22/05/2026
แต่งตัวซะหล่อเฟี้ยว ถือโปรไฟล์เป็นโค้ช เป็นอาจารย์สอนเขียนหนังสือ แต่ข้างในแอบสั่นกลัวเวลเห็นลูกศิษย์ตัวเองเก่งกว่าหรือเด่นกว่า... บอกเลยว่าแบบนี้เท่ากับคุณกำลังโยน "ใบเซอร์ที่แท้จริง" ในอาชีพคนเป็นครูทิ้งลงถังขยะด้วยมือตัวเองแท้ๆ ทั้งที่เด็กมันกำลังจะไปได้สวยอยู่แล้ว !!!
เรื่องนี้ผมอยากจะพูดเปิดใจในฐานะคนที่ปั้นนักเขียนและคนทำคอนเทนต์มานักต่อนัก
1️⃣ โจทย์สำคัญของการเป็นโค้ชหรืออาจารย์ยุคนี้ คือคุณต้องยอมเป็นสะพานและเป็นแรงส่งให้คนอื่นก้าวข้ามไปอยู่ในจุดที่สูงกว่าเรา
แต่เชื่อไหมครับ ก่อนที่ลูกศิษย์จะทันได้เติบโต อาจารย์บางคนกลับใจแป้วเพราะ "อีโก้" ของตัวเองมันเริ่มทำงานเวลเห็นพวกเขากำลังจะเด่นเกินหน้าเกินตา
เรื่องนี้แหละที่มันคอยทำลายความมั่นใจและกินพลังความหวังดีในใจคุณไปเรื่อยๆ เพราะความรู้สึกอิจฉาลึกๆ มันจะคอยกัดกินใจ จนสุดท้ายความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับลูกศิษย์ก็พังพินาศในอนาคต
2️⃣ อีกจุดหนึ่งคือ คนเป็นครูบางคนยึดติดกับชื่อเสียงและพื้นที่สปอตไลท์ของตัวเองมากเกินไป จนแทบไม่เหลือพื้นที่ใจไว้คอยยินดีกับความสำเร็จของใครเลย ผิดกับฝั่งเด็กๆ รุ่นใหม่ที่เขาคึกคัก มีไฟ และพร้อมจะระเบิดศักยภาพออกมาแบบเต็มที่ตลอดเวลา
เป้าหมายของลูกศิษย์คือพวกเขาต้องเก่งขึ้นและเด่นขึ้นอยู่แล้ว เพื่อสร้างทางเดินและหาฐานแฟนคลับของตัวเองในโลกยุคนี้
3️⃣ พอมันติดล็อก 2 ข้อแรกนี้แหละ บทบาทความเป็นครูของคุณถึงหลุดฟอร์มแบบกู่ไม่กลับ !!!
การถ่ายทอดวิชาหรือการให้คำแนะนำที่เคยเฉียบคมและจริงใจ มันจะเริ่มติดๆ ขัดๆ มีการกั๊กวิชา กั๊กความรู้ จนการสอนเริ่มฝืดเคือง และดูอึดๆ อัดๆ เหมือนถูกกางเกงในเข้าตูด แถมหาจังหวะชื่นชมความสำเร็จของเด็กแบบเน่งๆ จากใจจริงไม่เจออีกเลย
ส่วนคนเป็นครูที่เขาเข้าใจโลกจริงๆ เขาจะโคตรภูมิใจ และสอนด้วยความมั่นใจลุ่มลึกกว่านี้เยอะชัดเจน
4️⃣ ผมเห็นแล้วแอบเสียดายแทนโค้ชหรืออาจารย์หลายคนนะครับ ทั้งที่จริงๆ พวกเขาเก่งพอที่จะได้รับการยอมรับและมีบารมีในวงการแบบหล่อๆ เลยด้วยซ้ำ
หลังจากสร้างลูกศิษย์จนเขาเริ่มฉายแววเด่นและสร้างผลงานได้นิ่งแล้ว มันมีอยู่ 2-3 จังหวะที่คุณควรจะช่วยดันผลักดันส่งเสริมให้เขาไปได้ไกลกว่าเดิม แต่กลับปล่อยให้อารมณ์ขี้อิจฉามันครอบงำ แล้วปล่อยโอกาสสร้างตำนานร่วมกันหลุดลอยไปในอวกาศอย่างน่าตาเฉย
สุดท้ายเลยโดนลงโทษด้วยการสูญเสียความเคารพศรัทธา ซึ่งแบบนี้พังพินาศทั้งคู่ครับ
คุณทำความน่าเชื่อถือในฐานะผู้สร้างหลุดมือไปให้คนอื่น ส่วนโอกาสที่จะได้ภูมิใจในฐานะครูผู้ให้ก็หมดสิทธิ์แน่นอนแล้ว
ทางเดียวที่จะกู้ศักดิ์ศรีกลับมาคือ เลิกขี้อิจฉาซะ หน้าที่ของคนเป็นครูคือการผลักดันให้คนอื่นไปไกลกว่าเราครับ
5️⃣ ไม่อย่างนั้น เส้นทางการเป็นโค้ชหรืออาจารย์ของคุณจะกลายเป็น 'งานกร่อย' แน่นอน 5555
ศรัทธาจากลูกศิษย์จะค่อยๆ หายไปทีละคน
การยอมรับในฐานะปรมาจารย์ที่แท้จริงก็ไม่มีอะไรให้ลุ้นแล้ว
เหลือแค่ต้องมานั่งเนียนแต่งตัวดูดี ถือสเตตัสหลอกตัวเองไปวันๆ โดยที่ไม่มีผลงานความสำเร็จของลูกศิษย์คนไหนมาการันตีฝีมือคุณได้เลย
จำคำผมไว้ครับ... วันไหนที่ลูกศิษย์ของคุณมีชื่อหราอยู่บนปกหนังสือ วันนั้นแหละคือใบเซอร์ที่แท้จริงของคุณ
ครูพี่ม้อค !