PLEASE. KAHIT ANONG DEODORANT. KAHIT PANG LALAKI. KAHIT ROLL-ON NA NA-EXPIRE.”

After ilang minuto, kumatok siya. Iniabot niya ang deodorant na parang kontrabando.
“Eto… wag ka na lalabas agad.”

Nag-apply ako ng parang maglalagay ng armor. Makapal. Sigurado. Walang atrasan.

Paglabas ko, umupo ulit ako na parang walang nangyari. Pero sa loob-loob ko, nagpapasalamat ako sa lahat ng santo.

After ng lahat, tinawanan lang namin ng boyfriend ko ang nangyari. Sabi niya,
“Buti na lang mahal pa rin kita kahit muntik mo nang patayin ang buong angkan ko.”

At simula noon, may bagong rule na ako sa buhay:
Kahit makalimutan ko na ang wallet, cellphone, o dignidad ko—HINDI NA HINDI NA AKO MAKAKALIMOT NG DEODORANT.

FROM SENDER

08/01/2026

WALANG MAY GUSTONG BUMILI SA AKIN NG ISDA DAHIL MADUMI DAW AKO

Narinig ko mismo ang mga salitang iyon“Walang gustong bumili sa kanya ng isda dahil madumi daw siya.”
Parang simpleng tsismis lang sa iba, pero para sa akin, parang kutsilyong paulit-ulit na tumusok sa dibdib ko.

Madaling-araw pa lang, gising na ako. Habang tulog pa ang buong baryo, naroon na ako sa tabing-dagat, tangan ang lambat na ilang beses ko nang tinahi dahil sa punit. Ang dagat ang naging buhay ko mula pagkabata. Dito ako lumaki, dito ako natutong mangarap, at dito rin ako natutong masaktan. Sa bawat alon na humahampas sa bangka ko, dala ko ang pag-asang baka ngayon, may bibili na ng isda ko. Baka ngayon, hindi na ako pagtatawanan.

Pagbalik ko sa pampang, basa ng pawis at alat ng dagat ang aking damit. Totoo, hindi ako mukhang malinis sa paningin ng iba. Ang kuko ko may bahid ng itim, ang balat ko sunog sa araw, at ang damit ko luma na. Pero hindi nila alam kung gaano kalinis ang intensyon ko—kung gaano kalinis ang puso ko sa paghahanap-buhay.

Pagdating ko sa palengke, isa-isa kong inilapag ang isda. Sariwa. Buhay pa ang mata. Pinagpaguran. Pero habang naglalakad ang mga tao, ramdam ko ang pag-iwas ng tingin nila. May mga bulungan. May mga patagong tawa.

“Diyan ka na lang bumili sa kabila, huwag diyan, madumi ‘yan,” sabi ng isang babae sa kasama niya, hindi man lang inisip na naririnig ko.

Parang biglang bumigat ang hangin. Gusto kong magsalita, ipagtanggol ang sarili ko, pero walang lumalabas sa bibig ko. Sanay na siguro akong manahimik. Sanay na akong maliitin.

May isang batang lalaki ang huminto sa harap ko. Tinitigan niya ang isda, halatang interesado. Ngumiti ako, umaasang may bibili na rin sa wakas. Pero biglang hinila siya ng nanay niya palayo.

“Marumi ‘yan,” sabi niya.
Hindi ang isda ang tinutukoy niya. Ako.

Doon ko naramdaman ang bigat ng salitang marumi. Hindi dahil sa dumi sa balat, kundi dahil parang sinabi nilang wala akong halaga. Na hindi ako karapat-dapat pagkatiwalaan. Na ang paghihirap ko ay hindi sapat para igalang.

Lumipas ang oras. Uminit ang araw. Isa-isa ring nalanta ang pag-asa ko. Ang ibang tindero, ubos na ang paninda. Ako? Nakatitig pa rin sa mga isdang walang bumibili. Sa bawat minutong lumilipas, parang mas bumibigat ang kahihiyan.

Hindi ko alam kung kailan ako naging “madumi” sa paningin ng mundo. Hindi nila nakita kung paano ko hinugasan ang isda sa malinaw na tubig ng dagat. Hindi nila nakita kung paano ako nagtiis sa gutom para may maiuwi lang sa pamilya ko. Hindi nila nakita kung gaano kalinis ang hangarin ko—ang mabuhay nang marangal.

Sa huli, nag-impake na lang ako. Umuwi akong halos walang benta, dala ang parehong isda at parehong sakit. Habang naglalakad pauwi, tinanong ko ang sarili ko: Kailan ba naging kasalanan ang maging mahirap?

Hindi ako madumi. Napagod lang. Nasaktan lang. Pero patuloy pa rin akong lalaban. Dahil kahit walang gustong bumili sa akin ngayon, darating ang araw na may makakakita rin ng halaga ko,hindi sa itsura ko, kundi sa katotohanang marunong akong lumaban nang marangal, kahit paulit-ulit akong itulak pababa ng mundo.

FROM SENDER

08/01/2026

“PINAKULUANG TUBIG NA MAY MAGIC SARAP LANG ANG ULAM NAMIN”

Hindi ko malilimutan ang gabing iyon. Tahimik ang bahay, walang tunog ng kutsara sa kawali, walang amoy ng pritong isda o ginisang bawang. Tanging lagaslas lang ng kumukulong tubig ang maririnig. Nakatayo si Nanay sa harap ng kalan, hawak ang maliit na pakete ng Magic Sarap,ang huli naming pag-asa para magkaroon ng “ulam” sa gabing iyon.

“Anak, kumain na kayo,” sabi niya, pilit na ngumiti.

Pagtingin ko sa mesa, isang mangkok ng kanin at isang maliit na kalderong may mainit na tubig. Walang karne. Walang gulay. Tubig lang… na tinimplahan ng kaunting Magic Sarap.

Pinakuluang tubig na may Magic Sarap lang ang ulam namin.

Bata pa ako noon, pero sapat na ang edad ko para maramdaman ang hiya, ang lungkot, at ang gutom na hindi kayang punuin ng kahit ilang subo ng kanin. Tinanong ko si Nanay kung bakit ganoon lang ang ulam namin. Sagot niya, “Masarap naman ‘yan, anak. Parang sabaw sa karinderya.”

Pero alam kong nagsisinungaling siya,para lang hindi kami masaktan.

Araw-araw ganito ang eksena. Si Tatay ay matagal nang walang trabaho. Kapag may raket, sapat lang sa bigas. Madalas, kanin lang talaga. Kapag may toyo, maswerte na. Kapag may asin, parang may handa na. At kapag may Magic Sarap, pakiramdam namin may espesyal na ulam na.

Natuto kaming magpanggap na busog. Natuto kaming ngumiti kahit kumakalam ang sikmura. Natuto kaming uminom ng maraming tubig para lang mawala ang gutom.

Sa eskwela, inggit na inggit ako sa mga kaklase kong may baong hotdog, itlog, o kahit pandesal lang. Habang sila nagrereklamo na paulit-ulit ang ulam nila, ako naman ay tahimik na nagdarasal na sana, kahit minsan lang, maranasan ko ring magbaon ng totoong pagkain.

Isang beses, umuwi akong umiiyak. Tinukso ako ng kaklase ko. Sabi niya, “Tubig lang ba ulam niyo?” Hindi ko siya sinagot. Umiyak lang ako sa sulok ng kwarto namin.

Kinagabihan, nakita ko si Nanay na nakaupo sa sahig, hawak ang walang lamang pitaka. Tahimik siyang umiiyak. Doon ko naintindihan—mas masakit pala ang gutom sa magulang kaysa sa anak.

May mga gabing nagkukunwari si Nanay na busog na siya para kaming mga anak ang kumain. May mga gabing siya ang huling natutulog, at unang gumigising para maghanap ng paraan,kahit wala nang mahahanap.

Pero kahit ganoon kahirap ang buhay namin, may isang bagay kaming hindi kailanman nawala: ang pagmamahalan.

Sa bawat kutsarang kanin na sinawsaw sa sabaw na tubig na may Magic Sarap, may halong pangarap. Pangarap na balang araw, hindi na kami kakain ng hangin. Pangarap na balang araw, ang Magic Sarap ay pampalasa na lang,hindi na ulam.

Ngayon, tuwing nakakakita ako ng Magic Sarap sa grocery, hindi ko maiwasang mapahinto. Para sa iba, simpleng pampalasa lang iyon. Pero para sa akin, iyon ang simbolo ng kahirapan, sakripisyo, at tibay ng pamilya namin.

Pinakuluang tubig na may Magic Sarap lang ang ulam namin noon…
pero doon ako natutong maging matatag, mapagpasalamat, at mangarap.

At kahit mahirap ang naging simula, alam kong balang araw, hindi na tubig ang ihahain ko sa mesa,kundi ang bunga ng lahat ng hirap na pinagdaanan namin.

FROM SENDER

08/01/2026

EX KO ANG AMING MAID KAYA HINDI AKO MASYADONG LUMALABAS NG KWARTO

Dear Kuya Mid,

EX ko ang aming maid kaya hindi talaga ako masyadong lumalabas ng kwarto. Hindi dahil tamad ako. Hindi dahil may pinagdadaanan akong existential crisis. Kundi dahil self-preservation ang tawag dito.

Ganito kasi ‘yan.

Isang umaga, habang nagpapanggap akong productive sa loob ng kwarto (scrolling lang talaga), narinig ko ang boses sa labas.

“Sir, kakain na po.”

Napatigil ako.
Hindi dahil gutom ako.
Kundi dahil boses ‘yon ng nakaraan ko.

Oo.
EX KO.
ANG MAID NAMIN.

Hindi ko alam kung anong mas masakit:
na ex ko siya
o na hired siya ng MISIS KO.

At ang mas malala pa—hindi alam ng misis ko ang buong istorya.

Flashback muna tayo.

Years ago, kami ng ex ko. Okay kami. Masaya. Tahimik. Stable.
Hanggang sa dumating si misis—then girlfriend pa lang noon—na parang plot twist sa teleserye. Hindi ko inasahan. Hindi ko ginusto. Pero… nahulog ako. Bigla. Malalim. Walang safety net.

Nakipaghiwalay ako sa ex ko. Maayos sana. Kaso… hindi pala.

Nagwala siya.
Hindi yung simpleng iyak-iyak lang.
Yung level na pwedeng i-feature sa barangay blotter.

Public breakdown.
May sigaw.
May luha.
May “BAKIT?!” na may echo.

Ako?
Umalis.
Nag-move on.
Nagpakasal.

Akala ko tapos na ang kabanata.

Hindi pala.

Fast forward to married life. Isang araw, masayang-masaya ang misis ko.

“Love, may nahanap na akong maid! Ang galing, ang sipag, parang kilala na natin!”

Ngumiti lang ako.
Hanggang sa lumabas siya ng kusina.

At boom.

Parang multo ng nakaraan na naka-uniporme.

Nagkatinginan kami.
Tahimik.
Matagal.
Yung klase ng tinginan na may kasamang trauma at unresolved issues.

Simula noon, hindi na ako lumalabas ng kwarto.

Hindi dahil duwag ako.
Kundi dahil bawat labas ko, parang boss level sa video game.

Kapag lalabas ako para uminom ng tubig—ANDUN SIYA.
Kapag kakain ako—ANDUN SIYA.
Kapag tatawa ako—parang may judgement sa hangin.

Minsan nagkabanggaan kami sa hallway.
Sabi niya, “Sir, ingat po.”

“Salamat,” sagot ko, nanginginig ang kaluluwa.

Ang misis ko? Walang kaalam-alam.
Akala niya introvert lang ako.
Akala niya work-from-home stress.
Hindi niya alam na work-from-past ang problema ko.

Kaya eto ako ngayon.
Sa loob ng kwarto.
Safe.
Tahimik.
May pagkain na pinapasok na lang sa pinto.

Hindi ito katamaran.
Ito ay survival strategy.

At kung sakaling nagtataka kayo kung bakit bihira niyo akong makita sa sala—

EX KO ANG MAID NAMIN.
AT GUSTO KO PANG MABUHAY.

FROM SENDER

07/12/2025

Banana type wiper 199 lang

07/12/2025

07/12/2025

https://vt.tiktok.com/ZSHwNweeM9XxQ-tGZ0q/