12/07/2026
တကယ်တော့ ခွဲခွာရခြင်းကို ကျော်ဖြတ်တာဆိုတာ မေ့ပစ်လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အမှတ်တရတွေကို လက်ခံပြီး၊ ကိုယ့်ဘဝကို ဆက်လျှောက်သွားနိုင်အောင် တဖြည်းဖြည်း သင်ယူရတာပါ။
လူအများစုက ဒီလိုနည်းတွေနဲ့ ကျော်ဖြတ်ကြပါတယ်—
ဝမ်းနည်းတာကို ခွင့်ပြုကြတယ်။ "ငါမလွမ်းသင့်ဘူး" လို့ မဖိနှိပ်ဘဲ လွမ်းရင်လွမ်းသလို လက်ခံပေးကြတယ်။
အမှတ်တရကို တန်ဖိုးထားကြတယ်။ အတူရှိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုအဖြစ်ပဲ မမြင်ဘဲ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ကောင်းတဲ့အတွေ့အကြုံတစ်ခုအဖြစ် သိမ်းထားကြတယ်။
ကိုယ့်နေ့စဉ်ဘဝကို ဆက်ရှင်သန်ကြတယ်။ အလုပ်၊ ပညာရေး၊ ဝါသနာ၊ မိသားစု၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆက်လက်နေထိုင်ရင်း နာကျင်မှုက တဖြည်းဖြည်း လျော့လာတတ်ပါတယ်။
အဆက်အသွယ်ရှိနိုင်ရင် ဆက်ထိန်းထားကြတယ်။ ခွဲရတယ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ပျောက်ကွယ်သွားတာမဟုတ်ပါဘူး။ တချို့လူတွေက အဝေးကနေလည်း ခင်မင်မှုကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်ကြတယ်။
တစ်ခုတော့ ပြောချင်တယ်။ ဘဝမှာ တွေ့ဆုံမှုတိုင်းက အမြဲတမ်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကျောင်းပြီးလို့ အလုပ်ပြောင်းတာ၊ နိုင်ငံပြောင်းတာ၊ အိမ်ထောင်ကျတာ... အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် လမ်းခွဲရတာတွေ ရှိလာတတ်ပါတယ်။ ဒါက ဘဝရဲ့ သဘာဝအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါ။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့သူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ဘဝမှာ အရေးပါခဲ့တယ်ဆိုတဲ့အမှတ်တရကတော့ မပျောက်ပါဘူး။
တချို့လူတွေက ကိုယ့်ဘဝထဲမှာ အချိန်တိုတိုပဲ ရှိခဲ့ပေမယ့် နှစ်ပေါင်းများစွာ သတိရစရာကောင်းတဲ့သူတွေ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။
အခုခံစားနေရတာကိုခွဲခြားကြည့်ရင် သူ့ကို အချစ်ကြောင့်သာမက နေ့တိုင်းတွေ့နေကျ၊ အကျွမ်းတဝင်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက် မရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့ လစ်ဟာမှု က ပိုများနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီလိုခံစားရတာက လုံးဝပုံမှန်ပါ။
အချိန်ကြာလာရင် လွမ်းတဲ့စိတ်က ပျောက်မသွားနိုင်ပေမယ့် နာကျင်မှုကတော့ လျော့လာပါတယ်။ တစ်နေ့ကျရင် သူ့ကို သတိရတဲ့အခါ ဝမ်းနည်းတာထက် "အဲဒီတုန်းက အတူတူပျော်ရွှင်ကြည်နူးစရာကောင်းခဲ့တယ်" ဆိုတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြန်သတိရနိုင်တဲ့နေ့ ရောက်လာတတ်ပါတယ်။ 🌿
